5.bölüm

DENİZ KARAHAN

Teoman'ın ofisimden ayrılmasının üzerinden iki saat geçmişti. Hâlâ Vedat Sancak'ın fotoğrafını inceliyordum. Babamın ölümünün arkasındaki gerçeği öğrenmek için yıllardır beklemiştim. Şimdi ise cevaba her zamankinden daha yakındım.

Telefonum çaldı.

TEOMAN: Hazırlan. Bir yere gidiyoruz.

DENİZ: Seninle konuşurken neden hep emir alıyormuşum gibi hissediyorum?

TEOMAN: Çünkü söylediklerimi dinlemeyi seviyorsun.

DENİZ: Bir gün telefonunu camdan aşağı atacağım.

TEOMAN: Önce beni görmen gerekecek, güzelim.

DENİZ: O kelimeyi bir daha söylersen...

TEOMAN: Ne yapacaksın?

DENİZ: Öğrenmek istemezsin.

Telefonu kapattım. Yirmi dakika sonra siyah arabası ofisimin önünde durdu. Yanına gittiğimde bana kapıyı açtı.

DENİZ: Şaşırdım. Beyefendi olmayı biliyormuşsun.

TEOMAN: Sadece özel insanlara.

DENİZ: O zaman yanlış kişiye denk geldin.

Arabaya bindim.

Bir süre sonra şehrin dışında, eski bir depoya geldik. Teoman'ın adamları içeride bizi bekliyordu.

DENİZ: Beni buraya neden getirdin?

TEOMAN: Vedat'ın adamlarından birini yakaladık. Senin baban hakkında bilgi sahibi olabilir.

DENİZ: Neden daha önce söylemedin?

TEOMAN: Seni buraya gelmeden önce bilgilendirmek istemedim. Mesajı gönderen kişi bizi izliyor olabilir.

DENİZ: Bir daha benim adıma karar verme.

TEOMAN: Haklısın. Bir dahaki sefere birlikte karar veririz.

Bu kadar kolay kabul etmesini beklemiyordum.

İçerideki adamın verdiği bilgiler, Vedat'ın yıllar önce babamla büyük bir anlaşmazlık yaşadığını doğruluyordu. Fakat asıl şaşırtıcı olan, Teoman'ın ailesinin de bu olaydan zarar görmüş olmasıydı.

Dönüş yolunda sessizdim.

TEOMAN: Bir şey söylemeyecek misin?

DENİZ: Düşünüyorum.

TEOMAN: Tehlikeli. Sen düşününce genelde birilerinin başı derde giriyor.

DENİZ: Mesela senin?

TEOMAN: Özellikle benim.

İstemeden güldüm.

Teoman bana kısa bir bakış attı.

TEOMAN: İşte bunu seviyorum.

DENİZ: Neyi?

TEOMAN: Gülmeni.

Bir an sustum. Sonra başımı cama çevirdim.

DENİZ: Çok konuşuyorsun.

TEOMAN: Utandın mı?

DENİZ: Hayır.

TEOMAN: Yanakların başka söylüyor.

DENİZ: Teoman, arabayı durdur. Seni burada bırakacağım.

Kahkaha attı.

O gece beni evime bıraktığında arabadan inmeden önce ona döndüm.

DENİZ: Bugün için teşekkür ederim.

Teoman şaşırmış gibi kaşlarını kaldırdı.

TEOMAN: Bunu tekrar söyler misin? Kaydetmem gerekiyordu.

DENİZ: Fikrimi değiştirmeden git.

TEOMAN: İyi geceler, Deniz.

DENİZ: İyi geceler, Teoman.

Kapıyı kapattım. Eve yürürken telefonuma yeni bir mesaj geldi.

Teoman'a güvenmeye devam et. Gerçeği öğrendiğinde en çok o canını yakacak.

Mesajı okudum ve ekranı kapattım.

Artık kimin doğruyu söylediğini bilmiyordum.