Eksik Sayfa

Ela'nın bakışları elimdeki kâğıda kilitlendi.
Koridordaki bütün sesler bir anda yok olmuş gibiydi.
Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki herkes duyacak sandım.
Hiçbir şey söylemedi.
Sadece bana baktı.
Sonra...
Çok yavaş bir gülümsemeyle arkasını döndü ve yürümeye devam etti.
"Fark etti..." diye fısıldadı Lina.
Ben cevap veremedim.
İçimde, artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağına dair garip bir his vardı.
...
Odamıza çıkar çıkmaz kapıyı kilitledik.
Kâğıdı masanın üzerine koyduk.
Meryem telefonu çıkarıp hem notun hem de günlükten çektiğimiz fotoğrafların hepsini yan yana açtı.
"Şuna bakın."
Günlüğün bir sayfasındaki sembol ile notun köşesindeki küçük işaret aynıydı.
İkisi de dairenin içine çizilmiş 27 rakamını gösteriyordu.
"Demek ki aynı kişi yazmış." dedi Lina.
Ben başımı iki yana salladım.
"Hayır..."
"Neden?"
"El yazıları aynı değil."
Üçümüz de tekrar dikkatlice baktık.
Gerçekten de aynı sembol vardı ama yazılar birbirinden farklıydı.
Bu, dosyayla ilgilenen birden fazla kişi olduğu anlamına geliyordu.
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
...
Akşam etüdünde Ela yerinde yoktu.
İlk kez masası boştu.
Melis Hanım yoklama aldıktan sonra kaşlarını çattı.
"Ela'yı gören oldu mu?"
Kimse cevap vermedi.
Tam o sırada dış kapının açılıp kapandığı duyuldu.
Melis Hanım hızla dışarı çıktı.
Biz de camdan bahçeye baktık.
Yağmur yağıyordu.
Bahçenin en arkasında dört kişi duruyordu.
Üçü siyah kapüşonluydu.
Dördüncü kişi ise...
Ela'ydı.
Kapüşonlu kişilerden biri küçük, eski bir kutuyu Ela'ya uzattı.
Ela kutuyu aldı.
Sonra dördü de farklı yönlere dağıldı.
Biz bahçeye koştuğumuzda ise ortada kimse kalmamıştı.
Sanki birkaç saniye önce orada duran insanlar hiç var olmamış gibiydi.
...
Gece olduğunda kutunun ne olduğunu düşünmekten uyuyamadım.
Saat yine 03.03 olduğunda...
Tak...
İlk vurma sesi geldi.
Bu kez kapımızdan değil.
Koridorun sonundaki odadan.
Tak... Tak... Tak...
Üç vuruş...
Ardından eski kapının gıcırdayan sesi.
Kapıyı aralayıp koridora baktım.
Koridor boştu.
Fakat yerde yeni bir şey vardı.
Küçük, kahverengi bir zarf.
Koşup aldım.
Üzerinde yalnızca benim adım yazıyordu.
ADA
Zarfı odaya götürdük.
İçinden tek bir fotoğraf çıktı.
Eski bir yurt fotoğrafı...
Fotoğrafın arkasına kurşun kalemle şu cümle yazılmıştı:
"Dosya 27'nin ilk sayfası kayıp. Onu bulmadan hiçbir şeyi anlayamazsınız."
Tam fotoğrafı çevirecekken arkasından ince, katlanmış bir kâğıt daha düştü.
Kâğıtta yurdun el çizimi bir planı vardı.
Planın üzerinde kırmızı bir ok, daha önce hiç fark etmediğimiz dar bir koridoru gösteriyordu.
Koridorun sonuna ise tek bir kelime yazılmıştı:
ARŞİV
Meryem heyecanla fısıldadı:
"Bu koridor binanın planında bile yoktu."
Lina başını kaldırıp kapıya baktı.
"O zaman..."
Sözünü tamamlayamadı.
Çünkü tam o anda...
Kapımızın dışından üç yavaş vuruş duyuldu.
Tak...
Tak...
Tak...
Hiçbirimiz nefes almıyorduk.
Koridordan ise tanıdık bir ses yükseldi.
Ela'nın sesi...
"Dosya 27'yi arıyorsanız..."
Kısa bir sessizlik oldu.
"...yanlış yerden başlamayın.....