YENI BAŞLANGIÇLAR

(Her şeye yeniden başlamak için bazen gitmek gerekir…)

Elimi yüzümü yıkadıktan sonra oturma odasına geçip oturdum. Kafamı dağıtmak için etrafa bakınıyordum. Tam o sırada Buket içeri girdi.
-Şimdi nasılsın? Diye sordu elindeki tepsiyi sehpanın üzerine bırakarak.
-İyiyim, sadece kafam karışık. Dedim. O da karşıma geçerek oturdu ve elimi tuttu.
-Bak Beril, baban her yerde seni arıyor. Anlattığın kadarıyla senin hiç tanımadığın bir kadını sabah kahvaltısına çağırıyor ve kadın direk nişanlandık biz diyor sende hiç bir şey demeden evden gidiyorsun. Bak böyle yapamazsın. Bizde istediğin kadar kal ama 18 yaşını doldurmadan ayrı eve çıkamazsın. Biliyorum sana bu diyeceklerime belki uymayacaksın ama babanla yüzleşmelisin. Eğer yüzleşmezsen baban seni her türlü bulacak. Okula gitsen okula gelip seni bulur. O yüzden kendini toparla ve babanı arayıp bizim eve çağırıp konuşun.
Buket’in dedikleri çok fazla doğruydu ama babamla konuşmak istemiyordum. Fakat konuşmak zorundaydım.
-Peki, dediklerini yapacağım.
Gülümsedi ve bana yapmış oldu ıhlamuru uzattı. Ihlamurdan bir yudum aldım ve ellerim titreye titreye telefonu elime aldım. Bunu cidden yapmalı mıydım bilmiyorum. Ama babamı hala çok sevdiğimi biliyordum. Bütün sevgimi babama vermiştim. O ise benim yerime doğru düzgün bile tanımadığı kadını terci etmişti. Aslında kafamda çok senaryo kuruyordum çünkü bir daha terk edilmek istemiyordum. Çok korkuyordum. Babamı bir kadın uğruna kaybedeceğim için çok korkuyordum. İşte kaybetmemek için babamla konuşmak zorundaydım. Babamla konuşacak mıyım yoksa babama sarılıp hüngür hüngür ağlayacak mıyım. Beynimdeki içseslerim kendilerini yiyip bitirirken artık telefonuma babamın numarasını yazıp aradım. Neredeyse arayacağımı hissetmiş gibi telefonu hemen açtı, ‘’Kızım, Beril, Beril kızım neredesin söyle almaya geleyim seni. (…)’’ Babam onca şey söylemişti ki ağzımı bir anda bıçak açmadı. Buket konuşmamı beklerken kafamda düşündüklerimi ağzıma dökemedim. Telefonu sadece Buket’e uzattım ve Buket konuşmaya başladı. ‘’Kutay amca, benim Buket. Beril şuan bizim evde uğrayabilir misin? Seninle konuşmak istiyormuş.’’ ‘’Tamam kızım hemen geliyoruz bana konum atar mısın?’’ Geliyoruz… Artık bu çoğul eklerine alışmak zorunda kalacak gibiydim. Ağzımı hafif araladım ve ‘’Sadece babam gelsin.’’ Diye kısık sesle konuştum. ‘’Atarım Kutay amca ama Beril senin tek gelmeni istiyor.’’ Dedi Buket. ‘’Tamam kızım Allah senden razı olsun hemen geliyorum.’’ Telefon kapandıktan sonra Buket’e hüzünlü gözlerle baktım. Buket bana gülümseyerek, ‘’Bana güven Beril. Her şey çok güzel olacak.’’ Dedi.

10-15 dakika sonra babam Buketlerin evine geldi. Buket kapıyı açmaya gittiğinde yerimden kımıldamadan sadece oturuşumu düzelterek içeri girmelerini bekliyordum.
Babam içeri girdiğinde nefes nefeseydi. Gözlerinden ne kadar panik olduğunu anlayabiliyordum. Hızlı adımlar ile yanıma oturdu ve sıkıca bana sarıldı. Ne yapmalıydım? Ben de babama sarılıp hıçkıra hıçkıra ağlamalı mıydım?
-Nerelerdeydin kızım sen? Ne kadar merak ettim seni biliyor musun?
Babamı ilk defa gözleri dolmuş bir şekilde görmüştüm. Susup sadece başımı eğdim.
-Kızım, en değerlim, prensesim lütfen kaldır başını ve mahcup babana bak.
Gözlerim dolmuştu ve babamın beni böyle görmesini istemiyordum. Gerçi adam beni kaç saatlerdir aradı ve telefonlarına bile cevap vermedim. Şimdi beni gözlerim dolu bir şekilde görse ne olacak. Kafamı kaldırdım ve solgun bir ses tonu ile,
-Seni seviyorum baba.
Sıkıca babama sarıldım ve babamın gözyaşlarını tişörtüme düşen damlalardan hissedebiliyordum. Buket arkadan gülümseyerek bizi izliyordu.
Babam yalvarış bir ses tonu ile,
-Kızım hadi lütfen eve gel. (…)
Ne yapmalıydım? Gitmeli miydim? Yoksa burada haykırmalı mıydım? Başım çok fazla ağrıyordu sadece başımı tuttum ve, -Baba, birkaç gün Buketin evinde kalmak istiyorum bana daha iyi gelecek.
Babam çaresizce başını aşağı yukarı salladı ve ,
-Tamam ama lütfen aradığım zaman telefonlarını aç kızım…