Bölüm 3: Fotoğraftaki Kadın

Altun tozlu fotoğrafı eline aldı. Gözleri doldu. O, soldaki çocukdu… beş yaşındaydı o zaman. Amma sağdakı kadını hatırlamıyordu. Yüzü yokdu, , sanki bilinçli şekilde yanıb silinmişdi. Ya da biri... üzünü silmişdi.Altun-un beynine sanki iyne batırıldı:
“O kadın... senin keçmişinde var, amma sen onu silmisen.”
Fotoğrafın arkasında eski, solmuş bir yazı vardı:
“Saat çalmadan, o uyanmaz.” Bir anda arkadan kapı bağlandı! Evdeki gizli odanın kapısı kendi-kendiliğine bağlandı.Odada artıq yalnız değildi. Buz gibi bir nefes boynunda hiss olundu. Karanlığın içindən bir ses duyuldu:
“Altun… sen beni unutdun. Amma benn seni hiç unutmadım...”
Altun kimese seslenmek istedi, amma boğazı kurumuşdu. Karanlıkdan bir el uzandı, fotoğrafı ondan aldı. Kadının yüzü yavaş-yavaş görünmeye başladı... simsiyah gözler, dikişli bir ağız, və kanla dolu göz yaşları.Saat çalmaya başladı...
Tik… tak… GÜM!
Saat: 3:06Altun hiç beklenmedik bir şekilde bayıldı . Amma bayılanda... ayağının altında bir şey hiss etdi .Karalanmış bir defter sehifesi:
“3:06, sonuncu haber. 3:07 olursa… artık gecdir.”