Tanrı Katili

Ateş Tanrı, ırkları yaratmadan önce, Esta isminde bir çocuk yarattı. Diğer tanrılar buna karşı çıksada neredeyse hepsi zamanla ona alıştı. Esta, büyüdükçe onu sevmeyen Tanrılara öfke beslemeye başladı. Öfkesi o kadar büyüdü ki, Malezanga ocağında, bir mızrak dövdü, bir çok büyülü silahın da dövüldüğü Ocak, ilk defa kin ve nefret ile dövülen bir silahı hissediyordu. Esta Kara Mızrağı alıp, Yuhana'nın , Tanrıları birlik içinde Tutmakla görevli Tanrının, karşısına dikildi. Yuhana, Esta'nın elindeki mızrağı görünce niyetini anlamıştı. Elini beline atıp kalkanını aldı, Esta Kara Mızrağı bütün gücüyle fırlattı. Yuhana, kalkanı hiç zorlamadan delip geçen mızrağı bedeninde hissetti. Mızrağın girdiği yerden itibaren, vücudu kararmaya ve katı bir hal almaya başladı. Orada öylece, simsiyah bir heykel gibi kaldı. Ateş Tanrısı bu olaydan kendisini sorumlu tuttu. Toprağın tanrısından bir yer yaratmasını istedi. Toprağın Tanrısı şu an üzerinde ırkların yaşadığı dünyayı yarattı. Esta kendi dövdüğü kara mızrakla beraber bu yeni yaratılan dünyaya gönderildi. Kendisinin sürgüne geldiğini düşünüyordu, hatta diğer tanrılar da böyle düşünüp aralarında konuşuyordu. Esta, şu an da Tronkların yaşadığı, Tronkia bölgesine indirilmişti.

Esta babası gibi gördüğü Ateş Tanrısının onu affedeceğini düşünüyordu. O anda beklenmedik bir şey oldu, yer alev alev yanmaya başladı. Dünya alev alev yanıyordu. Ateş Tanrısı onu oraya sürgüne göndermemiş aksine kendi yarattığı varlığı, kendi yarattığı alevle öldürmek için yollamıştı.

Toprağın Tanrısı bu dünyayı neden yarattığını anlamıştı. Burası Estanın mezarı olacaktı. Alevler yıllarca sürdü, dünya alev alev yandı. Ateş Tanrısı artık Esta'ya olan öfkesini kaybetmiş, yerini hüzün almıştı. Suyun Tanrısı yağmurlar yağdırdı ve ateşi söndürdü. Esta'yı bir zamanlar çocuğu gibi seven tanrılar, onun anıtı olsun diye dünyaya bir takım mucizeler yarattı. Ateş Tanrısı , ilk önce bitkileri, bazı hayvanları yarattı. Bu anıtın müthiş bir sistemle çalışması için gereken bütün koşullar sağlanmıştı. Son bir şey kalmıştı, Işığın Tanrısı gökyüzüne devasa bir güneş yarattı, bu ısı ve ışık içindi. Bu sayede dünya yüzeyini zorlanmadan görebileceklerdi.

Yıllar geçti aradan, Tanrılar dünyayı ve Esta'yı unutmuştu. Ateş Tanrısının bile ismi anılmadığı sürece aklına gelmiyordu. Fakat dünyayı o kadar güzel bir sistemle yaratmışlardı ki, hala aynı duruyor, bitkiler ve hayvanlar hala üzerinde Esta'yı anmak için yaşıyordu. Ateşin Tanrısı anlık olarak Esta'yı hatırladı. Sanki onun sesini duymuş gibiydi. Dünyayı izlemek için yerine gittiğinde arkasından, Kaosun Tanrısı saldırdı elindeki kılıcıyla. Devasa miğferini çıkarttı başından, ve aşağı doğru attı. Miğfer bir kaç kez sekti ve boşluğa doğru düşmeye başladı. Kılıç sesleri devasa odanın içinde yankılanıyordu. Ateş Tanrısı en güçlü tanrıydı, onunla savaşmak ile intihar etmenin bir farkı yoktu. Çok geçmeden Ateş Tanrısı kılıcını Kaosun Tanrısına sapladı ve bunu neden yaptığını sordu. Halbuki en iyi anlaşan iki Tanrıydı onlar. Kaos Tanrısı toz olmadan önce "Yohana!" diyebilmişti. Ateş Tanrısı Yohana'yı hatırladı. Kaos Tanrısı onun ölümünden Ateş Tanrısını sorumlu tutuyordu. Yıllarca intikamını almak için beklemişti ama başarısız oldu. Diğer Tanrılar toplandı ve Ateş Tanrısının başka bir Tanrıyı öldürmesinin cezasını düşündüler. Çünkü her ne olursa olsun yasaktı.

Ateş Tanrısının cezası, kendisinin ve bütün gücünün kılıcına hapsedilmesi oldu. Devasa kılıcın içinden kurtulamasın diye onu kılıca hapsettikten sonra bir insanın tutabileceği boyuta kadar sıkıştırdılar. Ateş Tanrısı yaptıklarından o kadar pişman bir durumdaydı ki, bütün gücünü kılıca bıraktı ve sonsuza kadar sürecek şekilde kapattı gözlerini.

Toprağın Tanrısı bu kılıcı saklayacak en uygun yerin dünya olduğunu düşündü ve kılıcı yukarıdan bıraktı yeryüzüne. Kılıçtaki güç henüz yeni olduğundan o kadar saf ve muazzamdı ki, yeryüzüne çarptığı anda, ırkların yaratılmasını sağladı. Ateş Tanrısı ve Esta diğer Tanrılar tarafından unutulup gitmişti. Dünya bir başına öylece kalmıştı.