Bölüm 8: Sonsuz Kapı

Altun aynanın karşısında donmuşdu.
Karşısında duran kadın… yüzü yoktu, ama gözleri hissediliyordu.
İçində bir boşluk vardı.
Altun bakınca kendi yansımasını görmüyordu.
Sanki ruhu emiliyordu.Kadın yaklaştı.— “Zaman bitti.
Senin dönüş yolun yok.
Kapı açıldı, Altun.”Altun geriye çekildi.
Elindəki sayfa ışıldamaya başladı.
Yazılar parladı.
Kadın bir an duraksadı.
Çığlık attı.Altun hızlıca kitabın içine baktı.
Son satır:
“Kendi yüzünü hatırlarsa, ışık geri döner.”
Altun aynaya yaklaştı.
Kadının göz hizasına geldi.
Derin bir nefes aldı.— “Ben… Altun’um.
Korkmuyorum.
Bu benim dünyam!”O an aynadaki görüntü çatladı.
Kadın çığlıkla geri çekildi.
Duvarlar titredi.
Kapı kapandı.Saat… düştü.
Parçalandı.3:06... sonsuza dek durdu.Altun gözlərini açtığında… odasında idi.
Sabah olmuşdu.
Her şey… sanki bitmişdi.Salona yürüdü.
Ninesi mutfakta idi.
Gülümsüyordu.— “Uykun iyi miydi, Altun?”Altun bir şey demədi.
Masaya oturdu.
Bir bardak su aldı.Ama o an…Duvardakı aynanın kənarından bir göz onu izliyordu.
Çok uzaktan… ama hâlâ oradaydı.