Dosya 27

O gece yurttaki herkes uyuduktan sonra saate baktım.
01.18.
Lina ve Meryem'e yavaşça fısıldadım.
"Hazır mısınız?"
Lina korkuyla yutkundu.
"Hâlâ vazgeçebiliriz."
"Hayır." dedim. "Beyza Abla kayboldu. Dosya 27'nin ne olduğunu öğrenmeden hiçbir şeyi anlayamayacağız."
Üçümüz sessizce odadan çıktık.
Koridordaki lambalar yine titriyordu.
Ela'nın odası en son koridorun başındaydı.
Kapının önüne geldiğimizde içeriden hiçbir ses gelmiyordu.
Kapı...
Kilitli değildi.
Yavaşça açtım.
Kapı gıcırdayınca üçümüz de olduğumuz yerde donduk.
Kimse uyanmadı.
Odanın içi beklediğimden çok daha düzenliydi.
Yatak muntazam toplanmıştı.
Dolabın kapağı kapalıydı.
Masanın üzerinde yalnızca eski kahverengi günlük duruyordu.
"Acele et." dedi Meryem.
Telefonumu çıkarıp günlüğün sayfalarını tek tek fotoğraflamaya başladım.
İlk sayfalarda anlamsız gibi görünen cümleler vardı.
"Onlar duyuyor."
"Koridor susmuyor."
"Saat 03.03."
Sayfaları çevirdikçe yazılar değişmeye başladı.
Bazı sayfalarda sadece isimler yazıyordu.
Altlarında tarihler vardı.
Sonra bir sayfada büyük harflerle yazılmış tek bir cümle gördüm.
DOSYA 27 UYANDIĞINDA HİÇBİR ŞEY ESKİSİ GİBİ OLMAYACAK.
Kalbim hızlandı.
Hemen fotoğrafını çektim.
Tam son sayfaya geldiğimde telefonumun ekranı kendi kendine karardı.
"Ekran niye kapandı?" dedi Lina.
"Güvenim vardı..."
Telefon yeniden açıldı.
Bu kez kamera uygulaması açık değildi.
Ekranda yalnızca tek satır yazıyordu.
ARKANA BAKMA.
Nefesim kesildi.
Hiçbirimiz arkamıza dönmedik.
O sırada odanın içinden hafif bir fısıltı yükseldi.
"Geç kaldınız..."
Ses çok yakından gelmişti.
Üçümüz bir anda kapıya koştuk.
Koridora çıktığımız anda Ela'nın odasının kapısı kendi kendine kapandı.
Tak.
Koridor bomboştu.
Ama içimde biri bizi izlemiş hissi vardı.
...
Odamıza döner dönmez kapıyı kilitledik.
Telefonumdaki fotoğraflara bakmaya başladım.
İlk birkaç fotoğraf normaldi.
Fakat son fotoğraflarda tuhaf bir ayrıntı vardı.
Günlüğün sayfalarının arkasında silik bir çizim görünüyordu.
Bir bina planı...
Planın alt köşesinde küçük bir yazı vardı.
Arşiv Odası
Bir sonraki fotoğrafta ise aynı planın üzerine kırmızı kalemle çizilmiş bir daire vardı.
Dairenin içinde tek bir sayı yazıyordu.
27
Meryem heyecanla ayağa kalktı.
"Bu günlükle Dosya 27 bağlantılı!"
Tam o sırada koridordan fısıltılar gelmeye başladı.
Bir kişi konuşmuyordu.
Sanki aynı anda birçok kişi çok kısık sesle bir şeyler söylüyordu.
Söylediklerini seçemiyorduk.
Fısıltılar kapımızın önünde durdu.
Sonra yavaş yavaş uzaklaştı.
Lina titreyerek perdeyi kapattı.
"Bu sesler..."
Ben derin bir nefes aldım.
"Artık biliyoruz."
"Neyi?"
"Ela günlüğün fotoğraflarını çektiğimizi anladı."
O gece üçümüz de neredeyse hiç uyuyamadık.
Koridordaki fısıltılar bazen yaklaşıyor, bazen uzaklaşıyordu.
Sanki görünmeyen birileri bütün gece yurdun içinde dolaşıyor, sürekli aynı cümleyi tekrarlıyordu.
Sabah olduğunda sesler tamamen kesilmişti.
Kahvaltıda Ela her zamanki yerine oturmuştu.
Masaya yaklaşırken göz göze geldik.
Yüzünde çok hafif bir gülümseme vardı.
Masasının üzerine küçük bir kâğıt bıraktı ve ayağa kalkıp çıktı.
Kâğıdı açtığımda elim titredi.
Üzerinde yalnızca şu yazıyordu:
"Dosya 27'yi çözmeye devam edin. Ama her cevap, yeni bir kapı açar."