DAVETSIZ MISAFIR

(Hayatın bitmesi için süreye gerek yoktur. Her an hayat mahvolabilir…)

*Günler sonra...*

Bugün günlerden Cumartesi sabahı, hocaların verdiği ödevleri yetiştirmeye çalışıyordum. Uzun zamandır kitabımın devamını yazmıyordum. Acaba başka bir hikaye mi yazmalıydım? Aslında kitabımın bir bölümünü yayınlasam iyi olabilirdi. Çünkü insanların verdiği tepkiye göre kitabın devamını getirebilirdim. Ama bir sorun vardı şuan aklımda yazmam gereken hiçbir konu yoktu. Acaba yazmayı mı bıraksam? Cidden ya kafayı yiyecektim ya da her şeyi bir kenara bırakıp, hayatıma odaklanacaktım. Tam böyle düşüncelere kapılmışken bir anda zil çaldı. Ayağı kalkarak kapıya doğru ilerlemeye başladım. Kapının deliğinden baktığımda bir kurye vardı üstümü başımı düzeltip kapıyı açtım.
-Buyurun yemeğiniz efendim. Yemek mi? İyi de ben yemek sipariş etmemiştim ki?
-Bir yanlışlık oldu sanırım ben yemek siparişi vermedim.
-Burası Kutay Aksoy’un evi değil mi? Bir anda babam arkamdan gelerek,
Evet doğru adres teşekkürler. Kurye gittikten sonra babama dönerek,
-Babacığım ne yemeği bu? Diye sordum.
-E kızımla karşılıklı bir kahvaltı yapmayalım mı? Dedi gülümseyerek. Aslında bayağı şaşırmıştım. Babam çok işkolik bir insan olduğu için çok şaşırmıştım.
-Olur tabii yiyelim babacığım. Dedim bende gülümseyerek. Hemen babamın elindeki poşetleri alarak mutfağa gidip sofrayı hazırlamaya başladım.
Sofrayı hazırladıktan sonra babamın bardağına tam çayını doldururken babam içeri geldi,
-Benim güzel kızım bir tabak daha hazırlar mısın? Dedi.
Şaşırarak,
-Biri mi gelecek? Diye sordum merakla.
-Evet bir misafirimiz var sizi tanıştırmak istiyorum. Dedi. Bu tanışacağım kişiyi merak etmiyor değildim.
Bir tabak daha hazırlarken kapı çaldı ve kapıya doğru ilerlerken babam, ‘’Ben açarım kızım sen hazırlamaya devam et.’’ Dedi. Gelen kişi orta boylarda 35-37 yaş aralığında sarışın bir kadındı. Gülümseyerek, ‘’Hoş geldiniz’’ Dedim. O da bana karşı gülümseyip, kafasını salladı. Babam,
-E hadi masaya geçelimde ailecek kahvaltı yapalım. Dedi. Ailecek mi? Şok içinde babama bakıyordum. Ne ailesinden bahsediyordu?
-Aile mi? Diye sordum tereddütle.
-Evet tam da o konu. Dedi babam bana gülümseyerek. Eğer bu bir şakaysa hiç hoş olmayan bir şakaydı. Sandalyeye oturdum ve sadece o ismini bile daha bilmediğim kadına ve babama bakıyordum. Kadın bir anda,
-Artık bir aileyiz Berilciğim. Babanla nişanladık. Dedi parmağındaki yüzüğü göstererek. Şok içinde kadının parmağına bakıyordum. Bir anda bütün dünya üstüme yıkılmış gibiydi. Duvarlar üstüme üstüme gelmeye başlamıştı. Sofradan kalktım ve koşarak odama gittim. Arkadan babamın
ve o kadının bana sesleniş seslerini duysam bile duymamazlıktan geliyordum. Kapımı sert bir şekilde kapatıp kilitledim. Elime bir tane çanta alıp içine telefon, şarj aleti, kulaklık, otobüs kartımı ve kumbaramdaki bütün paraları alıp balkona çıktım. Zemin katta olduğumuz için rahatlıkla atlayabilirdim. Ama ilk önce ayaklarıma bir ayakkabı gibi bir şey giymeliydim. Geçen ay almış olduğum ve hiç giymediğim ayakkabıyı hızlıca dolabımın üstünden alıp, giymeye başladım. Tam balkondan atlayacağım sırada babam kapıma vurmaya başlamıştı. Her şey bir anda geliştiği için şuan ne yaptığımı ben de bilmiyordum. Balkondan atlayıp hızlıca çantamdan telefonumu çıkartıp Buket’i aradım. ‘’Buket eviniz müsait mi? Şuan kalacak bir yere ihtiyacım var’’ Dedim. ‘’Müsait gel tabii ama ne oldu?’’ Dedi. ‘’Gelince anlatırım’’ Dedim ve telefonu kapattım. Hava soğuktu ve ceket almayı unutmuştum. Babam aramaya başladı ama telefonu açmadım. Tüm hayatım neredeyse 10 dakikada bitmiş gibiydi. 10 dakika…