Yıkık dökük hayaller

~ 8 ay sonra ~
Herşeyin üstünden tamı tamına bir yıl geçmişti annem Aylin ben yepyeni bir hayata başladık sayılırdı anne sevgisi bir yanı eksik kalınca çocuğun kaç yaşına gelirse gelsin arıyodu herzamanki gibi yemek yapıyodum bir haftalığına ankaraya gelmiştik Aylin ve Mihreyle annemle birazdaha vakit geçirebilmek için hava oldukça güneşliydi Barlasla herşeyi çözmüştük onunda ankarada işleri olduğu için gelmişti ama bizim yanımızda kalmak yerine otelde kalmayı tercih etti Babam ona gelicek olursak onunla yüzleştim ama birdaha konuşmadık ceza evine Emirle birlikte girmişti memenem yapıcaktım dolapta domates aradım ama yoktu " Anneee dometisimiz yok mu " diye içeri bağırdım yanıma geldi " ayyy ben onu unuttumm Hadi kardeşinle gidin hem Mihre de hava alır " dedi Aylinde kucağında Mihreyle geldi annemin yanağına bir öpücük kontutup " olurr biz hemen alıp gelelim dimi teyzesi" dedi kucağındKi mihreyi bana verirken aldım baya ağırlaşmıştı minik kuşumuz birlikte nazırlanıp çıktık annem evde kaldı market hemen iledeydi iyi olan domatesleri birlikte seçip çıktık eve geldiğimizde elimdeki poşetler yere düştü ev evimiz yanıyodu annem içerdeydi ikimizinde ağzından acı bir çığlık koptu " Anneeeee " diye bağırdım son sesimle ev cayır cayır yanıyodu annemde içerdeydi herkes toplanmıştı " na bakıyosuuzz bişey yapsanıza " dedim ağlagarak gözlerimden yaşlar süzüldü neden bu olmak zorundaydı neden annem ölmek zorundaydı itfayiyeler geldi annem annemiz yoktu artık nefes alışlarım iyice yavaşlıyodu hayat almıştı ellerimden annemi artık annesizdim bir anda karnıma şiddetli bir ağrı girdi dayanılmazdı sonra yerde bir sıcaklık hissetim kan kandı bu ortalık kan göletine dönerken oracıkta yığıldım
~ 2 hafta sonra
Annemin cenazesine katılamamıştım o gün hamile olduğumu ama düşrüdüğümü öğrendim 1 haftalıkmış daha ama anneannesiyle göçmeyi tercih etmişti benim çocuğum şimdi Barlas beni mezarlığın önüne getirmişti inmek istemedim ama hadi der gibi gözlerle bana baktı cesaretim, toplayıp indim arabadan yavaş adımlarla geçtim yolu mezarının başına geldim ilk başta uzunca gözöerim uzunca Nevra vurgun yazan isme takıldı " Anne ben geldim kızın napıyosun " dedi gözöerimden yaşlar süzülürken " yiyemedik menemenimizi biliyomusun artık hiç sevmiyorum menemeni ağzıma bile süremedim seni çok özlüyorum biliyomusun hiç güzel anımız olamadı seninle niye kendine aşıştırdın beni kendine anne al işte benide alsanız yanınıza ha bende gelsem çocuğum annesiz kalmasın tamam mı ona en iyi şekilde bak tamam torununu çok sev tamam mı " bakışlarımı yandaki küçük mezarlığa çevirdim " Annem çok özür dilerim daha kokumu bile duyamadan göçüp gittin benim yüzümden annem Baban seni çok severdi tanısaydı ama bahsedemedim senden üzülürdü çok kendine çok iyi bak tamam mı annem anneanneyi üzmek yok ben seni yıldızlara sakladım tamam mı o yüzden hiç korkma olur mu annem " ağır hareketlerle ayağa kalktım burnumu çekip mezarlıktan çıktım