Üç Vuruş

O gece yurtta yine derin bir sessizlik vardı.
Saat tam 03.03 olduğunda...
Tak...
Koridorun sonundan ilk ses geldi.
Üçümüz aynı anda gözlerimizi açtık.
Tak...
İkinci vuruş...
Lina fısıldadı.
"Yine geldiler..."
Kimse hareket etmeye cesaret edemiyordu.
Tak...
Üçüncü vuruş duyuldu.
Sonra...
Tam bir sessizlik.
Bir dakika geçti.
İki dakika geçti.
Derken koridordan yavaş ayak sesleri gelmeye başladı.
Ama bu kez tek bir kişinin değil...
Birkaç kişinin yürüdüğü belliydi.
Adımları birbirine hiç benzemiyordu.
Biri yavaş...
Biri hızlı...
Biri ise sanki ayağını sürüyordu.
Ben sessizce yatağımdan kalktım.
"Lütfen yapma." dedi Meryem.
"Bir bakıp geleceğim."
Kapıyı milim milim araladım.
Koridor loş ışıklarla aydınlanıyordu.
Koridorun sonunda siyah kapüşonlu üç kişi duruyordu.
Yüzleri tamamen gölgede kalıyordu.
Hiçbiri konuşmuyordu.
Tam karşılarında ise...
Ela vardı.
Elleri cebindeydi.
Sanki onları bekliyormuş gibi dimdik duruyordu.
İçlerinden biri cebinden katlanmış bir kâğıt çıkardı.
Ela uzanıp aldı.
Kâğıdı açmadan cebine koydu.
Sonra çok hafifçe başını salladı.
Üç kapüşonlu kişi aynı anda arkalarını döndüler.
Koridorun sonundaki kullanılmayan odaya doğru yürüdüler.
Kapıya vardıklarında içlerinden biri üç kez vurdu.
Tak... Tak... Tak...
Kapı kendi kendine aralandı.
Üçü de karanlığın içine girdi.
Kapı tekrar kapandı.
Sanki içeride hiç kimse yokmuş gibi koridor yeniden sessizleşti.
Ela tam odasına dönecekken bir an durdu.
Yavaşça başını bizim odaya çevirdi.
Kapının aralığından onu izlediğimi anlamış gibiydi.
Kalbim hızlandı.
Ela birkaç saniye boyunca hiç kıpırdamadan bana baktı.
Sonra dudaklarını oynattı.
Hiç ses çıkarmadı.
Ama ne söylediğini anlayabiliyordum.
"Gördün."
Hızla kapıyı kapattım.
Yatağıma oturduğumda nefes nefeseydim.
"Neler oldu?" diye sordu Lina.
Hepsini anlattım.
Üçümüz de sabaha kadar uyuyamadık.
...
Ertesi sabah kahvaltıda Ela her zamanki yerindeydi.
Hiçbir şey olmamış gibi sessizce çayını içiyordu.
Masadan kalkarken cebinden küçük, buruşturulmuş bir kâğıt düştü.
O fark etmeden kâğıdı aldım.
Üzerinde yalnızca üç satır vardı.
27 hazırlanıyor.
Eski kayıtlar silinsin.
Kimse Ada'nın öğrendiğini anlamamalı.
Kâğıdı okurken elim titremeye başladı.
Bu sırada Ela birkaç adım ilerledi.
Sonra aniden durdu.
Yavaşça arkasını döndü.
Bakışları doğrudan benim elimdeki nota takıldı.
İlk kez...
Yüzündeki o sakin ifade kaybolmuştu....