Bölüm 10: Dönüş

Altun, avucundaki metal parçayı sımsıkı tutarak koştu.
Ayakları titrese de durmadı.
Koştu… koştu… sonunda eve ulaştı.
Kapıyı hızlıca açtı, içeri girdi.Ninesi mutfaktaydı.
Sırtı dönüktü.
Altun nefes nefese bağırdı:— “O hâlâ orada!
Aynada gözü var!
Beni izliyor, nene!
Ben delirmiyorum! Gerçek bu! Gerçek!”
Ninesi döndü.
Yüzünde büyük bir endişe vardı.
— “Altun… sakin ol yavrum.
Ne diyorsun sen?”Altun ağlamaya başladı.— “Saat kırıldı sandım.
Ama yine çalışıyor…
Ben ona baktım, o da bana baktı!
O kadın geri döndü! O… gitmedi.
”Ninesi titreyerek telefonunu aldı.
Sessizce birini aradı.
— “Lütfen, yardım edin.
Torunum… iyi değil.
Lütfen hemen gelin.”

Bir saat sonra…
Beyaz giysili iki kişi geldi.
Altun duvarın dibinde oturuyordu.
Gözleri boştu.
Ellerinde hâlâ o siyah metal parça duruyordu.Doktorlar yaklaştı.
Yumuşak sesle konuştular.
— “Merhaba Altun.
Biz sana zarar vermeyeceğiz.
Sadece konuşmak istiyoruz.
”Altun başını kaldırdı.
Gülümsedi.
Sonra yavaşça konuştu:
— “Gittiğini sanıyorsunuz…
Ama o burada.
Siz görmüyorsunuz.
Ama ben görüyorum.
Her gece…
3:06’da…
O… yine geliyor.”
............................
Altun, beyaz duvarlı, soğuk odada oturuyordu.
Ellerinde hâlâ siyah metal parça vardı.
Karşısında oturan hekim, nazik bir sesle sorular soruyordu.
— “Altun…Bu kadını ilk ne zaman gördün?
Neredeydin?”
Altun başını yana eğdi.
Gözleri sabit bir noktaya bakıyordu.
Yavaşça konuştu:
— “İlk… aynada.Sanki yansımam yoktu.
O vardı.
Beni izliyordu.”Hekim not aldı.
— “Peki o saat?
Sana ne yaptı?”Altun gülümsedi.
Ama yüzü sanki acı içindeydi.
— “Saat durunca o uyanıyor.
Saniyeler… onun adımları gibi.
Tik… tak…
Tik… tak…”Birden sustu.
Avuç içindeki parça ısı yayıyordu.
Ama doktor fark etmemişti.Doktor tekrar konuştu:
— “Altun… burada güvendesin.
Kimse sana zarar veremez.”Altun başını salladı.
Sonra yavaşça fısıldadı:
— “Siz bilmiyorsunuz.
O buraya da gelir.
Kapılar, duvarlar… onu durdurmaz.
Çünkü o zamanın içinde.
Ve ben… ben zamanı bozdum.”Doktor kalemi bıraktı.
İlk defa tedirgin oldu.
— “Zamanı nasıl bozdun Altun?”
Altun gülümsedi.
Sanki ağlayacak gibi oldu.
— “Parçayı aldım.
Saatı kıramazdım… ama zamanı kesebildim.
Şimdi… o kararsız.
Nereye gitse beni arıyor.
Ve… sizi de izliyor artık.”Doktor yutkundu.
O anda odanın köşesindeki aynada küçük bir çatlak oluştu.Ve Doktor Altun’un gözlerine baktı.
Artık o gözler… bir çocuğun gözleri değildi