11. Bölüm — Eski Kulüp

Gece saat 00.27 olmuştu.

İshak motosikletini eski sanayi bölgesine doğru sürerken Simay arkasında sessizce oturuyordu.

Bu kez ikisi de konuşmuyordu.

Çünkü gidecekleri yer sıradan bir yer değildi.

Kaybedenler Kulübü.

Can'ın ve İshak'ın birlikte kurduğu eski kulüp.

Bir süre sonra İshak motosikleti yavaşlattı.

“Hazır mısın?”

Simay derin bir nefes aldı.

“Değilim.”

İshak ona baktı.

“İstersen dönelim.”

Simay başını iki yana salladı.

“Hayır. Abimin bıraktığı şeyi bulacağım.”

İshak motosikleti eski binanın önünde durdurdu.

İkisi aşağı indi.

Kapı hâlâ yerindeydi.

Üzerinde yıllardır duran eski tabela görünüyordu:

KAYBEDENLER KULÜBÜ

Simay tabelaya uzun süre baktı.

“Can burada mıydı?”

“Her gece.”

“Sen de?”

“Ben de.”

İshak kapıyı açtı.

İçerisi karanlıktı.

Telefonlarının ışığını açıp içeri girdiler.

Simay etrafa baktı.

Duvarlarda eski afişler, birkaç motosiklet parçası ve geçmişten kalma eşyalar vardı.

Bir köşede eski bir fotoğraf dikkatini çekti.

Simay fotoğrafı eline aldı.

Fotoğrafta Can ve İshak yan yana duruyordu.

İkisi de gülümsüyordu.

Simay'ın gözleri doldu.

“Onu böyle hatırlıyorum…”

İshak fotoğrafa baktı.

“Can hep böyle gülerdi.”

Simay fotoğrafı yerine bıraktı.

“Defterdeki adres burası.”

İshak başını salladı.

“Bir şey arayacağız.”

İkisi farklı köşelere dağıldı.

Simay eski bir masanın çekmecelerini açmaya başladı.

İlk çekmece boştu.

İkinci çekmecede birkaç anahtar vardı.

Üçüncüsünü açtığında ise küçük siyah bir kutu buldu.

“İshak!”

İshak hemen yanına geldi.

“Ne buldun?”

Simay kutuyu gösterdi.

Üzerinde Can'ın el yazısıyla tek bir kelime vardı:

SİMAY

Simay'ın nefesi kesildi.

“Bu… benim adım.”

İshak kutuya baktı.

“Can bunu senin için bırakmış.”

Simay kutuyu açmak üzereyken…

Tak!

Binanın arka tarafından bir ses geldi.

İkisi de aynı anda arkasına döndü.

İshak hemen Simay'ın önüne geçti.

“Burada kal.”

“Ne oldu?”

“Birisi var.”

Karanlığın içinden ayak sesleri duyuldu.

Tak… tak… tak…

Simay İshak'ın koluna tutundu.

“İshak…”

“Merak etme.”

Ses gittikçe yaklaşıyordu.

İshak cebinden telefonunu çıkardı ve ışığı karanlığa tuttu.

Kimse yoktu.

Sonra yerde bir kâğıt gördü.

Eğilip aldı.

Kâğıtta tek bir cümle yazıyordu:

“Can'ın bıraktığı şeyleri kurcalamayı bırakın.”

Simay'ın yüzü bembeyaz oldu.

İshak kâğıdı sıktı.

Artık emindi.

Birileri onları izliyordu.

Ve Can'ın ölümünün ardındaki sır, sandıklarından çok daha büyüktü.