KOD ADI:MÜŞTERİ kitap kapağı

2. bölüm / 6

"Sessiz Oyun"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 6Şu an: "Sessiz Oyun"

2. Bölüm
"Zaman, akıp giden bir nehir değildir; biz o nehrin içinde kıyıyı kaybetmiş yüzücüleriz. En büyük umutsuzluk, boğulduğunu değil, artık çırpınmayı bıraktığını fark ettiğin andır."

2.Bölüm

İnsan hayatı, çoğunlukla sessizce kabullenilmiş bir kayboluş hikayesidir.
Çocukken zamanın sonu yokmuş gibi gelir. Günler bitmek bilmez, sokak lambaları yanana kadar geçen o saatler bir ömre bedelmiş gibi uzar. İnsan büyüdükçe zamanın değil, aslında kendisinin azaldığını fark eder. Bir yaşa geldiğinde ise hayat; devasa bir saatin hiç durmadan dönen gıcırtılı dişlileri arasında, sana biçilmiş o monoton rutinlerin arkasından nefes nefese koşmaktan ibaret kalır. Zaman; ne durdurabildiğimiz ne avucumuzda tutabildiğimiz ne de geriye sarabildiğimiz amansız bir avcıdır. Geleceğe dair henüz yolun başındayken beslenen o masum ve büyük umutlar, yetişkinliğin grimsi gündelik koşturmacası içinde yavaşça erir. Yerini, her sabah aynı saatte uyanmanın getirdiği o sessiz, kabullenilmiş umutsuzluğa ve derin bir belirsizliğe bırakır.
Melis için de hayat uzun zamandır tam olarak böyle bir anlatıdan ibaretti. Bir hikayesi vardı ama bu hikayenin yazarı kendisi değilmiş gibi hissediyordu. Kendi hayatının başrolü olmak yerine, figüran gibi kenardan izliyordu kendi akıp giden gençliğini.
Şehrin gürültüsünü, egzoz kokusunu ve o bitmek bilmeyen insan kalabalığını dışarıda bırakan yüksek plaza binalarından birinde, kulağındaki plastik kulaklıktan zihnine sızan yabancı seslerle gününü dolduruyordu. Müşteri hizmetlerindeki küçük, kübik masası; dünyadan izole olduğu ama bir yandan da her gün binlerce farklı insanın öfkesine, aceleciliğine veya derdine birkaç dakikalığına teğet geçtiği minik bir adacıktı.
Bir nevi zamansızlık hapishanesiydi burası. Dışarıda mevsimlerin değiştiği, güneşin doğup battığı gerçeği; plazasının kalın, filtreli camlarının ardından sadece silik bir ışık değişimi olarak yansıyordu içeriye. Bazen sabah 09.00 ile akşam 18.00 arasındaki o sekiz saatin nasıl geçtiğini anlayamıyordu. Saatler akıyordu ama Melis olduğu yerde sayıyordu. Aynaya her baktığında, gözlerinin altındaki hafif morluklarda ve yüzündeki o sönük ifadede zamanın yıpratıcı izini görüyordu.
O gün de tıpkı diğer yüzlerce gün gibi, aynı sıradanlıkla başlamıştı

O akşam Aslı ile yol üstündeki küçük bir kafede oturdular. Aslı günün yorgunluğunu anlatıyor, hafta sonu yapacağı planlardan bahsediyordu. Melis ise gülümsüyor, arada sırada onaylar anlamda başını sallıyordu ama zihni tamamen kendi içine dönmüştü. Kulakları Aslı'nın kelimelerindeydi ama duyduğu tek şey o 12 saniyelik aramanın yarattığı eko idi. Kapatma... Ses tonunda ne bir tehdit vardı ne de sıradan bir arayanın kararsızlığı. Derin bir hâkimiyet hissediliyordu o tonda. Melis, hayatında ilk defa sıradan rutininin ince bir buz tabakası gibi çatladığını hissetti.
Saat sekize doğru Aslı ile vedalaşıp metroya bindi. Kalabalık vagonda tutunacak bir yer bulup gözlerini kapattı. Trenin raylar üzerinde çıkardığı ritmik ses bile o 12 saniyelik sessizliğin zihninde yarattığı uğultuyu bastıramıyordu. Etrafındaki insanlara bakarken buldu kendini; tren vagondakiler, yanından geçenler... Her bir yüzde o gizemli sesin sahibini arar gibi farkında olmadan çevresini süzüyordu. Sezgileri, tehlikeyi henüz adlandıramasa da alarm vermeye başlamıştı.
Mahallesine geldiğinde hava tamamen kararmıştı. Sonbaharın serin rüzgarı, sokak lambalarının cılız sarı ışıkları altında dökülen yaprakları savuruyordu. Melis adımlarını her zamankinden biraz daha hızlı atıyordu. Arkasında bıraktığı her ayak sesinde, sokak lambalarının oluşturduğu kendi gölgesinde bile ekstra bir dikkat arıyordu.
Dairesinin bulunduğu dört katlı eski apartmanın kapısına kadar yürüdü. Çantasından anahtarlarını çıkarırken içinin sebepsiz ama yoğun bir huzursuzlukla dolduğunu hissetti. Bu sadece yalnız bir kadının şehirdeki sıradan çekincesi değildi; sanki bir şeylerin görünmez ağları etrafında yavaşça örülüyordu.
Anahtarı kilide takıp kapıyı açtı, merdivenleri hızlı adımlarla tırmandı. Evine girip kapıyı arkasından kilitlediğinde, sürgüleri çekip derin bir nefes aldı. Ayakkabılarını çıkarıp antredeki aynaya baktı. Aynadaki yansısında sadece yorgunluk değil, gözlerinin derinliklerine yerleşmeye başlayan o uyanış, o keskinleşen sezgi duruyordu.
Mutfağa geçip kendisine sıcak bir bitki çayı demledi. Salondaki ikili koltuğuna uzanıp televizyonu açtı. Ekrandaki renkli görüntüler odanın sessizliğini doldururken, Melis elindeki sıcak kupayı iki eliyle kavradı. Evin içi güvenli görünüyordu ama zihnindeki o pürüz hiç kaybolmadı.
Akan zaman, bazen en sakin anlarda durur ve geri dönülmez bir çizgi çekerdi. O gün çağrı merkezindeki masasında başlayan o 12 saniyelik sessizlik, Melis’in sıradan dünyasındaki o görünmez kalkanı çatlatmıştı. Ve Melis, içten içe bir şeylerin değiştiğini, hayatının o tahmin edilebilir güvenli alanından yavaşça kayıp gittiğini seziyordu.

Televizyonun ekranından odaya yayılan titrek mavi ışık, salonun duvarlarında belirsiz gölgeler dans ettiriyordu. Melis elindeki sıcak kupayı dudaklarına götürdü ama içmedi. Gözleri, sehpanın üzerinde duran cep telefonunun siyah, cansız ekranına takılı kalmıştı.
Telefon çalmıyordu. Bir bildirim bile gelmemişti. Ama Melis, o cihazın masada duruşunda bile bir yabancılık, bir tehdit seziyordu sanki. Çağrı merkezindeki ekranında beliren o yazı zihninde harf harf yeniden canlandı: 'AĞ ARAMASI: BİLİNMEYEN/SİSTEM'.
Bir çağrı merkezi sisteminde böyle bir ibarenin çıkması teknik olarak mümkün değildi. Şirketin kullandığı yazılım, dışarıdan gelen her aramayı bir müşteri kimliğiyle ya da en azından gizli numara dahi olsa standart bir şebeke koduyla eşleştirirdi. Ama o arama... Sistemin kendi içinden, sanki doğrudan Melis’in kulaklığına çekilmiş gizli bir hat gibi düşmüştü ekrana.
"Sadece bir sistem hatasıydı," diye fısıldadı kendi kendine. Sesini duymak, odadaki o ağır sessizliği bölmek istemişti. Ama kendi sesi bile kulağına yabancı geldi.
Ayağa kalktı, mutfağa geçip çay kupasını tezgaha bıraktı. Tam salona geri dönecekken duraksadı.
Apartmanın merdiven otomatiği tık diye bir sesle yandı.
Melis’in adımları olduğu yere çakıldı. Bedenindeki bütün kasların aynı anda kasıldığını hissetti. Koridordaki ahşap parkelerin üzerinden gelen o hafif, belli belirsiz gıcırtıyı dinledi. Binadaki komşulardan biri olabilirdi; üçüncü kattaki Teyze ya da üst kattaki üniversite öğrencisi. Ama merdivenleri çıkan adımlar garip bir şekilde temkinliydi. Ağır, ritmik ve acelesiz...
Adımlar Melis’in dairesinin bulunduğu dördüncü kata kadar tırmandı. Kapısının tam önünde durdu.
Melis nefesini tuttu. Kalbinin göğüs kafesine vuran ritmi kulağında yankılanıyordu. Antreye doğru iki sessiz adım attı. Gözlerini kapının ortasındaki küçük merceğe, dürbüne dikti.
Dışarıda hiçbir hareket yoktu. Merdiven otomatiğinin sarı ışığı kapı altındaki boşluktan ince bir çizgi halinde içeri süzülüyordu.
Birkaç saniye geçti. Ne bir kapı zili çaldı ne de bir anahtar tıkırtısı duyuldu. Sadece kapının hemen arkasında, çok yakından gelen derin bir sessizlik vardı. Sanki biri tam kapının eşiğinde durmuş, Melis’in içeride nefesini tuttuğunu biliyormuş gibi beklemedeydi.
Ardından, o sarı ışık cılız bir 'tık' sesiyle söndü. Koridor zifiri karanlığa gömüldü.
Karanlığın içinde, Melis’in kapısının ahşabına son derece hafif bir temas gerçekleşti. Bir tıkırtı değil; sanki bir elin ayası, kapının yüzeyine yavaşça bastırılmış ve geri çekilmiş gibi ince bir sürtünme sesi.
Melis geriye doğru bir adım attı, sırtı antredeki aynaya çarptı. Aynanın soğuk camı omzuna değdiğinde irkildi.
Hemen ardından aşağıya doğru inen hızlı, hafif adım sesleri duyuldu. Biri merdivenleri hızla iniyordu ama bu bir kaçış gibi değil, görevini tamamlamış birinin rahatlığıyla atılan adımlardı. Adım sesleri bina kapısının kapanma sesiyle son buldu.
Melis bir süre olduğu yerden kımıldayamadı. Göğsü hızla kalkıp iniyordu. İçindeki o mantıklı kız "Arama sadece bir tesadüftü, kapıdaki de alt kattaki komşuydu" diye fısıldamaya çalışsa da, gelişen sezgileri tamamen aksini söylüyordu: Hayatının kontrolü, o 12 saniyelik aramada tıkladığı butondan itibaren ellerinden kayıp gitmişti.
Yavaşça kapıya yaklaştı. Ellerinin titremesine engel olamayarak kilitleri tek tek açtı. Kapıyı aralayıp karanlık koridora baktı.
Kimse yoktu. Merdiven otomatiğinin düğmesine bastı. Sarı ışık koridoru yeniden aydınlattı.
Melis tam kapıyı kapatacakken, gözü kapı eşiğinin hemen dibine, yere takıldı.
Paspasın üzerine, tam kapının ortasına bırakılmış küçük, katlanmış beyaz bir kağıt parçası duruyordu.
Melis dizlerinin bağının çözüldüğünü hissetti. Eğildi, titreyen parmaklarıyla kağıdı aldı ve içeri çekilip kapıyı arkasından üç kez kilitledi. Sürgüyü çekti.
Salona dönüp televizyonun ışığı altında kağıdı yavaşça açtı. İçinde ne bir isim vardı ne de uzun bir not. Sadece tükenmez kalemle, muntazam ve pürüzsüz bir el yazısıyla yazılmış tek bir cümle duruyordu:
"Kapatmadın."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

141okunma 14beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…