Bölüm 6: İz

Altun fotoyu titreyen elleriyle tuttu.
Kadının yüzü bu kez çok netti.
Simsiyah gözler… dik dik ona bakıyordu.
Artık bu bir rüya olamazdı.Salonun duvarındaki saat, kendi kendine tıklamaya devam ediyordu.
Tik… tak… tik… tak…Altun, ninesini izlemeye karar verdi.
Gizlice koridordan mutfağa yaklaştı.
Ninesi ocağın önündeydi. Bir şey mırıldanıyordu.
Duyduğu kelimeler ürperticiydi:— “Zaman geri dönüyor… o yine yürüyor… kapı açılacak…”Altun dondu kaldı.
Bu sözleri rüyasında duymuştu.Ninesi dönüp onu fark etti.
Gözleri... normal değildi artık.
Simsiyah ve boştu.— “Altun… saat seni çağırıyor.
Git... ama çok geç olmadan.”Altun hızla salona koştu.
Saat şimdi 3:05'ti.
Yani... yine aynı noktaya geliyordu.Duvara çarptı. Gizli odanın olduğu yeri hatırlıyordu.
Parmaklarıyla duvarı kazıdı.
Tahta döküldü. Aralık oluştu.İçeri girdi.Oda zifiri karanlıktı.
Yerde eski bir kitap duruyordu.
Kitabın üstünde şu yazı vardı:“3:07’den sonra ışık yoktur.”