Eksik Parçalar

Kitapçıdan çıkarken, omuzlarımda hafif bir yük hissediyordum. Kitap, elimdeki bu küçük obje, sanki hayatımda önemli bir değişimin ilk adımıymış gibi geliyordu. O kadar uzun zamandır kaybolmuş bir şeyin peşindeydim ki, belki de artık onu bulmuş olabilirdim. Fakat, bu düşüncelerimi beynimde yerli yerine koyarken, elimdeki kitap sadece birkaç sayfa ve kelimeden ibaretti. Bu kadar basit olmamalıydı.

Kitapçının kapısını kapatıp sokağa adım attım. Sokak lambalarının sarı ışığı altındaki gölgeler, bana tanıdık ama aynı zamanda yabancı geliyordu. Her şey doğruydu ama bir eksiklik vardı. Bu his, çok uzun zamandır içinde kaybolduğum bir boşluğun yansıması gibiydi. Derin bir nefes alıp, adımlarımı hızlandırdım.

Evime doğru yürürken, kafamda kitaptan bir cümle dönüp duruyordu: “Kaybolan parçalar her zaman bulunmaz; bazen onları sen yaratmalısın.” Gerçekten kaybolmuş bir parçam var mıydı? Ne demekti bu?

Eve vardığımda, kapı biraz açıldı ve annem mutfaktan başını uzatarak bana baktı. “Nasılsın? Kitap aldın mı?” diye sordu, gülümseyerek.

“Evet,” dedim, gülümseyerek içeri adım attım. Kitabı masaya koydum. “Gerçekten ilginç bir kitap. İçinde kaybolan parçaların bulunmasıyla ilgili bir şeyler var.”

Annem gözlüklerini çıkarıp bana bakarken, bir an düşünceli göründü. “Kaybolan parçalar... Zor bir şeydir. Ama bazen, o kaybolan parçaları bulmak, bizi daha iyi yapar.”

Bir an, annemin sözüne takıldım. Ne demek istemişti? Belki de, kaybolmuş bir parça sadece benim içimdeydi. O parçayı bulmam için daha fazlasını anlamam mı gerekiyordu?

Kitapçıda aldığım kitaba biraz daha odaklandım, ama kafamda annemin sözleriyle bir çelişki vardı. O parça gerçekten kaybolmuş muydu, yoksa gerçekten onu yaratmam mı gerekiyordu?

O an telefonum çaldı. Ekranda, en yakın arkadaşım Duru'nun ismi görünüyordu. Telefonu açtım.

“Hey! Nasılsın?” dedi Duru neşeyle. “Bugün seni görmek isterdim. Birlikte bir şeyler yapalım mı?”

Duru, her zaman gülümseyen, hayat dolu bir insandı. Ancak son zamanlarda biraz değişmişti. Gözlerinde, eskisi kadar parlak olmayan bir şey vardı. O an ona bakarken, bu değişimi fark ettiğimi hissettim. Bazen, insan yalnızca başkalarını değil, kendi içindeki boşlukları da fark etmeye başlıyordu. Ve Duru, buna rağmen hala etrafına neşe saçmaya çalışıyordu. Onun gibi biri için bu, her şeyin yerli yerinde olduğu anlamına gelmiyordu. "Belki de kaybolmuş parçamı ben de seninle birlikte aramalıyım," diye düşündüm.

“Çok iyi olur,” dedim, içimden gülümsediğimi fark etmeden. “Ama önce bir şeye karar vermem lazım. Bir kitap aldım ve biraz kafam karıştı.”

“Kitap mı?” Duru’nun sesi yükseldi. “Nerede aldın?”

“Bir kitapevinden, eski bir kitapçı vardı. Kitapta kaybolan bir parçadan bahsediyor, merak ediyorum, aslında ne demek istiyor.”

“Vay, bu gerçekten ilginç! Belki sen de kaybolmuş bir parçayı bulmalısın! Ha-ha!” Duru gülerek ekledi.

O zaman fark ettim ki, Duru'nun gülüşü hala sıcak, hala içtendi ama bu gülüşün ardında bir şeyler saklıydı. Bir tür kayıp... ya da belki hepimizin kaybolmuş bir parçası vardı. “Belki de... Ne düşünüyorsun, bulduğumda ne yapmalıyım?” diye sordum, kafam hala kitaptaki kaybolan parçada.

“Bilmiyorum, ama önce bana bir çay ısmarla, sonra düşündüklerimizi konuşuruz,” dedi Duru.

Duru'nun önerisini kabul ettim. Onun yanında olmak, geçmişin kaybolmuş izlerini ararken bulduğum bir rahatlık gibiydi. Duru'nun bana hissettirdiği sıcaklık, bazen kelimelerden çok daha fazlasını anlatıyordu. Birlikte biraz zaman geçirmek, belki de kafamı dağıtmak için iyi bir fırsattı. Duru ile bir kafeye gidip sohbet etmek, kaybolan parçayı bulmanın yollarını aramak gibiydi. Bu yolculuğun nasıl bir sonuca varacağını kimse bilemezdi, ama bir şeylerin değişmeye başladığını hissediyordum.