Yangından Sonraki Gece

Toplantı Karan'ın ezici üstünlüğüyle sona erdikten sonra eve dönüş yolu sessiz ama zafer hissiyle doluydu. Araç güvenli evin garajına yanaştığında Barut diğer adamlarla birlikte çevre emniyetini sağlamak üzere geride kaldı.Karan ve Alya üst kattaki yatak odasına çıktılar. Alya üzerindeki siyah ceketi çıkarıp yatağın üzerine attı. Günün gerilimi ve ardından gelen zafer hissi, damarlarında ritmik bir baskı yaratıyordu.Karan arkasından yaklaşıp Alya'nın beline sarıldı. Başını kadının boyun girintisine gömdü."Masada harikaydın," dedi Karan, sesi ilk defa bu kadar yumuşak ve şefkatli çıkıyordu."Senin yanında güçsüz durmak bana yakışmazdı," dedi Alya dönüp Karan'ın yüzünü ellerinin arasına alarak. "Biz bu yola birlikte girdik Karan. Sen sokakların kralıysan, ben de o sokaklarda seninle yürüyen tek kişiyim."Karan kadının dudaklarına sert ve tutkulu bir öpücük kondurdu. Bu öpücük, gecenin tüm yorgunluğunu silip atıyordu. İkisi de üzerlerindeki son kıyafet parçalarını da yere savurarak kendilerini geniş yatağa bıraktılar.Loş ışığın altında bedenleri bir kez daha tek bir ritimle hareket etmeye başladı. Dokunuşlar bu kez acelesiz ama son derece derin ve şehvet doluydu. Karan kadının vücudunun her santimini kendi imzasıyla donatıyor, Alya ise zevkten nefesi kesilerek adamın adını fısıldıyordu."Karan... Daha fazla..."Karan kadının arzularına karşılıksız kalmadı. Temponun tavan yaptığı, ter içinde kalan bedenlerin zevkin zirvesinde buluştuğu anlarda dışarıdaki şehrin tüm gürültüsü silinmişti. Artık ne Zafer vardı, ne ihanetler ne de kaçışlar... Sadece birbirlerine kilitlenmiş iki ruh ve sarsılmaz bir bağlılık vardı.