Kolidorun sonundaki oda

Koridorun sonundaki kapı gerçekten aralıktı.
Daha dün sıkıca kapalı olan kapının altından şimdi ince bir karanlık uzanıyordu.
Sanki içerisi ışığı bile içine çekiyordu.
Kahvaltıya gitmek için yürüyen herkes kapıya bir an bakıyor ama hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam ediyordu.
Sadece ben, Lina ve Meryem durduk.
"Kapı dün açık değildi." dedi Lina.
"Emin misin?" diye sordum.
"Yüzde yüz."
Meryem kapıya yaklaşacak gibi oldu ama sonra vazgeçti.
"Boş verin. Melis Hanım görürse azar işitiriz."
Tam dönecekken içeriden hafif bir tıkırtı duyuldu.
Sanki tahta zemine küçük bir cisim düşmüştü.
Üçümüz de donup kaldık.
Ses bir daha gelmedi.
Bir süre bekledikten sonra kahvaltıya indik.
...
Yemekhanede hava her zamankinden daha sessizdi.
Ela yine tek başına oturuyordu.
Önündeki çayı soğumuştu.
Bir lokma bile yememişti.
Elindeki kaşığı masaya aynı ritimle vuruyordu.
Tak...
Tak...
Tak...
Ses bütün yemekhanede yankılanıyordu.
Beyza Abla yanına gelip gülümsemeye çalıştı.
"Ela, biraz yemek yer misin?"
Ela başını kaldırmadı.
"Bugün istemiyorum."
"İlaçlarını içtin mi?"
Ela'nın eli bir anda durdu.
Yavaşça başını kaldırdı.
"Evet."
Beyza Abla kısa bir süre sustu.
"İyi."
Ama yüzündeki endişeyi gizleyememişti.
...
Dersler bittikten sonra hava yağmurluydu.
Yurdun bahçesindeki salıncak rüzgâr yüzünden kendi kendine sallanıyordu.
Odama çıkarken ikinci kattaki pencereden aşağı baktım.
Ela yağmurun altında hareketsiz duruyordu.
Şemsiyesi yoktu.
Islanmasına rağmen hiç kıpırdamıyordu.
Sadece salıncağa bakıyordu.
Dakikalar geçti.
Hâlâ aynı yerdeydi.
Bir süre sonra Beyza Abla dışarı çıktı.
Omzuna montunu koymaya çalıştı.
Ela montu yavaşça yere bıraktı.
Sonra tek kelime söyledi.
"Bugün gelecek."
Beyza Abla'nın yüzü aniden değişti.
"Kimin geleceğini düşünüyorsun?"
Ela cevap vermedi.
Arkasını dönüp yurda girdi.
...
Akşam etüdünde elektrikler birkaç kez gidip geldi.
Kimse önemsemedi.
Fakat son kez kesildiğinde koridor tamamen karanlığa gömüldü.
Yaklaşık on saniye boyunca hiçbir şey göremedik.
Karanlığın içinden hafif bir fısıltı yükseldi.
Kim söyledi, anlayamadım.
"Sakın kapıyı açmayın..."
Elektrikler geri geldiğinde herkes birbirine bakıyordu.
"Az önce biri konuştu." dedi küçük sınıflardan bir öğrenci.
"Ben de duydum." dedi bir başkası.
Melis Hanım bunun jeneratör sesinden kaynaklandığını söyledi.
Ama kimse ikna olmamıştı.
...
Gece saat on bire doğru Lina su içmek için odadan çıktı.
Beş dakika geçti.
On dakika geçti.
Hâlâ dönmemişti.
Merak edip Meryem'le birlikte koridora çıktık.
"Lina?" diye seslendim.
Cevap gelmedi.
Koridor bomboştu.
Merdivenlere kadar yürüdük.
Tam geri dönecekken koridorun sonundaki aralık duran kapının önünde bir gölge gördük.
Lina orada durmuştu.
Hiç hareket etmiyordu.
"Lina!"
Sesimizi duymamış gibiydi.
Yanına koşarak gittik.
Gözleri açık olmasına rağmen sanki uyuyordu.
"Lina!"
Omzuna dokunduğum anda irkilerek bana döndü.
"Neden burada duruyorsun?" diye sordum.
Şaşkınlıkla etrafına baktı.
"Ben..."
"Ne oldu?"
"Su almaya çıkmıştım."
"Evet."
"Sonra..."
Sesi titremeye başladı.
"Sonrasını hatırlamıyorum."
Meryem'in yüzü bembeyaz olmuştu.
"Kaç dakikadır burada duruyorsun biliyor musun?"
Lina başını salladı.
"Hayır."
Tam o sırada arkamızdaki kapının içinden çok hafif bir ses geldi.
Tık...
Üçümüz de aynı anda kapıya döndük.
Kapı, kimse dokunmadan birkaç santim daha açıldı.
İçeriden eski ahşap kokusu geliyordu.
Koridor sessizleşti.
Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi.
Kapının karanlığında hiçbir şey seçemiyordum.
Tam geri çekilecekken içeriden çok yavaş bir nefes alma sesi duyuldu.
Sanki biri...
Uzun zamandır bizi bekliyordu....