Daha yolun başı

Uyandığımda saat 10 a geliyodu Aylinler gece çok geç gitmişlerdi içeriden sesler geliyodu muhtemelen Barlas birşeyler hazırlıyodu mecbur bir kişiye muhtaçtım bu o kadar iğrenç birşeydiki anlatamam kendimi yatağımda doğrulttum öylece duvara bakıyodum birkaç yıl önce duvarıma yapıştırdığım çizimlerime takıldı okuldayken çok yalnız olduğum için günümün çoğunu çizim yaparak geçirirdim . Hepsini bu eler yapmıştı bazıları o kadar muntazam değildi sonra komidimde duran kırmızı muma ilişti gözlerim küçüklüğümden beri onları çok severdim tek ısıtan şey oydu çünkü çocuk aklı değilmiydi annesinin sıcaklığını hissedemeyen bir kız .tüm bu düşümcelrimden sıyrılmamı sağlayan içeri giren Barlas oldu sıcak gülümsemeyle ona baktım " Günaydın " dedim mutluymuşum gibi davranarak " günaydın uykucu sana kahvaltı getirdim hadi bakalım " dedi gözleriyle elindeki tepsiyi işaret ederek yavaşça kucağıma bırakıp masamdaki sandalyeyi yanıma çekti " Hadi bakalım güzelce yap kahvaltını " ağzıma bir çatal peynir sokup lokmamı yutup " sen yaptın mı kahvaltı " kaşlarını hayır anlamında yukarı kaldırdı ağzıma bu severde ekmeği soktu güzelce kahvaltımı yaptırdı sonra beni sandalyeme oturttu .Gözlerimi devirerek sordum " ne zaman bu işkence biticek sence" boğazımı temizlemeye çalıştım salona geçtik ve bana verilmesi gereken ilaçlarımı verdi birsürü vardı . Özenle sürdü kremlerimi kolumdaki çiziklerime ." Neden bunu yapmak zorundamısn kendine " diye sordum başınj kaldırmadı ama sorduğum soru çok hoşuna gitmemiş olucak ki yüzünü buruşturdu " neyi yapıyomuşum kendime Ayla sana bakmamdan bahsediyosan bunu tabikide yapıcam o yüzden bidaha böyle şeyler deme " bir insan axaröarken bile mi bu kadar nazik olabilirdi sesiz kalmayı tercih ettim kremi sürmeyi bitirdiğinde " Hadi akakım seni hazırlayalım bu gün seni iş yerime götürücem hiç görmemiştin ilk defa görüceksin " bu beni mutlu etmişti üstüme beyaz bir kazak altımada ispanyol paça beyaz bir pantalon giydim saçımı Barlas güzelce taradı .o da beyaz kazak ve beyaz bol kot pantolonu vardı ikimizde hazırdık artık birlikte onun iş yerine geçtik çok muntazam bir şekilde döşenmişti herşey hayran kalmıştım ." Beğendin mi " diye sordu bir çocuk gibiydi başımı salladım " çok güzel olmuş gerçekten " birlikte onun odasına geçtik dosyaları düzenledi ve tüm yapılacaklar listesi oluşturdu " Senin kadar düzen hastası birini görmedim hiç " dedim başını masadan kaldırıp " tabikide hayatım düzen benim " dediği sırada kapı çaldı ve açıldı içeri 17 yaşlarında bir kız girdi " hoşgeldin Nisacım otur şöyle " dedi başını salladı dümdüz saçları vardı gözünün altında ben vardı koyu kahverengi gözleri beni buldu " meraba bu abla kim " dedi bana gülümseyereö bende ona karşılık verdim " o benim eşim Ayla kendisi dünyadaki tanıdığım en güçlü kadındır " dedi yüzümü buruşturup " abartıyosun gerçekten " dedim Nisa kılırdadı atılmamız hoşuna gitmişti belliki " evet Nisacım neler değişti hayatında anlat bakalım " o güzel gülümsememsi bir anda kayboldu " hiçbişey desem yeridir çünkü herşey daha berbat annem beni çok sıkıyo sınavlarıma gayet çalışıyorum ama yok ben ona göre hep yetersiz bir evlat oldum " demesiyle içim burkuldu anneler neden böyleydi ki zaten zaman su gibi akıp geçti akşam üstü oldu saat 4.30 du iş yerin, kapattık ve arabaya geçtik brn eve gidicez zannederken Barlas beni bir resterona götürmüştü beni karşısına yerleştirdi kendide oturdu " Sence buraya niye geldik Ayla Karanan " ilk defa soyadımı söylemişti dudaklarımı büzdüm " hayır niye ki " dedim merakla mekanda bir anda gül beyaz gül çalmaya başladı bu beni istemsizce gülümsetti bu benim en savdiğim şarkıydı " en sevdiğin şarkın çalıyor " " iyide ben sana hiç söylemedim ki bunu " dedim şaşkınlıkla cıklayıp söze atıldı "hayır söylemedin o üç ayda senin sevdiğin herşeyi öğrendim bu çok zor olmadı " dedi kendini bilmiş bir edayla gülümsedim bu hali çok hoşuma gitmişti " buraya gelmemizin asıl sebebi bu değildir diye düşümüyorum " dedim yüzümü ona yaklaştırarak başını salladı " Asıl sebebimiz bu değil ne biliyomusun sen, bu gün iş yerime götürmemin sebebi gözümün ömünde ol diye değildi " sözünü kestim " ne ama başka ne için götürücektin ki " dedim usulca başınk sallayıp sözüne devam etti " Asıl sebebim senin gibi olanları bu dünyada tek acı çekenin kendimiz olduğunu düşünürüz ama hiç bilmeyiz diğerlerinin ne yaşadıklarını sadece bize zor diye yaşadığımız bu hayatın herkese bir zorluğu vardır tek yapmamız gereken sabırlı olamak sana demek istediklerim bu kadar " gözlerim parlıyodu gülümsedim önümüze yemeklerimiz geldiğinde şaşırdım " Ama daha sipariş vermemiştik ki ne zaman üstelik en sevdiğim yemek " dedim gülümsedi hoşuna gitmişti bu halim birlikte yemeğimizi yedik ve hesabı ödeyip kalktık yani ben tekerlekli sandayedeydim kalkabilme gibi bir durumum yoktu . Gerçekten çok anlamlı bir gün geçirmiştik Barlasın evine geçtiğimizde yağmur yağmaya başlamıştı Leyla hanım karşıladı bizi salonda oturup konuştuk saat oldukça geç olunca ben yorgun düşüp uyuya kalmıştım bu gün olqysız geçmesi çok tuhafıma gitmişti ama genede hiç şikayetçi değildim çünkü o kadar özlemiştim ki böyle sesiz sakin günleri hiç bitmesini istemeyecek kada hemde