KOD ADI:MÜŞTERİ kitap kapağı

1. bölüm / 6

"Kapatma"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 6Şu an: "Kapatma"

Balım selamm kitlemi büyütmeye çalışıyorumm eger sende bana yardamci olmal istersen beni takip edebilirsinnn 💅Instagram(haticebookss)

1. Bölüm
"Aşk sarılmaktan çok kucaklamak,
Anlatmaktan çok dinlemek,
Bakmaktan çok görmek hissetmektir şimdi..."
Bekle Dedi Gitti
(Söz: Özdemir Asaf / Müzik: Kaan Tangöze)

1. Bölüm
İnsan hayatı, çoğu zaman devasa bir saatin hiç durmadan dönen gıcırtılı dişlileri arasında kaybolup gider. Akıp giden zamanın içinde kendi izimizi, kendi varlığımızı ararken aslında sadece bize önceden biçilmiş monoton rutinlerin arkasından nefes nefese koştuğumuzu çok geç fark ederiz. Zaman; ne durdurabildiğimiz ne avucumuzda tutabildiğimiz ne de geriye sarabildiğimiz amansız bir avcı gibidir. Geleceğe dair henüz çocukken beslediğimiz o masum ve büyük umutlar bile, yetişkinliğin grimsi gündelik koşturmacası içinde yavaşça erir. Yerini, her sabah aynı saatte uyanmanın getirdiği o sessiz, kabullenilmiş umutsuzluğa ve derin bir belirsizliğe bırakır.
Melis için de hayat uzun zamandır tam olarak böyle bir döngüden ibaretti. Şehrin gürültüsünü, egzoz kokusunu ve o bitmek bilmeyen insan kalabalığını dışarıda bırakan yüksek plaza binalarından birinde, kulağındaki plastik kulaklıktan zihnine sızan yabancı seslerle gününü dolduruyordu. Müşteri hizmetlerindeki küçük, kübik masası; dünyadan izole olduğu ama bir yandan da her gün binlerce farklı insanın öfkesine, aceleciliğine veya derdine birkaç dakikalığına teğet geçtiği minik bir adacıktı.
Bir nevi zamansızlık hapishanesiydi burası. Dışarıda mevsimlerin değiştiği, güneşin doğup battığı gerçeği; plazasının kalın, filtreli camlarının ardından sadece silik bir ışık değişimi olarak yansıyordu içeriye. Bazen sabah 09.00 ile akşam 18.00 arasındaki o sekiz saatin nasıl geçtiğini anlayamıyordu. Saatler akıyordu ama Melis olduğu yerde sayıyordu. Aynaya her baktığında, gözlerinin altındaki hafif morluklarda ve yüzündeki o sönük ifadede kendi gençliğinin yavaşça eridiğini hissediyordu.
O gün de tıpkı diğer yüzlerce gün gibi başlamıştı. Sabahın ilk saatlerinde, binanın yedinci katındaki geniş çağrı merkezi salonu, klavye tıkırtıları ve arka fondaki mırıldanmalardan oluşan devasa bir arı kovanını andırıyordu. Mavi mat panellerle birbirinden ayrılmış masalarda yan yana oturan yüzlerce insan, ellerindeki mikrofona aynı kalıplaşmış ezber cümleleri fısıldıyordu:

"Aramanız için teşekkür ederiz, ben Melis, size nasıl yardımcı olabilirim?"
"Eğer bir müşteri daha bana 'Şifremi unuttum ama güvenlik sorumu da hatırlamıyorum' derse, kendimi şu yedinci katın camından aşağı atacağım," diye mırıldandı Aslı.

Yan masada oturan Aslı, Melis’in bu gri dünyadaki tek renkli kaçış noktasıydı. Elindeki geniş seramik kahve kupasını sallayarak sandalyesinde Melis'e doğru kaydı. Kahvesinden dev bir yudum alırken yüzünü ekşitti.
"Yine mi soğuk kahve?" diye sordu Melis, gözlerini bilgisayar ekranındaki uzayıp giden çağrı listesinden bir anlığına ayırarak.
"Soğuk kahve değil Melis, bu 'çağrı merkezi gözyaşı' aromalı bir içecek," dedi Aslı kıkırdayarak.
"Az önce hatta biri vardı, adama adresini soruyorum, bana 'Siz koskoca şirketsiniz, benim nerede oturduğumu bilmiyor musunuz?' diye bağırıyor. Ben de 'Evet efendim, küresel konumlama uydularımız tam şu an oturma odanızın üstünde duruyor' diyecektim ki mola butonuna basmak zorunda kaldım."
Melis hafifçe gülümsedi. Yüzündeki bu küçük gülümseme, son zamanlarda kendisinde eksik olan tek şeydi.
"Adama öyle deseydin kesin üst yönetime şikayet ederdi Aslı. Sonra yine 'Müşteri Memnuniyeti Eğitimi' adı altında üç saat boyunca nasıl robot gibi gülümsememiz gerektiğini dinlemek zorunda kalırdık."
"Aman eksik kalsın!" dedi Aslı sandalyesini kendi masasına doğru geri iterken. "Ah, bu arada! Akşam çıkışta bir şeyler içelim mi? Gerçekten zihnimin sıfırlanmaya ihtiyacı var."
"Olabilir aslında," diye yanıtladı Melis. "Zaten evde yapacak hiçbir şeyim yok. Yine televizyon karşısında uyuyakalıp saat üçte kanepeden kalkarım muhtemelen."
Gün, bu tür küçük espri araları, kaçamak çay molaları ve absürt müşteri hikayeleriyle ağır ağır akmaya devam etti. Melis, sistemin otomatik olarak atadığı aramaları birbiri ardına yanıtlıyor, kalıplaşmış çözümler üretiyordu. Hayatın bu basit, sıkıcı ama bir o kadar da tahmin edilebilir ritmi içinde Melis, aslında garip bir şekilde güvende hissediyordu kendisini. Sürprizler yoktu, tehlike yoktu, sadece ekran, kulaklık ve kalıplaşmış cümleler vardı.
Her şeyin son derece kontrol altında göründüğü o sıradan günün sonuna doğru, saatler 16:42’yi gösterdiğinde
Melis’in ekranındaki dahili hat göstergesi kırmızıya döndü. Alışkanlıkla butona tıkladı ve her gün yüzlerce kez tekrarladığı o pürüzsüz, profesyonel ses tonuyla söze başladı:
"Aramanız için teşekkür ederiz. Ben Melis, size nasıl yardımcı olabilirim?"
Karşı taraftan hiçbir yanıt gelmedi.
Melis, bir an için hattın koptuğunu sandı. Ekrana baktı; süre akıyordu
(00:03... 00:04...).
Arayan numara kısmında ise alışılagelmiş rakamlar yerine tuhaf bir ifade vardı:
'AĞ ARAMASI: BİLİNMEYEN/SİSTEM'.
"Sesim geliyor mu efendim?" dedi Melis.
Yine bir sessizlik. Ama tamamen boş bir sessizlik değildi bu. Karşı taraftan, son derece derinden gelen hafif ve düzenli bir nefes sesi sızıyordu kulaklığına. Biri oradaydı ve hiçbir şey söylemeden sadece Melis'in sesini dinliyordu.
Melis kulaklığı biraz daha kulağına bastırdı. "Aramayı sonlandırmak zorunda kalacağım efendim, eğer sesimi alıyorsanız..."
Sözünü bitirmesine fırsat kalmadan, karşı taraftaki nefes alışı bir anlığına duraksadı. Ardından, neredeyse bir fısıltı kadar cılız ama inanılmaz derecede net, pürüzsüz ve tok bir erkek sesi döküldü kulaklığa:
"Kapatma..."
Sadece tek bir kelime. Ardından tık sesiyle birlikte hat kesildi. Sayaç 00:12 gösteriyordu.
Melis donakaldı. Kulaklığı yavaşça kulağından uzaklaştırdı. Bu sadece 12 saniyelik bir sessiz aramaydı, belki basit bir sistem hatası ya da yanlış numaraydı. Ama o tek kelimenin tonundaki tuhaf sakinlik, Melis'in zihninde küçük ama derin bir pürüz bıraktı.
Parmağı klavyenin üzerinde öylece asılı kaldı. Kulaklığı yavaşça kulağından uzaklaştırıp masanın üzerine bıraktı. Bu sadece 12 saniyelik bir sessiz aramaydı. Akılcı yanı, bunun basit bir sistem hatası, yanlış bir hatta yönlendirme veya canı sıkılan birinin yaptığı saçma bir şaka olduğunu söylüyordu. Ama o tek kelimenin tonundaki tuhaf, sarsılmaz sakinlik... Melis'in zihninde tam olarak ne olduğunu adlandıramadığı derin bir pürüz bırakmıştı.
"Melis? İyi misin canım?"
Aslı’nın sesiyle irkilerek kendine geldi. Yan masadan ona bakan arkadaşının meraklı gözleriyle karşılaştı.
"Ha? Evet, evet iyiyim," dedi Melis, ekrandaki 'Süre: 00:12' yazısını kapatmaya çalışarak. "Sadece... Boş bir çağrı düştü ekrana."
"Aman, bu saatlerde sistem hep sapıtıyor zaten," dedi Aslı çantasını toplarken. "Kapat şu bilgisayarı da çıkalım artık. Kahve sözün vardı, unutma!"
Melis derin bir nefes verip zoraki bir gülümsemeyle başını salladı. "Tamam, toparlanıyorum."
O akşam Aslı ile yol üstündeki küçük bir kafede oturdular. Aslı günün yorgunluğunu anlatıyor, hafta sonu yapacağı planlardan bahsediyordu. Melis ise gülümsüyor, arada sırada onaylar anlamda başını sallıyordu ama aklı sürekli o 12 saniyelik aramadaydı. Kapatma... Ses tonundaki o tanıdıklık hissi neydi? Neden bir yabancının fısıltısı, saatlerdir zihnini kurcalayan o derin monotonluğu tek bir hamlede yarıp geçmişti?
Saat sekize doğru Aslı ile vedalaşıp metroya bindi. Kalabalık vagonda tutunacak bir yer bulup gözlerini kapattı. Trenin raylar üzerinde çıkardığı ritmik ses, gün boyu kulağında çınlayan telefon zillerinin yerine geçti. Mahallesine geldiğinde hava tamamen kararmıştı. Sonbaharın serin rüzgarı, sokak lambalarının cılız sarı ışıkları altında dökülen yaprakları savuruyordu.
Melis, dairesinin bulunduğu dört katlı eski apartmanın kapısına kadar yürüdü. Çantasından anahtarlarını çıkarırken içinin sebepsiz bir huzursuzlukla dolduğunu hissetti. Bu, şehirde yalnız yaşayan her kadının zaman zaman hissettiği o tanıdık güvensizlik duygusuydu belki de. Anahtarı kilide takıp kapıyı açtı, merdivenleri ağır ağır tırmandı.
Evine girip kapıyı arkasından kilitlediğinde derin bir "Oh" çekti. Ayakkabılarını çıkarıp antredeki aynaya baktı. Şehir dışarıdaydı, iş dışarıdaydı, o garip arama dışarıdaydı. Burası onun güvenli kalesiydi.
Mutfağa geçip kendisine sıcak bir bitki çayı demledi. Salondaki ikili koltuğuna uzanıp televizyonu açtı. Ekrandaki renkli görüntüler ve anlamsız diyaloglar odanın sessizliğini doldururken, çayından küçük yudumlar aldı. Hayat yine kendi bildiği sıradan, sıkıcı yoluna girmiş gibiydi.
Ama Melis'in bilmediği bir şey vardı.
Akan zaman, bazen en sakin anlarda durur ve geri dönülmez bir çizgi çekerdi. O gün çağrı merkezindeki masasında başlayan o 12 saniyelik sessizlik, Melis’in sıradan dünyasını yok edecek devasa bir fırtınanın sadece ilk, hafif rüzgarıydı. Ve o fırtına, çok yakın bir zamanda kapısını çalmak için sıra bekliyord

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

181okunma 36beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…