1. Bölüm — İki Ayrı Yol

Gece, şehrin üzerine çökmüştü.
Üniversite kampüsü gündüzleri ne kadar kalabalıksa, gece olduğunda bir o kadar sessizleşiyordu.
Simay, kütüphaneden çıkıp çantasını omzuna attı.
“Sonunda…”
Telefonunun ekranına baktı.
23.38
“Ben gerçekten gece insanı olmuşum.”
Kendi kendine gülerek kampüsten uzaklaşmaya başladı.
Ailesinden uzakta üniversite okuyordu. Başlarda yalnız kalmak zor gelmişti ama zamanla kendi düzenini kurmuştu. Ne kadar canı yansa da ailesinin ona karşı olan soğukluğunu düşünmemeye çalışıyordu.
Tam kulaklığını takacakken uzaktan gelen motor sesini duydu.
Vrrrummm!
Simay'ın yüzünde hemen bir gülümseme oluştu.
“Motosiklet!”
Sesin geldiği yöne baktı.
Koyu renkli bir motosiklet, gecenin içinden hızla ilerleyip birkaç metre ileride durdu.
Sürücü kaskını çıkardı.
Kahverengi saçları kasktan dolayı biraz dağılmıştı. Kahverengi gözleri ise oldukça sertti.
İshak.
O da Simay'la aynı yaştaydı ve aynı üniversitede okuyordu.
Ama kampüste birbirlerini daha önce doğru düzgün fark etmemişlerdi.
İshak motosikletinden indi.
Telefonuna gelen mesaja baktı.
Yeni mekân hazır. Her şey tamam.
İshak mesajı okuduktan sonra telefonu cebine koydu.
Bu mekân, daha önce Can'la birlikte kurduğu Kaybedenler Kulübü değildi.
Kaybedenler Kulübü hâlâ yerindeydi.
İshak onu kapatmamıştı.
Sadece artık oranın başında değildi.
Can'ın ölümünden sonra başka bir yol seçmişti.
Kendi başına.
Başka bir yerde.
Başka kurallarla.
Ve yeni kulübünün adı…
Lilith'in Gözyaşları'ydı.
İshak motoruna tekrar binmek üzereyken arkasından bir ses duydu.
“Hey!”
Döndü.
Simay birkaç metre ötede duruyordu.
“Az önce neredeyse bana çarpıyordun!”
İshak kaşlarını çattı.
“Çarpmadım.”
“Evet, farkındayım. Ama çok yakındın.”
“Daha dikkatli olsaydın.”
Simay şaşkınlıkla ona baktı.
“Bir de beni mi suçluyorsun?”
“Ben sadece gerçeği söyledim.”
Simay ellerini beline koydu.
“Seninle tartışmak yorucu.”
İshak kaskını tekrar eline aldı.
“Kimse seninle tartışmanı istemedi.”
Simay birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra gülümseyerek:
“Sen hep böyle huysuz musun?”
İshak ona baktı.
“Evet.”
“En azından dürüstsün.”
İshak motoruna bindi.
Motor çalıştığında Simay'ın gözleri yine motosiklete kaydı.
İshak bunu fark etti.
“Motorları seviyorsun.”
Simay'ın yüzü aydınlandı.
“Hem de çok!”
İshak ilk kez birkaç saniyeliğine onun yüzüne daha dikkatli baktı.
Simay'ın enerjisi, gecenin sessizliğine hiç benzemiyordu.
“Belli.”
“Seninki güzelmiş.”
“Biliyorum.”
Simay gözlerini devirdi.
“Egon da motorun kadar büyükmüş.”
İshak hafifçe başını salladı.
“İyi geceler.”
Motorun sesi yeniden yükseldi.
Simay arkasından bakarken gülümsedi.
“Huysuz…”
İshak ise birkaç dakika sonra şehrin başka bir köşesine ulaştı.
Eski bir binanın önünde durdu.
Kapıyı açtı.
İçerisi henüz tamamen hazır değildi.
Ama burası onun yeni başlangıcıydı.
Duvarlardan birinde yeni tabelanın yeri hazırlanmıştı:
LILITH'İN GÖZYAŞLARI
İshak tabelaya baktı.
Kaybedenler Kulübü'nün anıları hâlâ hayatının bir parçasıydı.
Can'ı da unutmamıştı.
Ama burası farklı olacaktı.
Bu kulübü tek başına kurmuştu.
Ve kimsenin geçmişinin gölgesinde kalmaya niyeti yoktu.
O sırada Simay ise yurda doğru yürüyordu.
İkisi de birbirlerinin hayatına ne kadar büyük bir şekilde gireceklerini bilmiyordu.
Henüz bilmiyorlardı ama…
Aynı yaşta, aynı üniversitede ve aynı tutkuyla başlayan iki farklı yol, çok yakında aynı virajda kesişecekti.