AYEONG — Bölüm 4: Baba

Kapı ağır bir sesle kapandı.
Odaya giren adam konuşmadan önce bile ortam değişti.

Hava sertleşti.
Hemşire bile refleksle doğruldu.
Uzun boylu, kusursuz giyimli, sakin ama tehlikeli bir aura…

Kang Daejin. Ayeong’un babası.

Onu Japonya’da herkes tanırdı.
Kimse hakkında yüksek sesle konuşmazdı. Ama herkes saygı duyardı. Ya da korkardı.

Ayeong’un kalbi hızlandı.

“…baba?”

Adam birkaç saniye kızına baktı.
Yüzünde hiçbir duygu yoktu.
Ama gözleri…

Gece boyunca uçak değiştirmiş bir adamın gözleriydi. Yorgun. Endişeli.Yavaşça yaklaştı.

“Telefonun kapalıydı.”

Sesi sakindi ama altında gizli panik vardı.

“Üç gündür sana ulaşamıyorum.”

Ayeong başını eğdi.

“Özür dilerim…”

Adam yatağın yanına geldi. Elini kızının saçlarına götürdü. Çok nadir yaptığı bir hareketti.

“Hasta olduğunu söylediler.”

Bir an durdu.

“…neden bana söylemedin?”

Ayeong cevap veremedi. Kapı tekrar açıldı. Hyunmin ve Hyerim içeri girdi.

Daejin’in bakışı anında değişti.
Soğudu.
Keskinleşti.
Gözleri Hyunmin’e sabitlendi.
Sessizlik. Gerilim.
Hyerim bile nefesini tuttu.

Daejin sordu:

“Bu çocuk kim?”

Ayeong hemen konuştu.

“Baba… bu Hyunmin.”

Hyunmin hafifçe eğildi.

“Memnun oldum efendim.”

Daejin karşılık vermedi. Sadece baktı. Uzun.
Rahatsız edici bir sessizlik.
Sonra doktor içeri girdi.

“Elimizde güzel haberler var.”

Daejin başını doktora çevirdi.

“Durumu?”

Doktor gülümsedi.

“Annesi yorulmuş ama toparlıyor.”

Sonra dosyaya baktı.

“…ve bebeğimiz de oldukça güçlü.”

Oda dondu.
Hyunmin nefesini tuttu.
Hyerim gözlerini kapadı.
Ayeong babasına bakamadı.
Daejin kıpırdamadı.

Sadece tek bir kelime söyledi.

“…bebek?”

Doktor doğal bir şekilde devam etti.

“Tebrik ederim. Dede oluyorsunuz.”

Sessizlik.
Uzun.
Ağır.
Sonra doktor odadan çıktı.Kapı kapanır kapanmaz
Daejin Hyunmin’e döndü.
Bakışı artık tamamen farklıydı.
Soğuk.
Tehlikeli.

“Dışarı.”

Hyunmin itiraz etmedi.
Hyerim de çıktı.
Kapı kapandı.

⸻ Baba ve Kız

Daejin sandalyeye oturdu. Ellerini birleştirdi.

“…kaç haftalık?”

“İki buçuk.”

Adam başını salladı.
Gözlerini kapadı. Derin nefes aldı.

“Onu seviyor musun?”

Ayeong şaşırdı.

“…evet.”

“Peki o seni koruyabilir mi?”

Bu soru ağırdı.Ayeong sustu.

Daejin devam etti:

“Ben hayatımı karanlık insanların arasında geçirdim. İnsanların nasıl zarar verdiğini biliyorum.”

Bakışları yumuşadı.

“Benim kızım acı çekmeyecek.”

Ayeong’un gözleri doldu.

“Baba…”

Adam ilk kez duygusunu gösterdi.

“Annen gittiğinde sana söz verdim.”

Sesi çatladı.

“Seni kimse incitmeyecek.”

⸻

Kapı açıldı.

“Şimdi onunla konuşacağım.”

⸻ Koridor

Hyunmin ayaktaydı. Gergindi. Daejin karşısına geldi.
İkisi birkaç saniye konuşmadan birbirine baktı.

Daejin:

“Benimle gel.”

Hastanenin boş görüşme odasına girdiler.
Kapı kapandı.

Daejin doğrudan konuya girdi.

“Hamile bıraktığın kız… benim kızım.”

Hyunmin başını eğdi.

“Biliyorum.”

“Hayır,” dedi adam.

“Bildiğini sanıyorsun.”

Sessizlik.

“Ben düşmanları olan bir adamım.”

Bir adım yaklaştı.

“Ayeong’a zarar gelirse… dünyanın neresinde olursan ol seni bulurum.”

Tehdit değildi, Gerçekti.
Hyunmin gözlerini kaldırdı.
Korkmuyordu.

“Sorumluluk alacağım.”

Daejin kaşını kaldırdı.

“Çocuklar böyle konuşur.”

Hyunmin derin nefes aldı.

“Onu seviyorum.”

İlk kez adam durdu.Bakışları değişti.

“…sevgi.”

Hafifçe güldü.

“Ben gençken aynı kelimeyi kullanmıştım.”

Bir an sessiz kaldı.
Sonra beklenmedik şekilde sordu:

“Baba olmaya hazır mısın?”

Hyunmin tereddüt etmeden cevap verdi.

“Hazır değilim.”

Daejin’in kaşları kalktı.

“Ama öğrenirim.”

Sessizlik.
Uzun.
Sonunda Daejin başını salladı.

“En azından dürüstsün.”

Kapıya yöneldi.

“Şimdilik seni kabul ediyorum.”

Durdu.

“…ama henüz güvenmiyorum.”

⸻ Gece

Odaya geri döndüklerinde Ayeong uyuyordu.
Daejin pencerenin yanında durdu.
Hyunmin yatağın diğer tarafında.
İlk kez aynı amaç için aynı odadaydılar.
Ayeong’u korumak.

⸻ Gece yarısı…

Ayeong uyku arasında fısıldadı:

“…anne…”

Daejin’in yüzü dondu.
Hyunmin bunu fark etti.
Adam pencereye döndü.
Kimse onun gözlerinin dolduğunu görmedi.

⸻

Sabah güneşi odaya vururken…
Hiç kimsenin bilmediği bir şey oluyordu.
Hastanenin dışında siyah araçlar bekliyordu.
Daejin’in adamları.

Ve içlerinden biri telefonda konuşuyordu:

“Evet… kız Seul’de.”

Duraksadı.

“…ve hamile.”

Telefonun diğer ucundan gelen ses soğuktu.

“Demek sonunda zayıf noktası ortaya çıktı.”

⸻

Kamera uzaklaşır gibi…
Hastane binası küçülür.
Tehlike yaklaşmaktadır.