Yalnızlığın yollarına

~ Aylin ~
Neydi bu şimdi bana yalan söylemişöerdi " Hani onun uzun bi süreliğine işi vardı neden yalan söyledin bana " boğazım kurumuştu daha fazla ayakta duramayıp sandalyeye oturdum Gece mahçuptu gözlerime bakamıyordu " Gece sana inanmamı istiyosan tek bi kelime söyle bişey söyle bana yalvarırım " o da benim karşımda oturdu " Bak böyle öğrenmeni istemezdim " burnumdan güldüm bu kadar mıydı devam et der gibi gözlerine baktım yanaklarınını şişirip indirdi " bak sen daha yeni anne oldun işin başından aşkındı o yüzden söylemek istemedim " sertçe yutkundum derin nefes alıp verdikten sonra ayağa kalktım " tamam şuan bunun kavgasını yapmamız çok tuhaf olur " tezgahta duran telefonu aldım ve ona doğru uzatıp " mesajda onu bulmaya yaklaştığı yazıyodu napıcaksınız" dedim kendimi sakinleştirmek için bir ileri bir geri dolanırken Mihre'nin ağlama sesini dumamla anlık refleksle duraksadım " geliyorum ben sonra çıkıp Barlasın yanına gidicez " dedim ve smxünü dinlemeden bebeğin olduğu odaya koştum
~ Ayla ~
Ne kadar geçti hatırlamıyorum belki günler geçti bilmiyorum kendimi her saniye daha da kaybediyordum belli zamanlarda geliyolardı kollarıma ve bacaklarıma yara izleri açmışlardı başımdan aşşağıya kaynar su dökmüşlerdi açlıktan karın ağrım şiddetlenmişti ve en kötüsü o emekle uzattığım saçlarımı kırpık kırpık yapmışlardı burdan kurtulmamın tek yolu dışarıdandı artık acı besenim için çok normaldi kapı gene açılmıştı o adamdı gelen oydu adımlar gittikçe yaklaşıyodu birkaç birşeyle uğraşıyodu sonra bana yaklaşıp " ne kadar da zavallı durumdasın " eli karnımdan yavaşça yanağıma doğru uzandı elleri çok soğuktu " seni niye böyle bu durumda bırakıyorum biliyomusun " sonra saçlarıma geçti " o senin eşin olucak adamdan alabileceğim tek intikam sendin " bağırmak istiyodum çırpınmak istiyodum ama artık onu yapıcak güçüm bile yoktu " gerçekten böyle bir kıza bunu yapmak istemezdim " ağzımdaki bantı çıkarttı " hepiniz iğrençsiniz " diyebildim sadece boğazım acıyodu artık " bu kadar kin besleme lütfwn böyle olmaz ama " yüzündeki sırıtış iğrençti beni dikkeştirip elndeki ilacı gösterdi " bu ne biliyomusın çok etkili bir ilaç kendisi seni sakinleştiriceğinden eminim" ağzımı sımsıkı kapatmama rağmen zorlada olsa ağzıma vermeyi başarmıştı sonrası gene ağzımı bantlamışlardı koluma bir şeyin girdiğini hissettim muhtemelen serumdu sonra yavaş yavaş sesler uzaklaştı
~ 2 Ay sonra Gece ~
Aradan tam iki ay geçti hala Aylayı bulamamamıştık Emirin yardımıyla hastaneye girebilmiştim artık orda çalışıyodum öğle arasındaydık son zamamanlarda yemeden kesilmiştim banklardan birinde oturuyodum sert rüzgar insanın suratına çarpıyodu üşür gibi olmuştum ama bu umrumda değildi o sırada yanıma Emir oturdu " üşüyeceksin hasta olursun sonra " gülümsedim bacak bacak üstüne atıp " sence tek sorun benim hasta olmamış gibi konuşma Ayrıca alışkınım ben " elindeki kabanımı üstüme attı bunun onda ne işi vardı " evet farkındayım tek sorun o değil yemeden içmeden kesildin sırf üzüntüden ilk geldiğin günden eserin yok kendini bu kadar hırpalamaya değermiydi" derin bir nefes alıp verdim ona dönüp " çok mu ilgilendiriyo seni benim durumum söylesene " gözlerini gözlerime dikti " inanırmısın artık insanlar beni ilgilendirmiyo " derken kapının önünde onu gördüm ayağa kalkıp ona doğru yürüdüm Emir arkamdan sesleniyordu ama onu dinlemiyodum bir anda gözümün önünden kayboldu yorulmuştum yere çöktüm " yine gitti " diyebildim sadece o da karşıma çötü " Gece söyle kim kimi gördün " sesi titremişti kendimi kaybetmek üzereydim en son kendimi odamda sandalyemin üzerinde bulmuştum aynadan kendime baktım ağlamaktan gözlerim kızarmıştı Emir burdaydı karşıma çöküp " Daha iyimisin " diye sordu başımı salladım " Birini gördüğünü söyleyip durdun kimdi o " saçlarımı arkaya tarayıp gözlerimi tavana diktim " Her seferinde hayali geliyo gözüme herşeyi kayboldu sesi yok kokusu yok hayali bile onun gibi gülemiyo çok özledim onu " diyebildim ellerimi tutu " bak tamam bulucaz anlaştık mı az kalmadı mı zaten kavuşucaz ama lütfen böyle yapma kendine " kahkaha attım elerimi çekip ayağa kalktım kitli çekmecemi açıp ordaki bitmiş sigara paketlerini gözterdim " bak herşey o kadar kötüye gidiyo ki içtiğimin haddi hesabı yok daha ne olsun söylesene " dedim ve ordan çıkıp gittim
~ Barlas ~
Herşey çok uzamıştı haber yanlış çıkmıştı iki ayadır talan etmediğimiz yer kalmamıştı tek bir delik bile yoktu ama son çare bir yer kalmıştı son bir yer ordan başka biryerde olamazdı tek sağlam kalabilen bendim Aylin de Gecede yıkılmışlardı Aylin gene kendi çocuğu için ayakta durabilmişti ama Gece hiç iyi değildi kendini sadece sigaraya adamıştı arabanın gazına daha çok yüklendim bir süre sonra istediğim yere gelmiştim adamlarımı çoktan göndetmiştim ve tam da tanmin ettiğim gibiydi Aylayı burda tutuyolardı yemeklerine uyku ilacı kattırmıştım ve tam zamanıydı direk içeri daldım herşey tam da istediğim gibiydi kapı kitliydi gözüme uyuyan bekçilerden birindeki anahrar çarptı denediğimde kapı açılmıştı hızla aşşağıya indiğimde sedyede duran Aylayı gördüm hızla metal zincirleri kırıp kafasındakini çıkarrtım ağzını da açıp hızla kucağıma aldım ağlyarak boynuma sarıldı " sakin ol şimdi çıkıyoruz " sesim fısıltıyla çıkmıştı başını göğsüme yasladı nefesini çektiğini duyabiliyodum hızla arabaya geçtik ordan uzaklaşmaya başladım ona bunu yapan o adi herifi bulmadan hiç rahat etmiycektim bu Aylaya ve kendime verdiğim bir sözdü