GALIBA MUTLU OLUYORUZ...

(Yapboz Parçalarını bulduğun zaman yaptığın şeyin ne olduğunu anlıyorsundur hayat da böyle bir yapbozun özetidir…)

Nihayet okula gelmiştik. Uzun zamandır cidden okula gitmiyordum. Ve bu Buket’i de etkiliyordu. Ben gitmeyince o da gitmiyordu. Ama artık mutluluğuma kimse engel olamayacaktı. Ne o babamın yeni nişanlısı kadın ne de bir başkası.
Neşeli bir şekilde sınıfa giriş yapmıştık. Yeliz’in sınıfa girmemiz ile üstümüze atlayıp sarılması bir oldu.
-İkinizi de çok özlemişim. Dedi Yeliz.
Buket ile ikisi konuşurken bende sırama yerleşmeye gittim. Birkaç eşyam okul dolabımda olduğu için dolabıma doğru ilerdim. Tam o sırada bir uğultu yükseldi. Ne olduğunu anlamak için arkama döndüğüm sırada Buket ile Mete’nin konuştuğunu gördüm. Sınıfta bunların konuşmasını görünce böyle tepki vermişlerdi. Kendimce gülümseyip dolabıma geri döndüm. Dolabımdan birkaç kitap ve defter aldıktan sonra sırama geri geçtim. Eşyalarımı masanın üstüne bırakacağım sırada Buket, ‘’Berilde çok sever!’’ Diye bağırdı. Anlamsız gözler ile Buket’e bakıyordum. Yanında Yeliz, Mete ve Ayaz vardı. Yanlarına doğru ilerleyerek,
-Ben neyi seviyormuşum bakalım? Dedim.
-Sen de The Weeknd hayranısın ya Ayazda öyleymiş.
Şaşırarak gülümsedim.
-Ne güzel bir tesadüf. Dediğim sırada kapıdan Bana seslenen birinin sesini duydum. Arkama dönüp baktığım da bu kişinin Kerem olduğunu gördüm. Kerem’in yanına giderek, -Günaydın Kerem, Bir sorun mu var?
-Yok hayır, geldiğini duyunca yanına gelmek istedim.
Gülümseyerek,
-Evet cidden uzun zamandır okula gelmiyordum.
-Ee nasılsın?
-Yani iyiyim, iyi olmaya çalışıyorum.
-Ne oldu? Bir şey mi var? Dedi tereddütle.
-Hayır hayır sadece bu aralar kafam dalgın onun dışında gayet mutlu ve iyiyim.
Arkadan Buketlerin beni ve Kerem’i izlediğinden adım kadar emindim.
-Mutlu olmana sevindim. Dedi gülümseyerek.
-İyi o zaman ben sınıfa gireyim arkadaşlarım bekliyor sana da iyi dersler.
Tekrardan gülümsedi ve kafasını tamam anlamında sallayıp,
-Öğlen beraber yemek yemeğe ne dersin? Dedi. Ne diyeceğimi açıkçası bilmiyordum.
-Olur fark etmez. Dedim gülümseyerek ve sınıfa girdim.
Sınıfa girdiğim sırada Buket’in bana attığı ters bakışları görebiliyorum. Yanlarına gittiğim sırada kimse konuşmuyor sadece yüzüme bakıyorlardı. Ne olduğunu anlamıyordum. Ayaz bir anda,
-Ben sırama geçiyorum muhabbet sarmıyor. Diyerek gözlerini devirdi. O kadar kanım ısınmıyordu ki bu çocuğa. Buket kolumdan tutarak, ‘’Beril konuşmamız lazım.’’ Dedi. Kafamı evet anlamında sallayarak sınıfın arka kısmına geçtik.
-Kerem ne dedi sana? Dedi bir anda.
-Ne oldu ki? Dedim tereddütle.
-Soruma cevap ver Beril!
-Ya ne oluyor Buket! Kerem’in bana bir şey demesi seni ne ilgilendirir!
Buket derin bir iç çekerek,
-Tamam sakinim, sadece bana Kerem’in sana dediklerini söyler misin? Nedenini sorma.
Bütün sınıf bizi izliyordu. Mete yanımıza gelerek,
-Kızlar bir sorun mu var? Dedi. Buket neden her Kerem ile konuştuğumda garipleşiyordu anlam veremiyordum. İstediği cevabı ona vererek,
-Öğlen benimle yemek yemek istediğini söyledi. Bende kabul ettim. Dedim ve sırama doğru ilerledim. Buket arkamdan,
-Kabul mü ettin? Dedi tereddütle. Hiç cevap vermeden önümdeki kitap sayfalarını açmaya başladım.

Ders sonrası Buket benimle konuşmaya çalışarak,
-Beril, özür dilerim ama bilmediğin cidden bazı şeyler var.
Öfkeyle,
-Söyle de bileyim o zaman Buket!
-Sakin ol, tamam anlatıyorum. Kerem ile biz eskiden sevgiliydik. Kütüphanede tanışmıştık ve sonradan aynı okulda olduğumuzu öğrendik. Hatta sana önceden diyordum okuldan birinden hoşlanıyorum diye. Sonra Kerem’in beni çok sıktığını fark etmiştim. Aramız çok iyi iken zaman geçtikçe gözleri ile beni taciz etmeye başlamıştı. Beni çok rahatsız etmişti. Abim olmasa cidden çocuktan kurtulamayacaktım. O günün gecesi kapısına dayanıp tehdit etmişti. O günden sonra da bir daha konuşmamıştık ta ki sen ve Kerem konuşmaya başlayana kadar. Cidden bunları iyiliğin için istiyorum Beril.
Şok içinde Buket’ dinliyordum. Neredeyse boğazım düğümlenmişti. Okulumuzda böyle bir sapığın olmaması lazımdı. Buket’e sıkıca sarıldım ve hemen ayağa kalkıp, Kerem’in sınıfına doğru ilerledim. Sınıfa girer girmez Kerem’i yanıma çağırdım ve
-Bugün öğlen yemeğe çıkamayız. Dedim. Şaşkınlıkla bana bakıyordu,
-Neden? Ne oldu?
-Bugün arkadaşlarım ile çıkacağım. Dedim. Arkama dönüp kimseye bir kelime bile etmeden sırama geçtim. Kerem’in cidden böyle bir çocuk olduğunu bilmiyordum. Onun böyle olmasına o kadar üzülmüştüm ki. Hani bir başkasından beklerdim ama Keremden beklemezdim. Evet onu doğru düzgün tanımıyordum ama dış görünüşünden o kadar masum ve tatlı bir çocuktu ki. Dış görünüşe aldanılmaması gerektiğini tekrardan anlamıştım.
Ders başlamıştı. Dersimiz beden eğitimi idi. Yeliz ve Buket ile soyunma odasına gitmiştik. Üstüme yarıp sporcu atleti ve tayt giymiştim. Hava çok soğuk olduğu için bir de üstüme mavinin sweatshirtini geçirmiştim. Kızlar ile hazırlandıktan sonra spor salonuna geçeceğimiz sırada erkeklerin giyinme kabininin açık olduğunu gördük. Mecburen spor salonuna gitmemiz için oradan geçmemiz lazımdı. ‘’İlk Yeliz geçsin’’ dedi Buket.
‘’Hayır ben niye geçiyormuşum sen geç’’ Dedi Yeliz de. Tartışmalarını aldırmadan ilk ben geçmeye kara verdim ve önden yürüdüm. Tam o sırada üstü çıplak olan biri ile çarpışmıştık. Kafamı yukarı kaldırdığımda ise onun Ayaz olduğunu anlamıştım. Vücudu çok iyi idi. Karın kasları vardı. Adeta büyülenmiş gibiydim. Birkaç saniye onunla bakıştığımız sırada,
-Önümden çekilsene artık. Tişörtümü almam lazım. Tekrardan bir göz devirişi ile omuz atarak yanımdan geçti. O büyüden bir anda çıkıp Beril olmuştum,
-Oha öküz önüne baksana! Diye arkasından seslendim. Bir dakika. Ben bu sahneyi hatırlıyorum. Nasıl ama? Aklım almıyordu. Kitabım için yazdığım sahnenin aynısıydı. Neler oluyordu?