2.bölüm

Sabah ofisime girdiğimde masamın üzerinde bir kahve ve küçük bir not buldum.

Bugün geç kalma.

Altında Teoman Arslan'ın imzası vardı.

DENİZ: Mert!

MERT: Buyurun, Deniz Hanım.

DENİZ: Teoman'a bir takvim gönder. Saat kavramını öğrenmesi gerekiyorsa yardımcı olalım.

MERT: Kahveyi de o göndermiş.

DENİZ: Ben kahve mi istedim?

MERT: Hayır.

DENİZ: Güzel. Sen iç.

Telefonuma mesaj geldi.

TEOMAN: Kahveyi beğendin mi?

DENİZ: Sekreterime verdim.

TEOMAN: Demek benim gönderdiklerimi başkalarına veriyorsun.

DENİZ: Sen de istemediğim şeyleri göndermeyi bırakabilirsin.

TEOMAN: Akşam sekizde toplantı. Geç kalma.

DENİZ: Bana emir verme.

TEOMAN: Rica etsem gelir misin?

DENİZ: Hayır.

TEOMAN: Peki, güzelim.

Telefonu masaya bıraktım.

DENİZ: Bu adam kesinlikle aklını kaçırmış.

Akşam konağa gittiğimde Teoman koltukta oturuyordu. Önünde iki bardak vardı. Beni görünce ayağa kalktı.

TEOMAN: Dakiksin.

DENİZ: Seni şaşırtmak istedim.

TEOMAN: Beni şaşırtmanın daha güzel yolları var.

DENİZ: Mesela?

Teoman gülümsedi.

TEOMAN: Onu sen bul.

DENİZ: Fesatlık yapma.

TEOMAN: Daha bir şey söylemedim.

DENİZ: Söylemene gerek yok. Yüzün her şeyi anlatıyor.

Teoman kahkaha attı.

TEOMAN: Otur, Deniz. Konuşmamız gereken şeyler var.

Masaya oturup belgeleri incelemeye başladık. İşlerimizi sabote eden kişinin iki tarafın da güvendiği biriyle bağlantısı vardı.

DENİZ: Bu isim tanıdık.

TEOMAN: Kim?

DENİZ: Söylemeden önce emin olmak istiyorum.

TEOMAN: Bana güvenmiyor musun?

DENİZ: Seni dün tanıdım. Sana güvenmemi mi bekliyorsun?

TEOMAN: Hayır. Ama bana güvenmek isteyeceğin bir gün gelecek.

DENİZ: Kendine fazla güveniyorsun.

TEOMAN: Sen de bana bakarken fazla düşünüyorsun.

DENİZ: Teoman!

TEOMAN: Efendim, Deniz?

DENİZ: Konuya dön!

Gülümsemesini gizleyerek dosyaya baktı.

Toplantı bittiğinde ayağa kalktım. Tam kapıya ulaşmıştım ki Teoman seslendi.

TEOMAN: Deniz, bu gece benimle yemeğe çıkıyorsun.

Yavaşça arkamı döndüm.

DENİZ: Sen benimle dalga mı geçiyorsun?

TEOMAN: Hayır. Davet ediyorum.

DENİZ: Davet böyle yapılmaz, Arslan.

TEOMAN: Peki, yeniden deneyelim. Benimle yemek yer misin?

DENİZ: Hayır.

TEOMAN: Neden?

DENİZ: Çünkü seni sinirlendirmek hoşuma gidiyor.

TEOMAN: Demek ortak bir noktamız var. Sen de benim sinirimi bozuyorsun.

DENİZ: Harika. O zaman birbirimizden uzak duralım.

TEOMAN: Yarın akşam sekizde seni alırım.

DENİZ: Ben hayır dedim!

TEOMAN: Duydum. Yine de fikrini değiştirebilirsin.

Kapıyı açtım.

DENİZ: Rüyanda görürsün!

TEOMAN: Orada da mı karşıma çıkacaksın, güzelim?

Kapıyı sertçe kapattım.

Koridorda kendi kendime söylendim.

DENİZ: Bir gün bu adamı gerçekten susturacağım.

İçeride Teoman gülümsüyordu.

TEOMAN: O gün gelene kadar onunla uğraşmaya devam edeceğim.