Bölüm 11: O Diğeri

Gece olmuştu. Klinik sessizdi.
Altun odasında tek başınaydı.
Pencere demirli, ışık soluktu.
Yatakta oturmuş, elindeki metal parçayı izliyordu.Birden aynaya baktı.
Aynada kendi yansıması vardı…
Ama gözleri farklıydı.Ağzı oynamadı.
Ama aynanın içindeki Altun konuştu:
— “Sen sustun…
Şimdi ben varım.”Altun yerinden kalktı.
Korkuyla geriye çekildi.
— “Kim… kimsin sen?”Aynadaki “o”, yavaşça başını eğdi.
— “Senin içindeki ses.
Senin susunca konuşan…
Senin yerine izleyen…
Senin yerine seven…
Ama en çok…
Senin yerine öldüren.”Altun ağlamaya başladı.
— “Hayır… ben kimseye zarar vermedim.”Ayna titredi.
Duvar çatladı.
Altun’un sesi değişti.
Sanki içinden iki kişi birden konuşuyordu:— “Ben istemedim…
Ama o… istedi.
Ben korktum…
Ama o… sevdi.”
Ertesi gün
Doktorlar Altun’u gözlemliyordu.
Notlar doluydu:
“Hasta, kendini iki kişi olarak tanımlıyor.
Geceleri aynayla konuşuyor.
Ses tonu değişiyor.
Kendisiyle savaşıyor gibi.”
Altun pencereye yürüdü.
Elleri titriyordu.Ve fısıltıyla söyledi:— “Artık ben değilim.
O uyandı.
Ve siz çok geç kaldınız.”