Bölümler 6Şu an: 'Görünmez Halka"
3. Bölüm
Notu elinde tutan parmakları hafifçe titrerken Melis, zihnindeki savunma mekanizmalarını son gücüyle devreye soktu. İnsan zihni, kavrayamadığı bir tehditle karşılaştığında önce reddederdi; korkunun akıl sağlığını ele geçirmesine izin vermemek için mantıklı sığınaklar arardı.
"Saçmalık," diye fısıldadı odanın boşluğuna.
Bunu yazan üst kattaki üniversite öğrencisi olabilirdi, belki bina kapısını açık unuttuğu için kızan aksi bir komşunun pasif-agresif bir uyarısıydı. Yahut bir çocuk şakası... "Kapatmadın" kelimesi, kapıyı tam örtmediği anlamına geliyor olabilirdi; çağrı merkezindeki o 12 saniyelik aramayla hiçbir ilgisi yoktu. Olmamalıydı. İki ayrı olayı birbirine bağlamak sadece kuruntu, fazla mesai yorgunluğunun yarattığı hastalıklı bir paranoaydı.
Kağıdı buruşturup çöp kovasının dibine attı. Çayından son bir yudum alıp yatağına geçti. Kendini rutinin güvenli kollarına teslim etmek, zihnini bu anlamsız düşüncelerden temizlemek istiyordu.
Ertesi sabah saat tam 07.30'da alarm çaldı. Melis, her zamanki gibi tam zamanında uyandı. Aynı gri hırkasını giydi, aynı makyajı yaptı ve aynı otobüse binip plazalar bölgesinin yolunu tuttu. Hayatını üzerine kurduğu o katı rutin, ona sığınacak bir kale sunuyordu. Peşine düşmeyecekti. Bir arama ve bir kağıt parçası yüzünden düzenini bozmayacak, korkunun kendisini yönetmesine izin vermeyecekti. Hiçbir şeyi araştırmayacak, o aramanın dökümünü sorgulamayacaktı.
Saat 08.50’de plazasının devasa cam binasından içeri girdi. Turnikelerden kartını okuttu, asansörle yedinci kata çıktı. Mavi panellerle çevrili kübik masasına oturdu, kulaklığını taktı ve sistemini açtı. Her şey tam da olması gerektiği gibiydi.
"Günaydın taze gelin gibi süzülen kız!" Aslı, elinde tüten kahvesiyle yine yan masadaydı. "Dün akşam erken kaçtın ama bu akşam kurtulamayacaksın, haberin olsun."
"Günaydın Aslı," dedi Melis, zoraki ama pürüzsüz bir gülümsemeyle. "Bugün yoğun bir gün olacak gibi, sistemde yine yüzlerce bekleyen var."
"Aman, her zamanki haller işte," dedi Aslı.
Melis kulaklığın tuşuna bastı ve mesaisini başlattı. Aramanız için teşekkür ederiz, ben Melis, size nasıl yardımcı olabilirim?" Cümleler ağzından dökülürken içi rahatlamıştı. Hayat normal akışındaydı. Dün yaşananlar tamamen bir dizileme tesadüfünden ibaretti.
Fakat Melis bunu bir tesadüf olarak sınıflandırıp üzerini örtmeye çalışırken, hayatının görünmez kıvrımlarında başka bir irade hareket ediyordu.
Gölge, tam orada, plazayı gören karşı caddedeki bir kahvenin cam kenarında oturuyordu.
E.T.Y
,Gölge için zaman, Melis’in sandığı gibi hızlı ve telaşlı akmıyordu. Gölge, zamanı acele etmeden, sabırla işleyen bir gözlemciydi. Masasındaki soğumuş filtre kahveye dokunmamıştı bile. Gözleri, yedinci katın kalın, filtreli camlarının ardındaki siluetlerde gezinmiyordu; çünkü Melis’in nerede durduğunu, saat kaçta kulaklığını taktığını, ekranındaki hangi panele baktığını ezbere biliyordu.
Gölge için Melis bir av veya sıradan bir hedef değildi. O, Melis’in her gün adımladığı o zamansızlık hapishanesini, monotonluğun getirdiği ruhsal uyuşukluğu çözebilen tek kişiydi. Melis’in "tesadüf" diyerek kaçışını izlemek, Gölge’ye garip bir doyum veriyordu. İnsanların kendilerini güvende hissetmek için ördükleri o ince mantık duvarlarının ne kadar kolay yıkılabileceğini biliyordu.
Gölge cebinden siyah, ekranı çiziksiz bir telefon çıkardı. Parmağını ekranda kaydırdı. Ekranda, çağrı merkezinin iç ağında anlık olarak akan veriler görünüyordu. Melis’in yanıtladığı çağrılar, mola süreleri, hatta aldığı nefesin ritmine kadar her detay...
Gölge, Melis’in peşine düşmeyeceğini biliyordu. Zaten olayı zevkli kılan da buydu: Melis kaçmayacaktı, araştırmayacaktı, hayatına hiçbir şey olmamış gibi devam etmeye çalışacaktı. Ama her telefon çaldığında, her merdiven otomatiği yandığında, sezgilerinin derinliğinde o ince sızıyı hissetmekten geri duramayacaktı.
Gölge ayağa kalktı. Siyah kabanının yakalarını kaldırdı ve masaya birkaç bozukluk bıraktı.
Melis rutinine sarıldığını sanıyordu ama aslında attığı her adım, Gölge'nin çizdiği o görünmez halkanın tam ortasına basmaktan başka bir şey değildi. Ve Gölge, bir sonraki temas için acele etmeyecekti. Zaman, sadece onun lehine işliyordu.
Gün saatleri devirip yerini akşamın gri alacakaranlığına bırakırken, salondaki hareketlilik de yavaşça duruluyordu. Çağrı merkezindeki ekranlar birer birer kararıyor, sandalyelerin tekerlek sesleri ve vedalaşma fısıltıları koridorlarda yankılanıyordu. Melis, gün boyunca tek bir aksama bile yaşamadan, hiçbir pürüzü zihnine sızdırmadan çalışmıştı. Sistem tıkır tıkır işlemiş, aramalar gelmiş, kalıplaşmış cümleler söylenmiş ve vardiya bitmişti.
İş yerinden çıkarken Aslı’nın "Aksama bir şeyler içelim" ısrarını hafif bir baş ağrısını bahane ederek nazikçe geri çevirdi. Şu an ihtiyacı olan tek şey, o tanıdık, güvenli odasına çekilip mantığının haklı çıktığını kendi kendine kanıtlamaktı. Bak, hiçbir şey olmamıştı. Ne tuhaf bir arama düşmüştü ekrana, ne de kimse yolunu kesmişti. Her şey bir şehir kuruntusundan, yorgunluğun zihnine oynadığı küçük bir oyundan ibaretti.
Metrodan inip mahallesine doğru yürürken adımlarını bilerek yavaşlattı. Kendini kanıtlamak istercesine sokak lambalarının altından sakince geçti. Rüzgar sararmış yaprakları kaldırımlarda savururken, caddenin karşısındaki kapalı dükkanların camlarına yansıyan gölgesine baktı. Yalnızdı. Peşinde kimse yoktu.
Apartmanın kapısına vardığında anahtarını cebinden çıkardı. Dün gece o kağıt parçasını bulduğu paspasa girmeden önce bilerek birkaç saniye durdu. Yer bomboştu. Hiçbir not, hiçbir işaret yoktu. Hafifçe gülümsedi. Zihninin ona kurduğu tuzağı tamamen söküp atmış olmanın rahatlığıyla merdivenleri tırmandı.
Dairesine girip kapıyı arkasından kilitledi. Ayakkabılarını çıkardı, üzerindeki ağır kabanı asıp doğruca mutfağa geçti. Kendine sade bir filtre kahve demledi. Kahvenin o yoğun, acımsı kokusu küçük mutfağı sararken, sehpanın üzerine bıraktığı kişisel cep telefonuna gözü kaydı.
Sessizde duran telefonun ekranı aniden aydınlandı.
Melis’in elindeki kahve kaşığı tezgaha düşerek tiz bir ses çıkardı. Bedeninden buz gibi bir titreme geçti. Ağır adımlarla salona yürüdü ve masanın üzerindeki cihaza yaklaştı.
Arayan numara gizli değildi. Bir müşteri hizmetleri numarası da değildi. Ekranda, Melis’in çok iyi bildiği, her gün ezbere yazdığı kendi evinin sabit hat numarası yazıyordu.
Oysa Melis evde yalnızdı. Ve salonun köşesindeki konsolun üzerinde duran eski, tozlu sabit telefonun ahizesi yerindeydi. Çalmayan o sabit telefon, şu an Melis’in cebindeki cep telefonunu arıyordu.
Melis, odanın ortasında donakaldı. Bakışları ekrandaki kendi ev numarası ile konsolun üzerindeki ahize arasında mekik dokudu. Telefon ritmik bir şekilde titremeye, ekranı mavi bir ışıkla yanıp sönmeye devam ediyordu.
Zihninde dün gece çöpe attığı o kağıt parçasındaki muntazam yazı bir kez daha canlandı: "Kapatmadın."
O an anladı; peşine düşmediği, tesadüf deyip geçtiği, üzerini örtmeye çalıştığı her şey, onun kaçmasına izin vermeyecek kadar halkanın içindeydi. Ve Gölge, Melis’in onunla yüzleşmekten kaçındığı her anı, kuralı kendisinin koyduğu felsefi bir oyuna dönüştürüyordu.
Telefon titremeyi kesti. Ekran karardı. Odanın içinde sadece mutfaktan gelen kahve makinesinin son damla tıkırtısı kaldı.
" E.T.Y"
Gölge’nin Melis’i ilk fark ettiği an, sıradan bir insanın dikkatini çekmeyecek kadar küçük, sıradan bir ayrıntıya dayanıyordu. Gölge için insanları takip etmek ya da hayatlarına sızmak zor bir eylem değildi; zor ve çekici olan tek şey, kalabalıkların arasında gerçekten uyanık olan bir zihni bulmaktı.
İnsanların çoğu, günlük hayatın o sıkıcı ritmi içinde uyuşmuş vaziyette yaşardı. Sabah aynı saatte kalkar, aynı yollardan yürür, aynı kelimeleri söyler ve akşam olduğunda zihinlerini kapatıp uyurlardı. Gölge, şehirdeki binlerce insanın hayatını tıpkı izole bir camın arkasından akar gibi izlerken, bu uyuşukluktan tiksinirdi.
Fakat Melis farklıydı.
Gölge, Melis’i ilk kez aylar önce, plazalar bölgesindeki o soğuk ve kalabalık metro durağında fark etti. Melis de herkes gibi o rutin cenderenin içindeydi; her sabah aynı gri hırkasıyla, aynı kulaklıkla ve aynı ifadesiz yüzle trenden iniyordu. Ancak Gölge’nin dikkatini çeken şey Melis’in hareketleri değil, gözlerindeki o görünmez direnişti. Melis, etrafındaki o mekanik monotonluğun farkındaydı. Farkında olduğu için uyuşamıyor, uyuşamadığı için de içten içe sessiz bir kabulleniş ve zamansız bir umutsuzluk çekiyordu.
Gölge için bu durum adeta bir keşifti. Şehirdeki yüz binlerce "uyuyan" insanın arasında, kilitli bir zindanda olduğunu hissettiren ama kapıyı zorlamaktan da vazgeçmiş birini bulmuştu.
Önce sadece izledi. Melis’in durağanlığını, günün hangi saatinde hangi duyguyu hissettiğini, plazasının camından dışarı bakarken zihninden geçen o felsefi sorgulamaları bir mimar titizliğiyle çözümledi. Melis kendi hayatının başrolü olmaktan vazgeçip kenara çekildikçe, Gölge o boş kalan başrol alanına yavaşça adım atmaya başladı.
Gölge’nin Melis’in peşine düşme sebebi ona zarar vermek ya da basit bir korku yaratmak değildi. Gölge, Melis’i o sahte ve korunaklı "tesadüfler" dünyasından çıkarmak, kendi kurduğu o soğuk gerçeklikle yüzleştirmek istiyordu. Melis kaçtıkça, peşine düşmeyip "bu bir tesadüftür" dedikçe; Gölge onun inşa ettiği o mantık duvarlarını tek tek, acele etmeden ve sabırla çatlatmaya ant içmişti.
Gölge için bu bir av değildi. Bu, kabullenilmiş bir umutsuzluğun içinde yaşayan iki zihnin, kurallarını sadece birinin bildigi gizli bir temasıydı.
Bölüm etkileşimi
