Esaretin zincirleri

~ Gece ~
Hala hastanedeydik hava çoktan kararmıştı gece fazlasıyla rüzgqrlıydı açık penceredeki perde hiçbir şekilde yerinde durmuyordu Aylin kucağındaki bebekten gözlerini ayırmadan " Gece " diye fısıldadı söyle dercesine başımı usulca salladım " içersi çok soğuk oldu pencereyi kapatsak " dedi bir yandanda bebeği hafifçe sallıyordu muhtemelen uyumuştu sabah fazlasıyla ortalığı bir birine katmıştı sesiz adımlarla pencereye yaklaşıp kapattım " uyudumu "fısıltım tüm odayı doldururken başını salladı ona yaklaşıp bebeği almak için kollarımı uzattım usulca bebeşiğine yatırdıktan sonra ayak ucuna oturdum " sende fazlasıyla yoruldun istersen uyu şimdi ben uyanık olurum daha " edim kendini yatakta kaydırdı rahat etmesi için koltuklardan birine oturdum yerinde birkaç kez kıpırdandıktan sonra " Gece Ayla hiç gelmedi yanımıza bişey olmadı dimi " işte o cevap vermeye hazır olmadığım soruyu sormuştu soğukanlılığımı koruyup " o mu şey yaa onun işi biraz fazla uzadı o yüzden Ankaraya gitmek zorunda kaladı muhtemelen bir süre orda olucak " dedim surat ifadesi hiç inanmışa benzemiyordu ama genede başını salladı ışığı kapatıp gece lambasını açtım bende bir süre başında bekledim
~ Emir ~
Nereye baktıysam Ayladan hiçbir iz yoktu daha fazla duramıyacağım için hastaneye geri dönmek zorunda kalmıştım bir süre daha işlerle ilgilendikten sonra çıkma vaktim gelmişti eşyalarımı torparlayıp Maralın odasının kapısından kafamı uzatıp " Maral ben çıkıyorum " dedim tam kapıyı kapatıcakken hızla yanıma gelip " Emir sen iyimisin sabahtan beri iyi görünmüyosun "dedi iyi olduğumu belirtmek için gülümseyip " evet iyiyim sen geç hadi " dedim ve ordan ayrıldım adımlarımı hastane çıkışına değil Aylanın odasına yönelttim gözlerim kapının üstünde büyük harflerle yazan isim tabelasına takıldı " AYLA KARAHAN" evlenmişti ha ne kadar kabul edemesemde evlenmişti ve şuan kayıptı içeri girdim masasına doğru birkaç adım attım herşey onun istediği gibi düzenlenmişti son raporları masasının üstünde duruyordu dosyaların bulunduğu cam dolaba ilerledim hepsi düzenliydi zaten hep benimkileride o düzenlerdi biraz ilerde masa isimliği gözüme takıldı daha dikkatli baktığımda " asistan Ayla vurgun " yazıyodu senle alakalı hangi anım varsa hepsini sildim demişti ama bunu atamamıştı elime alıp daha dikkatli baktım kapının açılmasıyla yerimden sıçradım " emir bey siz daha çıkmadınızmı " gelen Maraldan başkası değildi sorusunu cevaplamadan sandalyeye oturdum o da karşıma oturup " ona hala aşıksın dimi " tekrar bir soru yöneltti gözlerimi gözlerine dikip " olsam değişice söylesene " dedim arkasına yaslanıp burnundan güldü " doğru artık evli ve sen hala onun odasındasın " sadece susabildim çünkü doğruydu sözüne devam etti "galiba sana bunu söylemekten başka çarem yok belki onu unutmana işe yarar " dedi parmaklarımı saçöarımın arasına daldırıp gözlerine iyice yaklaştım " çevremde olduğu sürece bu mümkün değil anlıyosun dimi " dedim Maral bana iyice yaklaştı artık nefesini tenimde hissedebiliyodum " bundan üç ay önce evlendiği günden bir gün sonra yanıma geldi Ayla ve aynen dediki benden uzak tut onu görmek istemiyorum hem artık evliyim ben uygun değil dedi yani o beynine sok şunu kız seni istemiyor " ayağa kalöıp kapıya yöneldi " ayrıca o bulunana kadar da bu odaya girme sen çıktıktan sonra kitliycem " dedi ve odadan ayrıldı
~ Ayla ~
Kaç saat geçti hatırlamıyorum ama acıkmıştım ve bedenim zayıf düşmüştü uzun süredir kimse gelmemişti bir süre sonra kulağı tırmalayan bir cızırtı hemen ardından da kalp atış sesi doldu kulaklarıma her saniye kafayı yememe sebep oluyodu bu ses küçüklüğümden beri bu sesten o kadar çok korkardım ki bi keresinde kriz geçirmiştim ve parmak uçlarım çoktan uyuşmaya başlamıştı bile
~ Barlas ~
Yoktu hiçbiryerde izi yoktu şuan kim bilir ne haldeydi hava çoktan kararmıştı bile omzuma bir elin değmesiyle irkildim gelen annemdi " Anne sen ne zaman geldin " dedim dolu gözlerimi ona dikip " oldu baya da sen hiç iyi görünmüyosun varmı bi haber " konuşacak hiç halim yoktu başımı hayır anlamında sallamakla yetindim sadece " bak sana ne dicem kaçıran kişiyi biliyosun ya işte bu adamı araştırıcam senin için isimi söyööe bana yeter " içimde hiç umut olmasada genede söyledim uzun bir dakikanın ardından annem sesizliği böldü " buldum bu adam uzun bir süre hapiste kalmış normalde daha çıkmasına varmış ama tutuksuz yargılama kararı verirlmiş ve şehir dışına çıkışıyasak yani hangi şehirde hapse girdiğini bulursak işimiz kolay " demesiyle yerimeden doğruldum " gerçekten doğrumu anne bulabilirmiyiz onu" dedim gülümseyerek başını salladı içimde biraz olsun bir umut ışığı doğmuştu bulucaktım nerde olursa olsun bulucaktım onu
Umarım iyi ilerliyodur ve keyif alıyosunuzdur okurken