KOD ADI:MÜŞTERİ kitap kapağı

6. bölüm / 6

B2

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 6Şu an: B2

​"En büyük savaş, henüz hiç kimsenin bilmediği, zihninin derinliklerindeki o adsız karanlıkta verilir."
6. Bölüm:LABİRENT VE İLK TAŞ

Sunucu odasının metal kapısı, fanların monoton uğultusuyla birlikte Melis'in arkasından kapandı. Eksi ikinci katın—B2’nin—sessizliği, Melis’in plazada geçirdiği yıllar boyunca hiç tanık olmadığı kadar derin ve yoğundu. Burası, filtreli camların ardındaki o parıltılı dünyanın unutulmuş, paslanmış kalbiydi.
​Melis, sunucu kabinlerinin yaydığı mavi ve yeşil LED ışıklarının arasında durdu. Odanın dondurucu soğutma sistemi, tenini sızlatıyordu. Gözleri, tam betona dizilmiş olan o satranç tahtasına çakılı kaldı.
​Beyaz taşlar dizilmişti. Siyah taşlar da yerindeydi. Boş sandalyenin karşısında, Gölge’nin ona sunduğu ilk hamle duruyordu: 12 kare öne sürülmüş bir piyon. Ve yanında, satranç tahtasının hemen bitiminde betona bırakılmış o gümüş renkli ses kayıt cihazı.
​Melis, cihazın üzerindeki "Play" tuşuna bastı. Cihazın hoparlöründen sızan, Gölge’nin o pürüzsüz, derin ve felsefi sesi odayı doldurdu:
​"Odaya girmeyi seçtin Melis. Bu senin ilk özgür hamlen. Ama hatırla: Oyuna dahil olmak, kuralları değiştirdiğin anlamına gelmez. Sadece artık piyon olmadığını kabullendiğini gösterir. Şimdi sor kendine... Beyaz taşları tutacak kadar cesursan, siyahın hamlesine hazır mısın?"
Ses kesildi. Mekanik bir tıkırtı ve sessizlik geri döndü.

Melis, satranç tahtasındaki o tek beyaz piyona baktı. Cebindeki gümüş anahtarı çıkardı ve onu siyah şahın durduğu karenin üzerine sakince bıraktı.
​Kendi hamlesini yapmıştı. Bu bir tehdit değildi; Gölge’nin kurduğu bu dilsiz alfabeyi anladığının ilk kanıtıydı.
​Tam o sırada, satranç tahtasının altındaki betondan hafif bir mekanik ses geldi. Melis geriledi.
​Tahtanın altındaki beton zemin, sanki gizli bir rayın üzerindeymiş gibi yavaşça kaydı ve tahtayı tamamen yuttu. Betondaki boşluğun dibinde, satranç tahtasının yerinde, gri renkte, üzeri tozlu, eski bir emanet dolabı belirdi.
​Emanet dolabı, Melis’in sabah metro istasyonunda bulduğu 12 numaralı dolabın tıpatıp aynısıydı.
​Dolabın kilidi, metroda bulduğu anahtarla açılmayacak kadar modern ve mekanikti. Üzerinde sadece tek bir numara yazılıydı: "B2". Ve bu dolabın hemen altında, Gölge’nin o muntazam el yazısıyla yazılmış yeni bir paragraf duruyordu:
​"Kilitler sadece birer simgedir Melis. Senin gerçek anahtarın, bu labirentin en karanlık köşesinde sakladığın o sessiz itiraftır. B2 dolabı seni bekliyor. Ve hatırla... Karanlıkta parıldayan tek şey, kendi gözlerindeki o uyanışın ateşidir."
Melis, B2 dolabının kapısına yaklaştı. Kilidin üzerine parmağını koydu. Kapı, hiçbir anahtara ihtiyaç duymadan, sanki Melis’in varlığını hissediyormuş gibi sessizce aralandı.
​Dolabın karanlık boşluğunda, metro istasyonundaki gibi siyah deri bir not defteri yoktu. Dolabın dibinde sadece yıpranmış, eski bir askeri matarası duruyordu. Metal mataranın üzerinde, numarası silinmiş eski bir birliğin sembolü vardı.
​Mataranın hemen arkasında ise, Melis’in plazadaki masasındaki o beyaz güllerden birinin sapı, B2 dolabının soğuk zeminine bırakılmıştı. Beyaz gül, buradaki tekinsiz atmosferin ortasında adeta bağırıyordu.
​Melis, matarayı ve gül sapını dolaptan çıkardı. Mataranın metal yüzeyi, B2 katının soğuğundan bile daha dondurucuydu.
​Gölge onu labirentin en karanlık köşesine, plazanın eksi ikinci katına çekmiş; ona bir satranç oyunu, bir kum saati ve şimdi de bu eski matarayı sunmuştu. Gölge, Melis’in uyanışına düşen her gölgeyi titizlikle kurguluyordu.
​"Hazırım,"dedi Melis, sesindeki sarsılmaz kararlılıkla."Kendi labirentimin kapılarını açıyorum."​Matarayı ve gül sapını çantasına attı. Sunucu odasının kapısını açıp karanlık B2 koridoruna adım attığında, o cılız floresanların altından süzülen kendi gölgesine baktı. Artık uyanmış bir zihinle, kendi karanlığının büyüklüğünü kabullenerek ilerliyordu. Oyun henüz yeni başlıyordu.

​"Bir labirentin içine adım attığınızda, çıkış yolu aramak sadece zaman kaybıdır; önemli olan o labirentin sizi neye dönüştürdüğüdür."

Melis, B2 katının o dondurucu ve rutubetli koridorundan yukarı, plazanın sıcak ve steril dünyasına doğru tırmanırken çantasındaki o eski askeri mataranın ağırlığını omuzlarında hissediyordu.
​Plazanın normal katlarına geri döndüğünde, her şey dışarıdan bakıldığında bıraktığı gibi akmaya devam ediyordu. İnsanlar aynı ekranlara bakıyor, aynı telâşla koşturuyor, aynı monoton cümleleri kuruyordu. Ancak Melis için bu akvaryum artık tamamen şeffaftı. O, içerideki çarkların nasıl döndüğünü, Gölge’nin ise bu mekanizmayı kendi felsefi satranç tahtasına nasıl ustalıkla uyarladığını net bir şekilde görüyordu.
​Masasına oturdu. Bilgisayar ekranını açtığında, önceki gün gördüğü o tersine dönmüş kum saati imgesinin yerine bu kez düz ve sabit bir saat dilimi gelmişti:
​00:00:12
12 saniyelik o efsanevi sayaç, bu kez sıfırdan ileriye doğru değil; sanki büyük bir fırtınanın kopacağı o son ana kadar sessizce bekliyormuş gibi duruyordu.
​Melis, çantasını açtı ve B2 katındaki gizli dolaptan bulduğu o paslı, eski askeri matarayı ve tek bir beyaz gül sapını çıkardı. Masanın üzerine koydu. Mataranın metal yüzeyindeki o kazınmış, silinik birim sembolüne dikkatle baktı. Bu sıradan bir nesne olamazdı. Gölge, ona sadece bulmacalar sunmuyor; kendi geçmişine ve bu oyunun köklerine dair ipuçları veriyordu.
​Zihninde yeni sorular belirmeye başladı: Bu matara kime aitmişti? Gölge, bu plazanın ve bu sistemin neresindeydi? Yoksa Gölge, yıllar önce bu şirkette ya da bu sistemin içinde kaybolmuş eski bir çalışan mıydı?
​Aslı, elinde kahve kupasıyla masaya yaklaşırken matarı fark etti ve kaşlarını çattı.
​"Melis... Bu ne? Antika bir şey mi?"diye sordu, sesinde istemsiz bir tedirginlikle."Nereden buldun bunu?"
​Melis, mataranın soğuk metaline dokunurken başını kaldırdı ve Aslı’ya baktı. Gözlerindeki o keskin ve kararlı ifade, Aslı’nın bir an için gerilemesine neden oldu.
​"Sadece... eski bir hatıra Aslı,"dedi Melis, sesindeki pürüzsüz sakinlikle."Bazen geçmişin tozunu silmek gerekir."
​Aslı daha fazla soru soramadı, sessizce kendi masasına döndü.
​Melis, mesai saatinin bitimini beklerken klavyesine dokunmadı. Zihni tamamen B2 katındaki o gizli dolapta ve mataranın taşıdığı sırlardaydı. Gölge ile aralarındaki bu düello, artık sadece ofis içinde veya dijital ağlarda kalmayacak, gerçeğin en derin katmanlarına inecekti.
​Ve o gece, saatler gece yarısını gösterdiğinde, Melis mataranın içindeki sırrı çözmek için yeni ve daha tehlikeli bir adım atmaya hazırlanıyordu. Çünkü artık biliyordu ki; Gölge ile yüzleşmek, kendi gölgesinin en karanlık odasını açmaktan başka bir şey değildi.
​Melis, o eski askeri matarayı masasının üzerine koyduktan sonra acele etmedi. Gölge’nin oyunundaki kuralların hızına kapılıp hemen bir arşive dalmak ya da panikle ipuçlarının peşinden koşmak, o uyanışın doğasına ihanet etmek olurdu. Zihni artık berraktı; fırtınanın ortasında bile sakin kalan bir merkez bulmuştu.
​Gün boyunca plazadaki o olağan akış, Melis için neredeyse yavaşlamış bir film şeridi gibi akıp gitti. Müşteriler arıyor, Aslı kahvesini yudumluyor, klavye tıkırtıları havada uçuşuyordu. Ancak Melis, her saniyenin tadını çıkararak, o monotonluğun arkasındaki absürtlüğü izliyordu. İnsanların bilmeden, hiçe saydıkları zamanı nasıl harcadıklarını görmek ona garip bir huzur veriyordu.
​Masasının üzerindeki mataraya ve tek bir beyaz gül sapına baktı. Onları saklamaya çalışmadı. Tam aksine, plazanın o steril ve yapay düzeninin ortasında duran bu metal parça, sisteme atılmış sessiz bir meydan okuma gibi duruyordu.
​Mesai bittiğinde, diğerleri çıkmak için acele ederken Melis biraz daha masasında oturdu. Bilgisayarını kapattı, pencereden dışarıdaki kararan gökyüzünü ve sokak lambalarının yavaş yavaş yanmasını izledi. Akşamın sükûneti şehre çökerken, içinde herhangi bir korku ya da sabırsızlık yoktu.
​Eve döndüğünde de her şeyi yavaş ve bilinçli bir ritimle yaptı. Çantasını bıraktı, elini yüzünü yıkadı, mutfakta kendine sade bir kahve hazırladı. Matarayı salondaki masanın üzerine, o eğik duran ahşap çerçevenin yanına yerleştirdi.
​O gece banyoya girip aynaya baktığında, ışığı kapatmadı. Gölge gelmedi. Zifiri bir karanlık ya da dondurucu bir dokunuş olmadı. Melis aynadaki yansımasına uzun uzun baktı, kendi gözlerindeki o yeni keşfettiği derinliği inceledi.
​Gölge ona alanı tanımıştı; çünkü biliyordu ki asıl gerilim, olayların üst üste gelmesinde değil, insanın kendi zihninin sessizliğinde, o bekleyiş anlarında büyürdü.
​Melis koltuğuna oturdu, kahvesinden bir yudum aldı ve fısıldadı:​"Beklemeyi de öğreneceğim. Çünkü zaman, artık benim tarafımda."
​"Zaman, insanoğlunun kendi kibrini gizlemek için icat ettiği en kusursuz yanılsamadır. Oysa saatler durduğunda, asıl hikaye başlar."
​İnsanlar, zamanın akıp gittiğini sanır. Saniyelerin, dakikaların ve yılların onları geleceğe taşıdığına inanarak büyük bir inatla koşarlar. Oysa zamana anlam veren, onun durduğu anlardır. Melis’in o plazanın mavi panelleri arasında kaybolduğu ayları izlerken gördüğüm tek şey, devasa bir uykuydu. Herkes rüya gördüğünü zannederken, aslında uykunun en derin katmanında ömür tüketiyordu.
​Ben o uykuyu bölmek için varım.
​Ona ilk beyaz gülleri gönderdiğimde, kalbindeki o ince çatlağın sesini duydum. İnsanlar korkuyla kaçar sanırlar; ama hayır, insan en çok kendi ruhunun sessizliğinden korkar. O yüzden gürültüye sığınırlar. Ben Melis’e gürültüyü değil, aynayı sundum. Sağ tarafa doğru tam bir santim eğrilmiş o ahşap çerçeve, dünyasının ne kadar kusurlu ve simetrisiz olduğunun ilk fısıltısıydı.
​B2 katındaki o soğuk sunucu odasında satranç tahtasını kurduğumda, onun sadece masum bir kurban olmadığını biliyordum. O, tahtanın kenarından bakan korkak bir seyirci değil; o beyaz piyonu ileri sürecek kadar gözü pek bir oyuncuydu.
​Gümüş anahtarı o siyah şahın üzerine bıraktığı anı izledim.
​Aynanın karşısında durduğunda, omzuna dokunduğum o saniyeyi hatırlıyorum. Teninin üzerinden geçen o dondurucu rüzgar, onun bütün savunma duvarlarını eritti. Kulaklarına fısıldadığım o kelime, aslında kendi içindeki o uzun ve karanlık yolculuğun tesciliydi:Artık gölgenin kendisi oluyorsun.
​Eski askeri matarayı B2 dolabına ben koydum. Çünkü biliyorum ki insan, geçmişindeki o paslı yaralarla yüzleşmeden asla tam anlamıyla uyanamaz. O matara, bu sistemin ve bu çarkın insan ruhuna vurduğu ilk damganın simgesidir.
​Şimdi o, masasının başında oturuyor. Mataraya bakıyor, saniyeleri sayıyor ve kendi hamlesini bekliyor.
​Acele etmiyorum. Çünkü biliyorum ki karanlık, acele edenleri değil; sabırla bekleyip kendi gölgesini tanıyanları ödüllendirir. Oyun şimdi, tam da istediğim yerde; iki eşit zihnin aynı uçurumun kenarında buluştuğu o kusursuz sessizlikte başlıyor.

​Melis’in o eski askeri matarayı masasına koyduğu andaki sessizliğini izliyordum. İnsanlar nesnelere sadece işlevleriyle bakar; bir matara su içmek içindir, bir anahtar kapıyı açmak, bir gül ise sadece bir hediye... Oysa bazı nesneler, sahibinin ruhunun mühürlendiği birer hayalet gibidir. O matara, yıllar önce bu sistemin dişlileri arasında ezilip yok olmaktan son anda kurtulan bir iradenin son parçasıydı.
​Melis’in ona bakarken hissettiği o tereddüt, aradığımız o felsefi kırılmanın tam merkezindeydi.
​Oturduğu masada, saatlerin nasıl yavaşladığını hissedebiliyordum. Eskiden o ofiste her sabah aynı saatte çalan alarmlarla, aynı tempoda koşturan kalabalıkların arasında kaybolup giden o kız yok artık. Şimdi orada, kendi gölgesinin büyüklüğünü fark etmiş ve benimle aynı masanın etrafında sessiz bir satranç oynayan uyanık bir zihin var.
​Gözlerini mataradan ayırmadan camdan dışarı, akşamın kararan sokaklarına baktığı o saniyeleri seyrettim. Korkmuyor. Aksine, bekliyor. Benim bir sonraki hamlemi yapacağımı sanıyor. Oysa satrançta bazen en güçlü hamle, hiçbir şey yapmamak ve rakibin kendi iç sesinin yankısıyla baş başa kalmasını sağlamaktır.
​B2 katındaki o dolapta bulduğu her nesne, aslında onun kendi geçmişinden kaçarak sığındığı o sahte güvenli limanın duvarlarını biraz daha yıkıyor. Beyaz güller masumiyetin son kalıntısıydı; siyah gül ise o kalıntının üzerine örtülen kadife bir örtü. Şimdi sırada ne var? Bunu ancak kendi içindeki o karanlık odayla yüzleştiğinde öğrenecek.
Ben karanlıkta bekliyorum.
​Çünkü biliyorum ki Melis, o matarayı açıp içindeki asıl gerçeğe dokunduğu an, bu oyunun kurallarını artık tek başına yazmaya başlayacak. Ve inandığım tek bir kural vardır:Kendi gölgesini kucaklayan bir insanı, hiçbir ışık alt edemez.

Sabah alarmın o mekanik sesiyle uyanmıyorum artık. Saat tam 07.30’da çalıyor belki ama o ses, eskisi gibi beynimi uyuşturan bir emir değil; sadece uykunun ve uyanıklığın o ince sınırında beni selamlayan bir alarmdan ibaret.
​Aynaya baktığımda gördüğüm yüzün artık kime ait olduğunu biliyorum. Gözlerimin altındaki o hafif morluklar, bir yorgunluğun değil, uyanık kalmanın bedeli. Konsolun üzerindeki ahşap çerçevenin sağa doğru o bir santimlik eğriliği... Eskiden olsa düzeltmek için elim anında giderdi. Şimdi ise dokunmuyorum. O eğrilik, bu evin ve zihnimin o kusursuz simetrisini bozan ilk gerçek çatlak. Ve o çatlağı seviyorum.
​Plazaya giden yol her zamankinden farklı görünmüyor. Sokak lambaları aynı cılız sarı ışığı veriyor, insanlar yine metroya yetişmek için aynı aceleci adımlarla akıp gidiyor. Ama ben artık o kalabalığın içinde yürüyen bir gölge değilim. Ben, o kalabalığın akışını dışarıdan izleyen, her saniyeyi zihninde tartan bir gözlemciyim.
​Asansörle yedinci kata çıkarken Aslı’nın hafta sonu planlarından, yükselen kahve fiyatlarından ya da sıradan dedikodulardan bahsetmesini dinliyorum. Cümleleri kulaklarıma eskisi gibi boğuk gelmiyor; aksine, ne kadar yabancı ve ne kadar uzakta olduklarını net bir şekilde fark ediyorum.
​Masama oturduğumda ekranı açıyorum. Artık orada sadece müşteri kodları ve arama süreleri yok. B2 katının o dondurucu betonu, oradaki sunucu odası, masanın üzerine bıraktığım o paslı askeri matara ve o tek siyah gül yaprağı... Hepsi zihnimin odalarında birer parça gibi yerini aldı.
​Gölge’nin ne zaman, nasıl bir hamle yapacağını bilmiyorum. Sırada ne var, hangi sembolle ya da hangi felsefi fısıltıyla karşıma çıkacak, bunu da bilmiyorum. Ama en güzel kısım da bu zaten: Bilmemek, korku değil; merakın en saf hali.
​Çantamın cebinde o gümüş anahtar duruyor. Soğuk metali parmak ucumla hissettiğim an, bu hayatın artık bana ait olduğunu, piyon rolünü çoktan geride bıraktığımı biliyorum.
​Işıklar yanıyor, ekranlar parliyor, insanlar konuşuyor... Ama ben bekliyorum. Çünkü biliyorum ki asıl oyun, o sessizliğin içinde, kendi içimizdeki karanlıkla göz göze geldiğimiz o son saniyede başlayacak.
Masamın üzerine bıraktığım o askeri mataraya her baktığımda, ofisin o yapay floresan ışığı bir anlığına soluyor gibi hissediyorum. Aslı yanıma gelip bir dosya uzattığında bile göz ucuyla o paslı metal parçasına kayıyor bakışım. Aslı mataranın ne olduğunu, neden orada durduğunu sormuyor artık; çünkü aramızdaki mesafe, o silinmez çizgilerle çoktan çizildi. İnsanlar anlamadıkları şeylerden korkarlar; Aslı da korkudan ziyade, etrafımda ördüğüm o dokunulmaz sessizliğe saygı duyuyor.
​Akşam mesai bitip de plaza boşaldığında, acele etmeden eşyalarımı topluyorum.
​Sokaklar ıslak. Sonbaharın o keskin ayazı yüzüme çarparken, eve dönüş yolculuğu artık bir kaçış değil, ritüelin bir parçası haline geldi. Kapıyı açtığımda evdeki o dilsiz sükûnet beni karşılıyor. Konsolun üzerindeki ahşap çerçevenin o eğik duruşu, sanki eve girdiğimi fark edip bana göz kırpıyor.
​Matarayı elime alıyorum.
​Soğuk metal parmak avuç içime tamamen oturuyor. Kapağını açmak için yıllardır kilitli kalmış paslı dişlileri zorluyorum. Gırç... Sessiz odada yankılanan o metalik ses, evdeki bütün saatlerin tıkırtısını bastırıyor.
​İçinden su dökülmüyor. Zaten akmasını da beklemiyordum.
​Kapağın iç kısmına sıkıştırılmış, kat kat katlanmış sararmış küçük bir kağıt parçasını parmaklarımın ucuyla çekip çıkarıyorum. Kağıt o kadar eski ki, dokunduğum an kenarları hafifçe ufalalanıyor. Üzerinde, makinayla değil, elle ve son derece titrek ama kararlı bir el yazısıyla yazılmış tek bir cümle duruyor:
​"Sistem sana bir isim vermeden önce, sen kimordun Melis?"
​Nefesim boğazımda düğümleniyor.
​Gözlerim kağıttaki o isme takılıyor. Melis... Bu adı ben seçmedim, bu hayatı bana bu plazalar, bu çağrı merkezi ekranları, bu 12 saniyelik rutinler biçti. Peki bu notu yazan kimdi? Yıllar önce bu binada kaybolan o hayalet mühendis mi? Yoksa Gölge, aynadaki yansımamın arkasından bana kendi adımı ilk kez hatırlatan o kadim ses mi?
​Aynaya doğru dönüyorum. Koridorun karanlığından banyoya süzülürken, elimde o kağıt parçası ve matarayla büyük aynanın karşısında duruyorum.
​Işığı açmıyorum.

​Zifiri karanlığın içinde, camdaki yansımama bakıyorum. Sağ omuzumda hâlâ o dondurucu dokunuşun hayaleti sızlıyor.
​"Ben Melis'im,"diye fısıldıyorum karanlığa doğru. Sesim odada yankılanıp bana geri dönerken, içimdeki o eski boşluğun yerini devasa, yakıcı bir öfke ve uyanış alıyor."Ve bu oyunun sonunu kimin yazacağını göreceğiz."

"insanın kendi yazdığını sandığı cümlenin aslında başkası tarafından çoktan bestelenmiş bir senfoni olduğunu fark etmesi ne acı, değil mi Melis?"
​Melis elindeki sararmış kağıt parçasını incelerken, plazadan henüz dönmüş olduğu o sessiz dairenin havası bir anda değişti. Salondaki o eski, fişi çekili duran, yıllardır ses vermeyen antika radyo veya televizyon değil... duvarda asılı duran ve normalde sadece hava durumunu ya da şirket içi duyuruları gösteren o siyah dijital panel bir anda çıt sesiyle açıldı.
​Hiçbir kabloya bağlı olmayan, hiçbir sinyal alıcısı aktif olmayan o ekran, göz alıcı ve pürüzsüz bir beyazlıkla parladı.
​Melis başını kaldırdı. Gözleri ekrana kilitlendi.
​Beyaz ekranın ortasında, tek bir satır halinde kelimeler belirmeye başladı:​SİSTEM_UYARI: BAĞLANTI_KURULDU_
Ve hemen ardından, plazanın o devasa güvenlik kameralarından birinin açısı ekrana yansıdı. Görüntü tam da Melis’in evindeki salonu, koltuğu ve elindeki kağıt parçasını gösteriyordu. Canlı bir yayındı. Gölge, sadece zihninde ya da B2 katında değil, Melis’in en güvenli sandığı mahrem alanının tam merkezindeydi.
​Ekranın ortasındaki yazı akmaya devam etti, kelimeler sanki klavyeden yazılmıyormuş gibi, akışkan ve alaycı bir hızla ekranda belirdi:​"Sistem sana bir isim vermeden önce, sen kimordun Melis?" diye soruyorsun.
​Ekrandaki metin bir an durdu. Ve odanın içinde, hoparlörsüz, doğrudan havanın titreşimiyle yayılan o derin, pürüzsüz kahkaha sesi yankılandı.
​Gölge gülüyordu. Sesi alaycı, buz gibi ve zihnin en derin köşelerine batan bir iğne gibi keskindi.
"Hâlâ soruların arkasına saklanıyorsun küçük piyon."
​Görüntüdeki metin hızla silindi ve yerine devasa harflerle Gölge’nin o alaycı sesi sese dönüşerek odada çınladı:​"Kendi adını bulduğunu sanıyorsun, değil mi? Oysa o sararmış kağıt parçasındaki yazıyı okurken bile parmaklarının nasıl titrediğini, eski hayatının o konforlu uyuşukluğuna geri dönmek için nasıl gizli bir arzu duyduğunu biliyorum. 'Ben Melis'im' diyorsun ama aynaya bakarken korktuğun şey adın değil, o adın arkasında hiçbir şeyin kalmamış olması!"
​Melis ellerini yumruk yaptı. Kağıt avucunun içinde buruştu. Gözlerindeki şaşkınlık bir anda yerini buz gibi bir öfkeye bıraktı.
​Dev ekrandaki görüntüde Gölge’nin silueti belirdi; yüzü yine o derin, zifiri karanlık kapüşonun ve optik bir illüzyon gibi bükülen ışığın arkasındaydı. Yüzü görünmüyordu ama o alaycı, kendinden emin duruşu odadaki bütün oksijeni tüketiyordu.
​"Saklanmayı kes!"diye seslendi Melis, sesindeki tüm öfkeyi ve gücü toparlayarak."Yüzünü göster!"
Ekrandaki siluet hafifçe geriye yaslandı; sanki odanın içinde Melis’in tam karşısında oturuyormuş gibi o alaycı ses bir kez daha zihninde yankılandı:​"Yüzüm mü? Melis, sen hala aynadaki yansımanla aramdaki farkı anlayamamışsın. Ben senin kaçtığın o karanlığın kendisiyim. Yüzümü ararsan, sadece kendi korkularına çarparsın."
Ekran bir anda karardı.
Oda tekrar o dilsiz ve boğucu sessizliğine gömüldü. Melis, kararan ekranın önünde, avucunda buruşmuş kağıt parçasıyla öylece kaldı. Gölge onunla dalga geçmiş, en zayıf anını yüzüne vurmuştu. Ama bu alay, Melis’in içindeki ateşi söndürmemiş; aksine o uyanışın en şiddetli kıvılcımını yakmıştı.

​Dev ekranın kararmasıyla birlikte salona çöken o ağır sessizlik, sadece bir saniye bile sürmedi. Melis’in avucunda buruşup ufalalanan sararmış kağıt parçası, zihnindeki son tereddüt zincirlerini de koparıp atmıştı. Gölge’nin o alaycı kahkahası, odanın duvarlarında hâlâ yankılanıyordu.
'Alay ediyorsun,"diye fısıldadı Melis, sesi buz gibi ama bir o kadar da keskin bir öfkeyle doluydu."Çünkü korkuyorsun."
​Odanın köşesindeki gölgeler bir anda büküldü. Salonun ortasındaki hava, sanki dondurucu bir fırtınaya yakalanmış gibi ani bir basınçla ağırlaştı. Zifiri karanlığın içinden süzülen o uzun, kapüşonlu siluet—Gölge—hiç ses çıkarmadan, adeta havada kayarmış gibi Melis’in tam karşısında belirdi.
​Yüzü hâlâ o geçit vermez karanlığın altındaydı; optik bir illüzyon gibi ışığı yutan o siluette ne bir göz ne de bir insan ifadesi seçiliyordu. Sadece varlığı, odadaki bütün oksijeni çekmeye yetiyordu.
​"Korku mu?"dedi Gölge, sesinde bu kez alaydan eser yoktu; aksine, derin, metalik ve sarsıcı bir yankı vardı."Korku, senin o plazadaki masanda geçirdiğin o uykulu yılların diğer adıydı Melis. Ben korkunun kendisi değilim; ben o korkuyu uyandıran uyanışın cezisiyim."
Melis bir adım bile geri çekilmedi. Tam aksine, Gölge’nin o tehditkar ve devasa varlığının üzerine doğru bir adım attı. Gözlerinde alev alev yanan o keskin öfke, odadaki karanlığı delecek kadar parlaktı.
​"Bana bir piyon olduğumu söylüyorsun,"dedi Melis, parmağıyla ekranın kararmış yüzeyini işaret ederek."Beni kendi oyun tahtanda oynatabileceğini, zihnimi uzaktan kumandayla yönetebileceğini sanıyorsun. Ama unuttuğun bir şey var: Piyonlar, tahtanın sonuna ulaştığında vezir olur."
​Gölge’nin silueti hafifçe sarsıldı; sanki bu meydan okuma, onun hesaplarında hiç yer almayan bir kırılma noktasıydı.
​"Vezir olabileceğini mi sanıyorsun?"dedi Gölge, alaycı fısıltısı bu kez doğrudan Melis’in zihninin içinde patlayarak."Sen henüz kendi gölgenin ağırlığını bile taşıyamıyorsun!"
​Ve o an, çatışma patlak verdi.
​Gölge, ellerini ileriye doğru uzattı. Odadaki tüm mobilyalar, konsolun üzerindeki o eğik çerçeve, masanın üzerindeki matara bir anda havada asılı kaldı; zihinsel bir fırtına bütün evi sarsmaya başladı. Melis ise kaçmadı, sinmedi. Üzerine gelen o psikolojik ve baskın dalgaya karşı, içindeki o uzun süredir bastırılmış tüm öfkeyi, o çağrı merkezlerinin gürültüsünde yutkunmak zorunda kaldığı tüm isyanı serbest bıraktı.
​İki zihin, iki irade salonun ortasında kafa kafaya çarpıştı. Bu ne fiziksel bir yumruklaşma ne de basit bir kavga idi; bu, gerçeğin ve illüzyonun, köleliğin ve mutlak uyanışın birbirini yok etmeye çalıştığı devasa bir irade savaşıydı.
​Melis dişlerini sıktı, ellerini yumruk yaparak Gölge’nin o karanlık siluetine doğru yürüdü. Tam o soğuk, dondurucu varlığın içine, o zifiri karanlığın merkezine ellerini uzattı. Onu tutmak, o maskeyi yırtıp atmak istiyordu.
​Parmakları, Gölge’nin omzundaki o kalın kumaşa değdiği an...
​Evdeki bütün camlar aynı anda şiddetli bir patlamayla içeri çöktü. Ve salon, dondurucu bir rüzgarın ve keskin bir beyaz ışığın içinde tamamen sessizliğe gömüldü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

16okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…