KOD ADI:MÜŞTERİ kitap kapağı

4. bölüm / 6

"Bazen en sessiz tehditler, renklerin arkasına gizlenmiş olanlardır."

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 6Şu an: "Bazen en sessiz tehditler, renklerin arkasına gizlenmiş olanlardır."

4. Bölüm
"İnsan, kendi kurduğu hapishanenin parmaklıklarını paslanmasın diye her gün itinayla silen tek canlıdır."
Hayat, çoğu zaman bir şeylerin gerçekleşmesini beklerken harcadığımız o uzun, sessiz aralıklardan ibarettir. Bir gün her şeyin yoluna gireceğine, zihnimizdeki o bitmeyen gürültünün dineceğine ve aradığımız o büyük anlamın ansızın kapımızı çalacağına inanırız. Oysa zaman, biz bir anlam arayışıyla oyalanırken altımızdan kayıp giden, ne tutabildiğimiz ne de yavaşlatabildiğimiz amansız bir nehirdir.
En büyük illüzyonumuz, hayatın başrolünde olduğumuz yanılsamasıdır. Günlük koşturmacaların, ezberlenmiş selamlaşmaların, her sabah aynı saatte kurulan alarmların ve aynı rotada atılan adımların arasında aslında kendimizin birer izleyicisine dönüşürüz. Kendi hikayesini yazan bir yazar değil, başkaları tarafından çizilmiş bir senaryoyu pürüzsüzce oynamaya çalışan uysal birer aktörüzdür.
Özgür olduğumuzu sanırız; çünkü hangi yoldan yürüyeceğimizi seçebiliyoruzdur. Oysa yolun kendisi zaten sınırlarımızı belirler. Duvarların rengini seçebilmek, odanın bir zindan olduğu gerçeğini değiştirmez. Monotonluk, insan ruhunu bir anda değil, yavaş yavaş ve fark ettirmeden uyuşturan en tatlı zehirdir. Güvenli alan dediğimiz şey, korkularımızın etrafına ördüğümüz ve adına 'konfor' dediğimiz yüksek surlardan başka bir şey değildir.
Gelişmek veya gerçekten var olmak, ancak o surlarda bir çatlak oluştuğunda başlar. Düzen bozulduğunda, alışılmış olan sarsıldığında ve o tanıdık sessizlik tekinsiz bir fısıltıyla bölündüğünde... İnsan ancak o zaman uykusundan irkilerek uyanır. Zira tehlike, ruhu canlı tutan yegâne aynadır; sana sadece güvende olmadığını değil, hâlâ yaşadığını hatırlatır.
Belki de var olmanın asıl трагеdyası şudur: Kendi hayatımızın uykusunda yürürken, bizi uyandıracak o sarsıntıyı hem umutla bekleriz, hem de o sarsıntı geldiğinde ilk iş olarak yine o eski, güvenli uykumuza kaçmak isteriz.

Bozulmuş bir simetri, bir kilit kırılmasından çok daha çıldırtıcı bir ihlaldi.
Melis, konsolun üzerindeki ahşap çerçevenin önünde dakikalarca öylece durdu. Bir santimlik o eğiklik, odadaki bütün havanın ağırlaşmasına yetmişti. Parfüm kokusu yoktu, yabancı bir çamur izi yoktu, kilitte zorlanma emaresi yoktu. Gölge, bir hayalet gibi içeri süzülmüş, Melis'in hayatındaki tek değişmez şeyi —kendi elleriyle kurduğu o kusursuz simetriyi— parmağının ucuyla dokunarak bozmuştu.
Çerçeveyi düzeltmedi. Parmağını ahşabın soğuk yüzeyinde gezdirdi ama yerini değiştirmedi. Çünkü biliyordu: Onu düzelttiği an, Gölge’nin kurduğu iletişimi, onun koyduğu kuralı kabul etmiş olacaktı.
O gece ilk kez televizyonu açmadı. Işıkları yakmadı. Karanlığın içinde, koltuğunun kenarına sinip sokak lambasının sarı cılız ışığının salona süzülüşünü izledi. İçinde yükselen şey basit bir panik değildi; tam aksine, yıllardır hissettiği o uyuşukluğun yerini alan son derece keskin, pürüzsüz bir farkındalıktı. Zihni artık sıradan bir çalışanın zihni değildi; bir şeylerin ortasında, görünmez bir satranç tahtasında olduğunu sezebilen bir bilince dönüşüyordu.
Ertesi gün, plaza binasının devasa cam kütlesi Melis’e her zamankinden daha farklı göründü. Binlerce insanın girip çıktığı bu filtreli cam saray, artık güvende olduğu bir sığınak değil; herkesin birer piyon gibi hareket ettiği devasa bir illüzyon sahnesiydi.
Kulaklığını takıp sandalyesine oturduğunda Aslı yine yanındaydı.
"Melis, dün akşam attığım mesajı gördün mü?" dedi Aslı, bilgisayarına şifresini girerken. "Hafta sonu şehir dışına kaçıyoruz, itiraz istemiyorum. Gerçekten yüzün kağıt gibi oldu, bu plaza senin bütün enerjini emiyor."
"Mesajı gördüm Aslı," dedi Melis, monoton ama sakin bir sesle. "Gelebileceğimi sanmıyorum. Yapmam gereken... bazı şeyler var."
"Yine mi evde oturacaksın?" Aslı gözlerini devirdi. "Tanrı aşkına Melis, hayatın sadece iş ve o dört duvar arasında geçip gidiyor. Farkında değil misin, sadece gün sayıyorsun!"
Melis başını yavaşça Aslı’ya çevirdi. Gözlerindeki o yeni, derin ifade Aslı’nın bir an duraksamasına neden oldu.
"Gün saymıyorum Aslı," dedi Melis fısıltıyla. "Zamanın beni eritmessini izliyorum."
Tam o sırada Melis’in ekranındaki sistem saati 11:11’i gösterdiğinde kulaklığına hafif bir parazit sesi doldu. Hat açık değildi, çağrı düşmemişti. Ama kulaklığın sağ tarafından gelen o cılız frekans, doğrudan çağrı merkezinin ana sunucusundan sızıyordu.
Melis parmaklarını klavyeden çekti. Ekrana baktı. Arayan numara panelinde hiçbir şey yazmıyordu ama sistemin alt bandında, sadece bir anlığına beliren ve kaybolan kısa bir komut satırı geçti:
STATUS: OBSERVED_ACTIVE (DURUM: GÖZLEMLENEN_AKTİF)
Gölge buradaydı. Bir insan olarak yanından geçmiyordu belki ama Melis'in nefes aldığı dijital ağın tam merkezine kök salmıştı. Melis paniğe kapılmadı. Çığlık atmadı. Sadece gözlerini kapatıp kulaklıktan gelen o hafif frekans sesini dinledi. Gölge ona zarar vermek istemiyordu; onu kendi uykusundan uyandırmanın hazzını yaşıyordu.
Öğleden sonra Melis, molaya çıkmak yerine binanın yedinci katındaki geniş, cam kaplı havalandırma terasına çıktı. Burası rüzgarın sert estiği, çalışanların nadiren uğradığı yalnız bir noktaydı.
Aşağıya, şehrin bitmek bilmeyen insan ve araç trafiğine baktı. Her biri bir yere yetişmeye çalışan, hayatlarının detaylarında kaybolmuş binlerce insan... Aylar önce Melis de onlardan biriydi. Rutinlerin arkasına saklanan, zamanın akışına teslim olmuş silik bir gölgeydi.
Şimdi ise, arkasında gerçek bir Gölge taşıyordu.
Elini cebine attı. Cebinde, dün gece çöpe atmadığı, aksine cebine koyduğu o küçük peçete vardı. Üzerindeki yazıyı başparmağıyla okşadı: "Uyanık olduğunu sananlar, sadece rüyalarının biçimini değiştirenlerdir."
Gölge haklıydı. Melis polis aramıyordu, bir dedektif gibi iz sürmüyordu, arkadaşlarına sığınmıyordu. Çünkü bu durum, iki kişinin arasında gelişen, kelimelerden ziyade sezgilerle konuşulan felsefi bir yüzleşmeydi. Gölge ona kendi hapishanesinin kapısını göstermişti.
Tam terasın kapısına doğru dönecekken, camın üzerindeki yansımaya gözü takıldı.
Filtreli camın arka planında, terasın girişinde duran uzun boylu, siyah kabanlı bir siluet duruyordu. Yüzü gölgede kalmıştı, duruşu acelesiz ve sarsılmazdı. Bir tehdit gibi değil; eserini izleyen bir sanatçı gibi melankolik ve sakindi.
Melis arkasını dönmedi. Yansımadaki siluetle göz göze geldi. Zaman bir anlığına durdu. Ne bir adım atıldı ne de tek bir kelime söylendi.
Gölge, Melis’in arkasını dönüp kaçmayacağını biliyordu. Melis ise, aralarındaki o görünmez halkanın artık koparılamayacak kadar sıkılaştığını hissediyordu.
Siluet, yavaşça geriye doğru bir adım atarak terasın karanlığına çekildi ve kayboldu. Melis ise camdaki yansımasına bakmaya devam etti. Aynadaki kız artık o eski, yorgun ve uyuşmuş Melis değildi.
"E.Y.T"
Gölge, fiziksel bir tehdidin çok ötesinde, Melis’in hayatında beliren en sessiz ve en derin kırılma noktasıydı. O, ne karanlık sokaklarda adımlarını saklayan basit bir takipçiydi ne de sıradan bir saplantının kurbanı. Gölge, zamanın monoton dişlileri arasında uyuşmuş bir ruhu izleyen, onun kabullenilmiş umutsuzluğunu bir labirent gibi haritalandıran sofistike bir gözlemciydi.
Melis için zaman kavramı anlamını yitirirken, Gölge zamanı ilmek ilmek işleyen tek irade haline gelmişti. Çağrı merkezindeki 12 saniyelik o ilk fısıltıdan, kapı eşiğine bırakılan pürüzsüz nota kadar her hareketi, Melis’in zihnindeki mantık kalelerini yıkmak üzerine kurgulanmıştı. Gölge, Melis’e saldırmıyordu; ona kendi hayatının ne kadar büyük bir yanılsamadan ibaret olduğunu hatırlatıyordu.
Melis peşine düşmedikçe, bu durum bir tesadüftür diyip kendi güvenli limanına sığınmaya çalıştıkça; Gölge halkanın çapını daha da daraltıyordu. Bir telefon ekranında beliren ev numarasıyla, bir çerçevenin değiştirilen bir santimlik açısıyla ya da masaya bırakılan felsefi bir cümleyle Melis’e şu fısıltıyı bırakıyordu:
Sen kendi hayatının figüranısın, bense bu sahnenin tek seyircisi.
Gölge’nin varlığı, Melis’i korkutmanın ötesinde onun uykuda yürüyen sezgilerini uyandırdı. Artık sıradan bir çalışan değildi Melis; etrafındaki görünmez ağları hissetmeye başlayan, Gölge’nin çizdiği sınırların içinde kendi bilincini yeniden kazanan bir aktördü. Gölge, Melis’in kaçamayacağı, üzerini örtemeyeceği ve asla tek bir tesadüfle açıklayamayacağı o en derin gerçeklikti.

Terasın rüzgarı, camın üzerindeki o tek anlık yansımayı silip götürdüğünde Melis arkasına dönmedi. Arkasını dönseydi, bomboş bir koridorla veya alelacele uzaklaşan adımlarla karşılaşmayacağını çok iyi biliyordu. Gölge, ardında acemi izler bırakacak ya da arkasından bakıldığında kaçarken yakalanacak bir takipçi değildi. O, zaten Melis'in zihnindeki o koridora çoktan yerleşmişti.
Ceketinin cebindeki ellerini çıkardı. Parmak uçları, o küçük peçete kağıdının dokusuna iyice alışmıştı. Terasın ağır cam kapısını itip içeri girdiğinde, koridorun soğuk floresan ışığı yüzüne vurdu.
İçerideki dünya her zamanki gibi ritmik bir telaş içindeydi. Yanından elinde dosyalarla geçen stajyerler, Aslı’nın uzaktan gelen kahkaha sesi, asansörün her kat değişiminde çıkardığı o hafif "çın" sesi... Bütün bu hayat, Melis’e bir an için o kadar yabancı, o kadar yapay geldi ki... İnsanların bu devasa akvaryumun içinde, her şey son derece normalmiş gibi yüzmeye devam etmeleri, kendi gözünde hayatın en büyük trajedisiydi.
Masasına geri döndü. Koltuğuna oturduğunda, kulaklığı yerine takmadan önce bir süre masanın üzerindeki küçük eşyaları süzdü. Kalemliği, bloknotu, su bardağı...
Hepsi yerli yerindeydi. Ama artık biliyordu: Gölge’nin dokunuşu fiziksel nesneleri devirmekle ilgili değildi. Gölge, nesnelerin kendisiyle değil, onların Melis’in zihnindeki anlamıyla oynuyordu.
Kulaklığı yavaşça kulağına yerleştirdi. Saniyeler sonra ekranına ilk çağrı düştü.
"Aramanız için teşekkür ederiz, ben Melis, size nasıl yardımcı olabilirim?"
Karşı taraftaki ses, kredi kartı ekstresindeki bir hatadan şikayet eden, öfkeli bir adamdı. Melis, adamın kurduğu her cümleyi, sesindeki o anlık sabırsızlığı ve vurguları dinlerken, ilk defa otomatik bir robot gibi ezber yanıtlar vermedi. Adamın öfkesinin arkasındaki o insani telaşı, günün koşturmacası içinde kaybolmuş bir ruhun küçük çırpınışını hissetti.
Melis uyanıyordu.
Gölge, ona korkuyu değil; etrafındaki o gri uykudan sıyrılıp bakmayı, hissetmeyi ve sezmeyi öğretmişti.
Günün sonuna doğru, saat tam 17:58’i gösterdiğinde ekranındaki sistem mesajları bölümünde kısa bir uyarı belirdi. Şirketin bilgi işlem departmanından gelen rutin bir güncelleme bildirimi gibi görünüyordu:
SİSTEM GÜNCELLEMESİ: TÜM KULLANICI LOGLARI ARŞİVLENMİŞTİR. OTURUMU KAPATABİLİRSİNİZ.
Ancak Melis, bu metnin hemen altında, silik gri renkle yazılmış son bir satırı fark etti. Diğer çalışanların muhtemelen hiç dikkat etmeden geçeceği, sistem kodu sanacağı bir satır:
SESSION_TIME: 12_SECONDS_REMAINING (OTURUM SÜRESİ: 12 SANİYE KALDI)
Melis ekrana baktı. Kalbi hızla çarpmadı, parmakları titremedi. Aksine, göğsüne derin, serin bir sakinlik yayıldı.
Gölge, acele etmiyordu. Melis’i bir köşeye sıkıştırmıyor, ona saldırmıyordu. Sadece onun attığı her adımda, aldığı her nefeste, o 12 saniyelik kırılma anını bir ayna gibi önüne koyuyordu.
Bilgisayarını kapattı. Kulaklığı masanın üzerine bıraktı. Çantasını alıp ayağa kalktığında, Aslı’ya dönüp gülümsedi. Bu kez zoraki bir gülümseme değildi bu; içinde ne olduğunu sadece kendisinin bildiği, derin ve gizemli bir kabullenişin gülümsemesiydi.
"İyi akşamlar Aslı," dedi. "Yarın görüşürüz."
"İyi akşamlar canım... Gerçekten iyi görünüyorsun bu arada, yüzüne bir renk gelmiş," dedi Aslı şaşkınlıkla.
Melis cevap vermedi. Plazanın döner kapısından dışarı çıkıp sonbaharın serin rüzgarına adım attığında, mahallesine doğru yürümeye başladı. Artık gölgelerden kaçmıyordu. Çünkü biliyordu ki, kendi gölgesiyle yüzleşmeyi kabul eden bir insanı, hiç kimse karanlıkla korkutamazdı.
Plazanın döner kapısından sokağa adım attığında, sonbaharın nemli ve keskin havası Melis’in yüzüne çarptı. Şehrin sokak lambaları birer birer yanıyor, ıslak asfaltın üzerinde sarımsı bir ışık hüzmesi oluşturuyordu. Melis, adımlarını her zamanki gibi aceleyle değil, her bir basamağın ve her bir kaldırım taşının dokusunu hissederek atıyordu.
Artık korkmuyordu. İçinde filizlenen duygu, tehdit altında olan birinin tedirginliği değil; dünyayı ilk kez bu kadar berrak ve keskin gören bir insanın uyanışıydı.
Metro istasyonuna giden merdivenleri indi. Turnikelerin gıcırtısı, yürüyen merdivenlerin ritmik motor sesi ve trenin yanaşırken çıkardığı tiz ıslık... Eskiden zihnini uyuşturan bu gürültü yığını, şimdi Gölge’nin ona sunduğu o geniş sahnenin dekorları gibiydi.
Vagondan içeri girdiğinde boş bir koltuğa oturmadı. Ayakta kaldı, camdaki yansımasına baktı.
Kendi yüzüne baktığında, gözlerinin altındaki morlukların arkasında yatan o yeni bakışı gördü. Eski uysal, kaybolmuş ve hayatının kenarında duran Melis yoktu orada. Gölge onun hayatına sızmamıştı; Gölge, Melis’in kendi içindeki o paslı kilitleri kırıp dışarı çıkmasına neden olmuştu.
Eve vardığında bina kapısını açarken paspasa bakmadı bile. Orada bir not olsun ya da olmasın, bunun hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini biliyordu. Merdivenleri sakince tırmandı. Dairesinin kapısını açtı, içeri girdi ve kilitleri tek tek çevirdi.
Ev, her zamanki sessizliğiyle onu karşıladı. Salona geçti, konsolun üzerindeki ahşap çerçeveye baktı. Sağ eğik duran o bir santimlik açıyı bozmadı. Çerçeve, Gölge ile aralarındaki o dilsiz ve kelimesiz alfabenin ilk harfiydi.
Mutfaktan bir bardak su alıp salonun ortasında durdu. Işıkları yakmamıştı. Sokaktan süzülen sarı ışık, duvarlarda uzun gölgeler yaratıyordu.
Tam o sırada, cebindeki telefonun ekranı sessizce aydınlandı.
Melis telefonu cebinden çıkardı. Arayan bir numara yoktu. Bir mesaj bildirimi de değildi. Ekranda, sadece dijital bir saat sayacı çalışıyordu.
00:12
00:11
00:10...
Ekrandaki saniyeler geriye doğru sayıyordu. Melis telefonu kapatmaya çalışmadı. Parmağını ekrana sürmedi. Sadece o geriye sayan rakamları izledi.
00:03
00:02
00:01
00:00
Sayaç sıfırlandığı an, salondaki eski sabit telefonun içinden hafif, tıkırtılı bir ses geldi. Ahize yerinden kalkmamıştı, telefon çalmamıştı. Ama cihazın içindeki küçük mekanik aksam, sanki biri ahizeyi yavaşça kaldırmış gibi küçük bir dirençle tıkırdadı.
Melis, konsola doğru iki adım attı. Ahizeye dokunmadı. Eğilip kulağını ahizenin üzerindeki hoparlör kısmına yaklaştırdı.
Ahizenin içinden, kablosuz ve hatsız o plastik gövdenin derinliklerinden, son derece pürüzsüz ve derinden gelen tek bir nefes sesi duyuldu.
Ve ardından, o sofistike, acelesiz ve felsefi ses, fısıltıdan hallice bir tonla odanın sessizliğine döküldü:
"Uykudan uyanmak zordur Melis... Ama bir kez gözlerini açtığında, bir daha asla rüyaya geri dönemezsin."
Ses kesildi. Mekanik aksam tekrar tıkırdadı ve ahize tamamen sessizliğe gömüldü.
Melis yavaşça doğruldu. Kalbi hızla çarpmıyordu. Parmakları titremiyordu. Aksine, göğsünün ortasında devasa bir ferahlık hissetti.
Gölge ona bir isim, bir yüz ya da bir tehdit vermemişti. Gölge ona, hayatında ilk kez gerçekten var olduğunu hissettirmişti. Melis, konsolun üzerindeki o bir santim eğik çerçeveye baktı, hafifçe gülümsedi ve fısıldadı:
"Rüyaya dönmeye niyetim yok."
Gece boyunca zihnini saran o dingin ama keskin uyanış, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte Melis’in bedenine tamamen yerleşmişti. Artık işe giderken adımları tereddütlü değildi. Ne metrosunun uğultusundan rahatsız oluyordu ne de plazasının o soğuk, devasa camlarından... Gölge, onun hayatındaki o monoton örtüyü çekip almış, geriye sadece çıplak ve keskin bir gerçeklik bırakmıştı.
Saat tam 08.50’de yedinci kata çıkan asansörün kapıları açıldı. Melis, her zamanki adımlarıyla mavi panellerle çevrili kübik masasına doğru yürüdü.
Ancak masasına yaklaştıkça, adımları kendiliğinden yavaşladı.
Siyah, mat masaüstü bilgisayarının hemen yanında, soğuk ve steril ofis ortamına tamamen yabancı duran bir şey vardı.
Bir demet beyaz gül.
Güller, her biri kusursuzca seçilmiş, üzerindeki su damlacıkları henüz kurumamış taptaze çiçeklerdi. Ambalajı gösterişli değil; sade, mat siyah bir kağıda sarılmış ve ince, sicim bir ip bağcıkla düğümlenmişti. Plazanın yapay floresan ışıklarının altında bu beyazlık, adeta bağıran bir leke gibi duruyordu.
"Ooo, Melis!" Aslı, elinde kahve kupasıyla her zamanki neşesiyle arkasında belirdi. "Bu ne güzellik böyle? Gizli bir hayranın mı var yoksa? Sabah geldiğimde masanda duruyordu, ben de şaşırdım!"
Melis, Aslı’ya dönüp zoraki bir tebessüm etti ama gözleri çiçeklerden ayrılmıyordu. "Bilmiyorum Aslı... Bir not var mı diye bakmadım bile."
"Hemen bakmalısın! İnanılmaz taze görünüyorlar, kokusu bile bütün koridora yayıldı." Aslı kendi masasına doğru geçerken gülüşmeye devam etti.
Melis yavaşça sandalyesine çekildi. Çantasını masanın kenarına bıraktı ve parmaklarını beyaz güllerin taç yapraklarına doğru uzattı. Çiçeklerin soğuk ve nemli dokusu parmak ucuna değdiğinde, içindeki o sezgisel halkanın bir tık daha daraldığını hissetti.
Gölge, ona sıradan bir romantik jest yapmıyordu. Bu bir hediye değil; Melis’in uyanışına sunulmuş, kuralı yine Gölge tarafından koyulmuş yeni bir semboldü.
Demetin arasına sıkıştırılmış siyah, küçük bir kartı fark etti. Kartın üzerinde herhangi bir isim veya imza yoktu. Melis kartı yavaşça çekip çıkardı ve açtı.
İçinde, yine o tanıdık, muntazam ve pürüzsüz el yazısıyla yazılmış tek bir cümle duruyordu:
"Kırmızı güller tutkuyu simgeler Melis; beyaz güller ise bir ömrün ya da bir uykunun sonunu. Sana uyanışını getirdim."
Melis kartı parmaklarının arasında hafifçe sıktı. Kalbi hızla çarpmıyordu. Korkunun o uyuşturucu hissi gitmiş, yerini Gölge ile arasındaki bu görünmez, kelimesiz diyaloğun derinliğine bırakmıştı.
Gölge onu takip etmiyordu; Gölge, onun hayatının ritmine yön veriyordu. Melis, kartı çantasının gizli gözüne yerleştirdi. Gülleri masanın tam ortasına, bilgisayarının hemen yanına koydu. Onları saklamadı, çöpe atmadı.
Kulaklığını taktı, sistemini açtı ve ekranına düşen ilk aramayı yanıtlamak için tuşa bastı. Ancak bu kez gözleri, siyah masanın üzerindeki o bembeyaz güllere takılıydı.

Melis, kulağındaki plastik kulaklıktan sızan müşteri sesini dinlerken gözlerini o beyaz güllerden bir an bile ayırmadı. Sesler, şikayetler, sistem komutları... Hepsi zihninin dış çeperinde ulu bir gürültü gibi akıp gidiyordu. Ancak masasında duran o bembeyaz lekeden yayılan soğukluk, doğrudan zihninin merkezine hitap ediyordu.
Gölge, plazadaki yüzlerce güvenlik kamerasını, turnikeleri, güvenlik görevlilerini ve kimlik kartı sistemlerini aşmış; bu demeti tam da Melis’in masasına kadar ulaştırmıştı. Şirketin o steril, aşılmaz sanılan güvenlik zırhı, Gölge için basit bir çocuk oyunundan ibaretti.
"Beni duyabiliyor musunuz hanımefendi? Hat kopuyor mu?" Karşı taraftaki müşterinin sabırsız sesi Melis’i anlık dalgınlığından çekip aldı.
"Sizi gayet net duyuyorum," dedi Melis, sesindeki pürüzsüz ve ürkütücü derecede sakin tonla. "İşleminizi tamamladım."
Çağrıyı sonlandırdı. Parmağı, klavyenin üzerindeki kapatma tuşunda saniyelerce asılı kaldı.
Öğle molası geldiğinde, çalışma salonu yavaş yavaş boşalmaya başladı. Aslı, "Aşağıya inelim mi?" diye sorduğunda Melis başını hafifçe sallayarak onu reddetti. "Biraz yalnız kalmak istiyorum Aslı, sen geç."
Herkes gittiğinde, o koca açık ofis alanında sadece bilgisayar fanlarının uğultusu ve Melis’in nefes sesleri kaldı. Melis, oturduğu sandalyeyi biraz öne çekip masadaki beyaz güllere yaklaştı. Parmaklarını ambalajın siyah mat kağıdında gezdirdi.
Gölge hiçbir detayı rastgele seçmezdi.
Demeti bağlayan ince sicim ipi yavaşça çözdü. Ambalaj kağıdını araladığında, sapların en alt kısmına, sapların birbirine dolandığı yere dikkatle baktı. Güllerin sapları, sıradan bir çiçekçiden çıkmış gibi düzgünce kesilmemişti; sapların uçları hafifçe ezilmiş, adeta bir yerden aceleyle değil, belirli bir açıyla koparılmıştı.
Ve tam sapların birleştiği noktada, yaprakların arasına gizlenmiş küçük, metalik bir nesne parıldadı.
Melis nefesini tuttu. İki parmağıyla sapların arasına uzanıp o küçük nesneyi çekip çıkardı.
Bu, gümüş renkte, üzeri hafifçe aşınmış eski bir anahtardı. Ne bir kapı anahtarına benziyordu ne de modern bir kilit anahtarına... Bir emanet dolabının ya da posta kutusunun pirinçten yapılma, numarası silinmiş küçük anahtarıydı.
Anahtarın üzerindeki soğuk metal doku, Melis’in avucunu yaktı.
Gölge, ona sadece felsefi mesajlar bırakmıyordu; ona adım adım takip etmesi gereken yeni bir harita, kendi zihninin sınırlarını zorlayacak somut bir kapı sunuyordu.
Melis anahtarı avucunun içinde sıktı. Anahtarın sivri kenarları avuç içine batarken ilk kez dudaklarından hafif, belirsiz bir fısıltı döküldü:
"Bu kez kaçmıyorum."

Avucunun ortasındaki gümüş renkli metal, plazanın dondurucu klima havasından bile daha soğuktu. Melis, başparmağını anahtarın hafifçe pürüzlenmiş kenarlarında gezdirdi. Numarası kazınmış, üzerindeki pirinç kaplaması yer yer soyulmuş bu küçük metal parçası; basit bir gizem objesi değil, Gölge’nin ona sunduğu doğrudan bir davetiyeydi.
Öğle arasının sessizliği open-office alanında asılı dururken Melis anahtarı cebine attı. Masasındaki beyaz güllere son bir kez baktı; güller artık bir tehdit değil, aşılması gereken bir sınır simgesiydi.
Ayağa kalktı. Şirketin güvenlik görevlilerinin oturduğu danışma katına ya da kameraları incelemek için bilgi işlem departmanına gitmedi. Onu aramak, Gölge’nin kurduğu felsefi oyunun doğasına aykırıydı. Gölge ona "Gel beni bul" demiyordu; "Sana verdiğim kapıyı açabilecek misin?" diye soruyordu.
Plazanın zemin katına indi. Döner kapıdan çıkıp şehrin gürültüsüne adım attığında, adımları onu otomatik olarak her gün kullandığı metro istasyonuna yönlendirdi.
Metro istasyonu; binlerce insanın yüzleri ifadesiz, zihinleri uyuşmuş halde bir yerlere yetişmeye çalıştığı devasa bir alt dünya labirentiydi. Melis daha önce yüzlerce kez geçtiği bu istasyonun detaylarına ilk defa bu kadar dikkatle bakıyordu. Turnikeler, bilet otomatları, haritalar...Ve istasyonun en karanlık köşesinde, tren peronuna inen merdivenlerin hemen yanında duran metal kiralık emanet dolapları.
Melis’in adımları dolapların önünde durdu.
Gri, paslanmış metal kapakların üzerinde numaralar yazılıydı. Belli ki yıllardır neredeyse hiç kullanılmayan, şehrin unutulmuş bir köşesindeki eski tip mekanik kiralık dolaplardı bunlar.
Melis cebinden anahtarı çıkardı. Avucunun içindeki metale ve önündeki dolaplara baktı. En alt sırada, köşede duran ve numarası tamamen silinmiş olan 12 numaralı dolap göze çarpıyordu.
Gölge için rastlantı yoktu. 12 saniyelik ilk arama... 12 numaralı dolap.
Melis eğildi. Dizleri soğuk beton zemine neredeyse değecekti. Anahtarı 12 numaralı dolabın mekanik kilidine yaklaştırdı. Titremeyen, son derece kararlı parmaklarıyla anahtarı yuvaya soktu.
Metal metale sürtündü. Anahtar, yuvaya pürüzsüzce oturdu.
Melis hafifçe sağa doğru çevirdi. Tık.
Kilit, yılların pasına rağmen çocuk oyuncağı gibi kolayca açıldı.
Dolabın gri metal kapağı kendiliğinden birkaç santim aralandı. İçerideki karanlıktan Melis’in burnuna hafif bir kağıt ve eski deri kokusu geldi.
Melis nefesini tuttu. Elini dolabın karanlık boşluğuna uzattı.
İçeride ne bir bomba vardı, ne bir tehdit mektubu, ne de karmaşık bir düzenek... Dolabın dibinde sadece siyah deriden, yıpranmış, küçük bir not defteri duruyordu.
Melis defteri yavaşça dışarı çekti. Kapağını araladığında, ilk sayfada kendi el yazısına tıpatıp benzen bir karakterle yazılmış tek bir tarih ve saat gördü:
Bugünün tarihi. Tam olarak şu anki saat.
Ve altında, Gölge’nin o sarsılmaz fısıltısı:
"Her insanın bir gölgesi vardır Melis. Ama sadece az sayıda insan, kendi gölgesinin ne kadar derine indiğini görmeye cesaret eder. Sayfaları çevir."

Gündoğumu, karanlığın sessizce geri çekilişi ve evrenin yeniden nefes almaya başlamasıdır. Ufuk çizgisinden süzülen ilk altın sarısı ışıklar, soğuk geceyi eritirken doğaya saklı kaldığı yerden can verir. Bir yaprağın üzerindeki çiğ damlası onunla parıldar, toprağın derinliklerindeki tohum onun sıcaklığıyla uyanır. Güneş, varlığıyla yaşamı fısıldayan en büyük enerjidir.
İnsanlık tarihi boyunca Güneş, sadece bir gök cismi olarak görülmemiştir. O; umudun, uyanışın ve karanlığa galip gelen aydınlığın en somut simgesi olmuştur. Her sabah hiç aksatmadan yeniden doğması, insana kaybolan zamanın ve biten günlerin ardından daima yeni bir başlangıcın mümkün olduğunu hatırlatır. Güneş’in ışığı, sadece etrafımızdaki nesneleri değil, zihnimizdeki gölgeleri de dağıtan bir netlik sunar.
Gün batımına doğru ilerlediğinde ise bize bambaşka bir felsefe öğretir. Kızıl ve turuncu tonlara bürünen gökyüzü, görkemli bir vedanın resmidir. Güneş çekilirken bile arkasında unutulmaz bir iz bırakır ve karanlığa teslim olmadan önce kendi ışığıyla son bir görsel şölen sunar. Bilir ki bu veda kalıcı değildir; gece ne kadar karanlık ve uzun olursa olsun, devran dönecek ve o ışık yeniden doğacaktır.
Güneş; sabrın, sürekliliğin ve karşılıksız vermenin en yüce sembolüdür. Işığını kimseden esirgemeden, her sabah dünyayı yeniden ısıtmaya ve hayatın tuvalini renklendirmeye devam eder.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

76okunma 7beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…