Bölüm 2: Aynadaki Yüz

Altun aynaya kilitlenmişti. Kendi eliyle yazmadığı o yazı, sanki içində bir şeyleri yerindən söküyordu. “Sıra sende Altun. 3:06’da bekle beni.” Bu ne demekti? Kim yazmıştı bunu? Evde yalnızdı...Bir anda aynadaki buğu yok oldu. Yazı silindi. Ama... arkasında biri vardı.Altun arkasını döndü—hiç kimse yok. Ama aynaya baktığında, hâlâ bir gölge görüyordu. Kadın silueti. Uzun saçlı, başı öne eğilmiş, yüzü görünmeyen biri.Altun korkuyla geri çekildi. Kalbi delicesine çarpıyordu. Aynadan gelen fısıltılar başladı:
“Geçmiş unudulmaz... Saat durmaz...”
Altun hemen telefonu aldı, polisi aramaya çalıştı. Ama ekran bomboştu. Hiçbir tuş çalışmıyordu. Sanki zaman donmuştu.Altun, evin her yerinde dolaşmaya başladı. Duvarlarda çatlaklar... ama bir çatlak diğerlerinden farklıydı. Sanki duvarda bir kapı vardı. Odasında bulduğu kalemle kazıdı... Kazıdıqca karanlıq bir boşluq ortaya çıxdı.Köhne bir gizli oda.İçeriden yalnız bir şey vardı:
Eski bir fotoğraf...
Altun və... yanında yüzü silinmiş bir kadın.