Aynadaki Kız..

Koridor karanlığa gömülmüştü.
Duyduğumuz ayak sesleri gittikçe yaklaşıyordu.
Tak...
Tak...
Tak...
Ama garip olan şuydu...
Ses sanki tek bir yönden gelmiyordu.
Bir kısmı merdivenlerden...
Bir kısmı üst kattan...
Bir kısmı ise tam arkamızdan geliyordu.
Lina kolumu sımsıkı tuttu.
"Bu... mümkün değil."
Kimse konuşamıyordu.
Birkaç saniye sonra elektrikler yeniden geldi.
Koridor bomboştu.
Hiç kimse yoktu.
Ayak sesleri de tamamen kesilmişti.
Melis Hanım derin bir nefes aldı.
"Herkes odasına."
Kimse itiraz etmedi.
...
Gece boyunca gözüme uyku girmedi.
Sabaha karşı saat dört sularında tuvalete gitmek için kalktım.
Koridor sessizdi.
Yalnızca floresan lambalarının cızırtısı duyuluyordu.
Lavaboya girip aynaya baktım.
Yüzüm bembeyazdı.
Soğuk suyla yüzümü yıkadım.
Tekrar aynaya baktığımda arkamda siyah saçlı bir kız duruyordu.
Çığlık atarak arkamı döndüm.
Kimse yoktu.
Kalbim deli gibi atıyordu.
Yavaşça yeniden aynaya baktım.
Bu kez sadece ben vardım.
"Herhalde uykusuzluktan..." diye mırıldandım.
Tam çıkacakken lavabonun musluğu kendi kendine açıldı.
Şırıl şırıl su akmaya başladı.
Sonra diğer musluk...
Ardından son musluk...
Üçü de aynı anda açılmıştı.
Koşarak dışarı çıktım.
...
Sabah kahvaltısında bunu Lina ve Meryem'e anlattım.
Lina güldü.
"Kesin rüya gördün."
Ama Meryem hiç konuşmadı.
"Ben de dün gece bir şey gördüm."
İkimiz aynı anda ona döndük.
"Ne gördün?"
"Koridorda yürüyen bir kız."
"Ela mıydı?"
"Bilmiyorum."
"Yüzünü gördün mü?"
"Hayır."
"Nasıldı?"
Meryem'in sesi titremeye başladı.
"Ayakları yere değmiyordu."
Masadaki sessizlik bir anda ağırlaştı.
Tam o sırada Ela tepsisini alıp yanımızdaki masaya oturdu.
İlk kez bize bu kadar yakındı.
Sessizce çorbasını karıştırıyordu.
Bir anda konuştu.
"Aynalara uzun süre bakmayın."
Üçümüz de donduk.
Kimse ona aynalardan bahsetmemişti.
Bunu nereden biliyordu?
Ela başını bile kaldırmadan yemeğine devam etti.
...
O gün okuldan döndüğümüzde yurtta temizlik yapılıyordu.
Koridorun duvarlarındaki bütün aynalar sökülmüştü.
Melis Hanım çalışanlara sürekli acele etmelerini söylüyordu.
Dayanamadım.
"Neden aynaları kaldırıyorsunuz?"
Melis Hanım bana baktı.
"Gerekiyordu."
"Neden?"
"Bazıları kırılmış."
Hiçbiri kırık değildi.
Sabah hepsi yerindeydi.
Yalan söylediği belliydi.
...
Akşam etüdünde küçük sınıflardan biri ağlayarak içeri girdi.
"Ben odamda yalnız değilim."
Melis Hanım hemen onun odasına çıktı.
Biz de meraktan peşlerinden gittik.
Oda tamamen boştu.
Hiç kimse yoktu.
"Kimin olduğunu gördün?"
diye sordu Melis Hanım.
Küçük kız ağlayarak yatağını gösterdi.
"Ben uyurken biri yatağımın ucunda oturuyordu."
"Oturan kimdi?"
"Bilmiyorum."
"Neden?"
"Çünkü..."
Kız ağlamaya başladı.
"Yüzü yoktu."
Koridordaki herkes sessizleşti.
Tam o sırada Ela odasının kapısından bize bakıyordu.
Yüzünde ne korku vardı ne şaşkınlık.
Sanki bunu bekliyormuş gibiydi.
...
Gece yarısı telefonumun ekranı kendi kendine açıldı.
Telefon çekmiyordu.
İnternet yoktu.
Ama ekranda bilinmeyen bir numaradan tek bir mesaj vardı.
"Pencerene bakma."
Mesajın gönderildiği saat...
03.03'tü.
Gönderen numara görünmüyordu.
Titreyen ellerimle telefonu kapattım.
Tam yatağıma uzanacaktım ki Lina fısıldadı.
"Ada..."
"Efendim?"
"O mesaj sana mı geldi?"
"Evet."
Lina'nın yüzü bembeyaz olmuştu.
"Benim telefonuma da aynı mesaj geldi."
Meryem yatağından doğruldu.
"Benimkine de..."
Üçümüz de birbirimize baktık.
Hiçbirimiz pencereye bakmaya cesaret edemedik.
Fakat birkaç saniye sonra...
Camdan çok hafif bir ses geldi.
Tık...
Sonra bir kez daha.
Tık...
Sanki biri...
İkinci kattaki odamızın penceresine dışarıdan yavaşça vuruyordu...

Bu bölümde biraz gerilebilirsiniz canlarım..