3.bölüm

DENİZ KARAHAN

Ertesi akşam önemli bir davete katılmak için hazırlanmaya başladım. Siyah elbisemi giyip saçlarımı düzelttim. Aynaya son kez baktığımda telefonuma bir mesaj geldi.

TEOMAN: Bu akşam nerdesin?

DENİZ: Seni ilgilendirmeyen bir yerde.

TEOMAN: Demek davete geliyorsun.

DENİZ: Nereden çıkardın?

TEOMAN: Çünkü ben de oradayım.

Gözlerimi devirdim.

DENİZ: Harika. Gecem mahvoldu.

TEOMAN: Beni görünce fikrinin değişeceğine eminim.

DENİZ: Kendini avutmaya devam et.

Telefonu çantama koyup evden çıktım.

Davetin yapıldığı salona girdiğimde müzik çalıyor, herkes kendi arasında konuşuyordu. Birkaç dakika sonra Teoman'ı gördüm. Siyah takım elbisesiyle her zamanki gibi kendinden emin duruyordu.

Beni fark ettiği anda bakışları üzerime çevrildi.

Yanıma gelmesini beklemeden başka bir adamın yanına gittim.

EMİR: Deniz Hanım, sizi sonunda görebildim.

DENİZ: Demek beni arıyordunuz.

EMİR: İstanbul'da adınızı duymayan yok. Sizinle tanışmak istiyordum.

DENİZ: Umarım hayal kırıklığına uğramazsınız.

Birlikte güldük. Tam o sırada Teoman yanımıza geldi.

TEOMAN: Rahatsız etmiyorum ya?

DENİZ: Aslında ediyorsun.

Emir gülümseyerek Teoman'a elini uzattı.

EMİR: Emir Yalçın.

Teoman elini sıktı ama yüzündeki ifade hiç değişmedi.

TEOMAN: Teoman Arslan.

EMİR: Sizi tanıyorum.

TEOMAN: Bundan eminim.

Emir kısa süre sonra başka misafirlerin yanına gitti. Teoman ise yanımdan ayrılmadı.

DENİZ: Ne istiyorsun?

TEOMAN: Bir şey istediğimi kim söyledi?

DENİZ: Beş dakikadır adamı bakışlarınla öldürmeye çalışıyorsun.

TEOMAN: Abartıyorsun.

DENİZ: Kıskandın mı yoksa?

Teoman hafifçe eğilerek konuştu.

TEOMAN: Kendini fazla kaptırma, Deniz.

DENİZ: Soruma cevap vermedin.

TEOMAN: Her sorunun cevabını alamazsın.

Gülümsedim.

DENİZ: Demek kıskandın.

TEOMAN: Seninle uğraşmak gerçekten sabır istiyor.

DENİZ: O zaman uğraşma.

Yanından geçip dans pistine yürüdüm. Emir beni dansa davet ettiğinde kabul ettim. Birkaç dakika sonra pistin diğer tarafında Teoman'ı gördüm. Bize bakıyordu.

Dans bittiğinde yanıma geldi.

TEOMAN: Bir dakika konuşabilir miyiz?

DENİZ: Şu an meşgulüm.

TEOMAN: Deniz.

DENİZ: Teoman.

Birbirimize bakarken aramızdaki gerginlik iyice arttı.

TEOMAN: Benimle oyun oynama.

DENİZ: Oyunun kurallarını sen mi belirliyorsun?

TEOMAN: Hayır. Ama kaybedenin kim olacağını biliyorum.

DENİZ: Umarım kendinden bahsediyorsundur.

Yanından geçerken hafifçe gülümsedim.

DENİZ: Bu arada, kıskançlık sana yakışıyor.

Teoman arkamdan seslendi.

TEOMAN: Deniz, bir gün bu kadar konuştuğuna pişman olacaksın!

Arkamı dönmeden cevap verdim.

DENİZ: O günü dört gözle bekliyorum!

Davet boyunca birbirimize laf atmaya devam ettik. Gecenin sonunda arabamın yanına geldiğimde Teoman da arkamdan çıktı.

TEOMAN: Seni bırakayım.

DENİZ: Kendi arabam var.

TEOMAN: Biliyorum.

DENİZ: O zaman neden peşimden geliyorsun?

TEOMAN: Çünkü sana bir şey söylemem gerekiyor.

Kollarımı göğsümde birleştirdim.

DENİZ: Dinliyorum.

Teoman birkaç saniye sustu.

TEOMAN: Emir'e dikkat et. Göründüğü kadar masum değil.

DENİZ: Bunu bana kıskançlığından mı söylüyorsun, yoksa gerçekten bir şey mi biliyorsun?

TEOMAN: İkisi de olabilir.

DENİZ: En azından dürüst olmaya başladın.

Arabamın kapısını açtım.

TEOMAN: Deniz!

DENİZ: Ne var?

TEOMAN: Bu gece güzeldin.

Bir an duraksadım. Sonra kendimi toparlayıp gülümsedim.

DENİZ: Biliyorum.

Arabaya bindim ve uzaklaştım.

Teoman arkamdan bakarken kendi kendine söylendi.

TEOMAN: Bu kadın beni gerçekten delirtecek.

Ama o sırada telefonuma bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.

Teoman Arslan'a güvenme. Seni ilk fırsatta satacak.

Gülümsemem yüzümden silindi.

Çünkü mesajın altında bir fotoğraf vardı.

Teoman, yıllar önce öldüğünü sandığım babamın katiliyle yan yana duruyordu.

Ve artık bu mesele yalnızca kıskançlık oyunu değildi.