10. Bölüm — Can’ın Defteri

Simay ve İshak, üniversiteden çıktıktan sonra doğruca Simay'ın kaldığı yurda gittiler.
Simay odasının kapısını açtı.
“Bir saniye.”
Dolabın yanına gidip eski bir kutuyu çıkardı.
Kutunun içinde Can'dan kalan birkaç eşya vardı.
Eski bir fotoğraf…
Bir motosiklet anahtarlığı…
Ve en altta siyah kapaklı bir defter.
Simay defteri eline aldığında birkaç saniye öylece baktı.
“Bunu yıllardır açmadım.”
İshak sessizce yanına geldi.
“Hazır mısın?”
Simay başını salladı.
Defteri açtı.
İlk sayfalarda Can'ın üniversiteyle ilgili notları vardı.
Dersler, sınavlar, motosikletlerle ilgili çizimler…
Sonra birkaç sayfa ilerlediler.
Bir sayfada büyük harflerle tek bir isim yazıyordu:
KAYBEDENLER KULÜBÜ
Simay İshak'a baktı.
“Burası senin kulübün.”
İshak başını salladı.
“Can'la birlikte kurduğumuz yer.”
Simay sayfayı çevirdi.
Can, kulübün nasıl kurulduğunu ve geceleri yapılan dövüşleri kısaca anlatmıştı.
Ama birkaç sayfa sonra yazılar değişmeye başladı.
Daha kısa.
Daha dikkatli.
Sanki Can birilerinin defteri okuyabileceğinden korkuyormuş gibi.
Simay bir sayfada durdu.
Sayfanın ortasında tek bir cümle vardı:
“Bana bir şey olursa, Simay'ı bu işlerden uzak tut.”
Simay'ın elleri titredi.
“Beni yazmış…”
İshak'ın yüzü sertleşti.
“Evet.”
Simay sayfanın devamını okumaya başladı.
Ama devamında hiçbir şey yoktu.
Sayfa koparılmıştı.
“Devamı yok.”
İshak defteri eline aldı.
“Kalan sayfaları bulmamız lazım.”
Simay kutuya baktı.
“Belki başka bir şey vardır.”
İkisi kutunun içindeki eşyaları incelemeye başladı.
Bir süre sonra Simay eski motosiklet anahtarlığının arkasında küçük bir kâğıt fark etti.
Kâğıtta yalnızca bir adres vardı.
İshak adresi görünce dondu.
“Burası…”
“Ne?”
İshak gözlerini kâğıttan ayırmadı.
“Kaybedenler Kulübü.”
Simay'ın gözleri büyüdü.
“Abim bu adresi neden saklamış?”
İshak cevap vermedi.
Çünkü Can'ın defterindeki başka bir cümleyi hatırlamıştı:
“Gerçeği öğrenmek istiyorsan, eski kulübe dön.”
İshak Simay'a baktı.
“Bu gece oraya gidiyoruz.”
Simay hiç düşünmeden başını salladı.
“Tamam.”
İshak kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken Simay durdu.
“İshak.”
“Ne?”
“Abim seni gerçekten çok seviyordu, değil mi?”
İshak birkaç saniye sustu.
Sonra hafifçe gülümsedi.
“Can benim kardeşim gibiydi.”
Simay'ın gözleri doldu.
İshak kapıyı açtı.
“Onun için gerçeği bulacağız.”
İkisi birlikte odadan çıktı.
Fakat koridorun sonunda, onları uzaktan izleyen bir kişi vardı.
Elindeki telefona kısa bir mesaj yazdı:
“Defteri buldular.”
Ve cevap birkaç saniye sonra geldi:
“O zaman artık beklemeyin.”