6. Bölüm — Geçmişin Sesi

İshak, mesajı birkaç saniye boyunca ekranda tuttu.
“Kaybedenler Kulübü'nden biri seni arıyor.”
Çenesini sıktı.
Yıllardır kaçtığı geçmiş, şimdi yeniden karşısına çıkıyordu.
Telefonu tekrar çaldı.
Bu kez arayanın adı ekranda görünüyordu.
İshak telefonu açtı.
“Konuş.”
Karşıdaki ses birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra:
“İshak…”
İshak'ın yüzü sertleşti.
“Ne istiyorsun?”
“Uzun zaman oldu.”
“Benim için yeterince uzun değildi.”
Karşı taraf güldü.
“Kaybedenler Kulübü'nü unutmadın, değil mi?”
İshak gözlerini kapattı.
Can'ın yüzü gözlerinin önüne geldi.
İki arkadaşın yıllar önce kurduğu kulüp…
Gece boyunca süren çalışmalar…
Ve sonra gelen o telefon…
Can'ın ölümü.
İshak gözlerini açtı.
“Can öldü. Kulüp devam etti. Ben ise kendi yoluma gittim.”
“Peki yeni kulübün?”
İshak'ın bakışları sertleşti.
“Lilith'in Gözyaşları hakkında ne biliyorsun?”
“Sandığından fazlasını.”
İshak telefonu kapattı.
Ertesi sabah Simay üniversitenin bahçesinde oturuyordu.
Önünde kahvesi, yanında kitapları vardı.
Ama ders çalışmıyordu.
Aklında yine İshak vardı.
“Kesin bir şey saklıyor…”
Tam o sırada biri arkasından omzuna dokundu.
Simay irkilip döndü.
“Ödümü kopardın!”
Karşısındaki öğrenci güldü.
“Dalmışsın.”
Simay gülümsedi.
“Biraz.”
“İshak'ı mı düşünüyorsun?”
Simay'ın gözleri büyüdü.
“Hayır!”
“Ben daha İshak demeden sen söyledin.”
Simay birkaç saniye sustu.
“Ben… şey…”
Karşısındaki kişi kahkaha attı.
“Tamam, tamam. Bir şey demedim.”
Simay yüzünü buruşturdu.
“Çok komiksin.”
Ders çıkışında Simay kampüsün önüne geldi.
İshak motosikletinin yanında duruyordu.
Simay onu görünce yanına gitti.
“Bugün sessizsin.”
“Normalim.”
“Hayır. Bir şey var.”
İshak ona baktı.
“Her şeyi fark etmek zorunda mısın?”
“Evet.”
İshak istemsizce gülümsedi.
“Baş belası.”
Simay gülerek:
“Teşekkür ederim.”
İshak başını iki yana salladı.
Tam motosikletine binecekken Simay'ın telefonu çaldı.
Ekranda “Annem” yazıyordu.
Simay'ın yüzündeki neşe bir anda söndü.
Telefonu açtı.
“Efendim?”
Karşıdaki ses sertti.
Simay'ın gözleri yere indi.
“Ben iyiyim.”
Kısa bir sessizlik.
“Hayır… Benim suçum değildi.”
İshak bunu duydu.
Simay konuşmaya devam etti.
“Ben onun ölmesini istemedim.”
Telefon kapandı.
Simay birkaç saniye kıpırdamadan kaldı.gözleri doldu.
İshak sessizce ona baktı.
İlk kez Simay'ın yüzündeki neşenin altında sakladığı acıyı görüyordu.
“Simay…”
Simay hemen gülümsedi.
“Bir şey yok.”
“Var.”
“Gerçekten yok.”
İshak bir şey söylemedi.
Sadece motosikletinin arkasındaki koltuğu gösterdi.
“Bin.”
Simay şaşkınlıkla baktı.
“Nereye?”
“Biraz dolaşacağız.”
Simay'ın yüzüne küçük bir gülümseme geldi.
“Huysuz çocuk, sonunda insan oldun.”
İshak gözlerini devirdi.
“Bin artık.”
Simay kaskını takıp motosiklete bindi.
İshak motoru çalıştırdı.
İkisi kampüsten uzaklaşırken Simay ilk kez kendini gerçekten hafif hissediyordu.
Ama ikisinin de bilmediği bir şey vardı.
Onları takip eden siyah bir araç vardı.
Ve aracın içindeki kişi telefonunu çıkarıp tek bir mesaj gönderdi:
“İshak yalnız değil.”