7. Bölüm — Arka Koltuktaki Kız

İshak'ın motosikleti gece boyunca sessiz sokaklardan ilerliyordu.

Simay arka koltukta oturmuş, iki eliyle tutacaklara tutunuyordu.

“İshak!”

“Ne?”

“Biraz yavaş!”

“Daha yavaş gidersem yürümeye başlayacağız.”

Simay güldü.

“Sen gerçekten normal konuşmayı bilmiyorsun.”

İshak'ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Sen de susmayı bilmiyorsun.”

“Bu benim yeteneğim.”

Bir süre sonra İshak motosikleti şehrin yüksek bir noktasında durdurdu.

Simay aşağı indi.

Karşılarında bütün şehir ışıklarıyla uzanıyordu.

“Vay be…”

Simay manzaraya hayranlıkla baktı.

“Burası çok güzel.”

İshak motosikletinden indi.

“Bazen buraya geliyorum.”

Simay ona döndü.

“Yalnız?”

“Genelde.”

“Artık yalnız değilsin.”

İshak ona baktı.

Simay gülümsüyordu.

İshak bir şey söylemedi.

Ama bu kez yüzündeki sert ifade biraz yumuşamıştı.

---

Bir süre sonra Simay sessizleşti.

İshak bunu fark etti.

“Az önce annenle konuştuğunda bahsettin kişi?”

Simay'ın gülümsemesi biraz soldu.

“Can'dan bahsetmesini istemiyorum.”

“Can kim?”

Simay birkaç saniye sustu.

Sonra derin bir nefes aldı.

“Abim.”

İshak şaşırdı.

“Abin mi?”

“Evet. Benden sadece bir yaş büyüktü.”

Simay gözlerini şehir ışıklarına çevirdi.

“Çocukluğumuzdan beri birlikteydik. Her şeyi beraber yapardık.”

İshak sessizce dinliyordu.

“Bir gün bana araba çarpacaktı.”

Sesi titredi.

“Can beni kurtarmak için önüme geçti.”

İshak'ın yüzü ciddileşti.

“Ve öldü.”

Simay başını salladı.

“Sonrasında ailem… beni suçlamaya başladı.”

“Senin suçun değildi.”

Simay ona baktı.

İshak'ın sesi her zamankinden daha yumuşaktı.

“Bunu sen de biliyorsun.”

Simay gözlerini kaçırdı.

“Bazen bilmek yetmiyor.”

İshak cevap vermedi.

Sadece yanında durdu.

İlk defa Simay onun yanında konuşmak zorunda olmadığını hissetti.

---

Bir süre sonra ikisi tekrar motosiklete bindi.

İshak yola çıkarken dikiz aynasından arkaya baktı.

Az önceki siyah araç hâlâ uzaktaydı.

İshak'ın gözleri kısıldı.

Onları takip ediyordu.

Bir kavşaktan döndü.

Siyah araç da döndü.

İshak'ın şüpheleri kesinleşti.

Simay hiçbir şey fark etmemişti.

“İshak?”

“Efendim?”

“Niye yön değiştirdik?”

“Bir işim çıktı.”

“Gece gece mi?”

“Evet.”

İshak motosikleti daha tenha bir sokağa sürdü.

Bir süre sonra aniden durdu.

Simay şaşkınlıkla indi.

“Ne oldu?”

İshak arkasına baktı.

Siyah araç sokağın girişinde durmuştu.

İçerideki kişi onları gördüğünü fark edince araç hızla geri döndü.

İshak motosikletinden indi.

Simay:

“Kimdi o?”

“Bilmiyorum.”

Ama İshak biliyordu.

Bu sıradan bir takip değildi.

Geçmişi onu bulmuştu.

Ve artık Simay da o geçmişin içine çekiliyordu.

İshak Simay'a döndü.

“Bundan sonra gece tek başına dolaşma.”

Simay kaşlarını kaldırdı.

“Emir mi veriyorsun?”

“Evet.”

“Ben senden emir almam.”

İshak'ın yüzünde kısa bir gülümseme belirdi.

“Bunu tahmin etmiştim.”

Simay da gülümsedi.

Ama ikisi de bilmiyordu…

Bu geceden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.