Gölge ve Kehanet?

Lisenin arka bahçesindeki metal merdivenlerin altı, okulun gurur duyduğu öğrencilerin değil, adının anılmasından bile korkulan kişilerin mekânıydı. Scarlett, siyah deri ceketinin fermuarını çenesine kadar çekmiş, elindeki çakmağı ritimsiz bir şekilde açıp kapatıyordu. Gözlerinde, yaşına göre fazlasıyla yorulmuş ama bir o kadar da tehlikeli bir ışık vardı. Birkaç metre ötede, okul çıkışındaki o malum kavganın yankıları hala konuşuluyordu. Rina’nın arkasından fısıldaşanlar, Ren’in o üçlüye tek başına ne yaptığına şaşıran aptal öğrenciler... Scarlett hepsini duyuyor, duydukça yüzünde alaycı, buz gibi bir sırıtış oluşuyordu. Gözlerini kısarak, bahçenin ortasında masum masum arkadaşlarıyla konuşmaya çalışan Rina’ya dikti. Rina’nın o her şeye inanan, fazla temiz dünyasını izlerken içinden geçirdiği tek şey acımayla karışık bir küçümsemeydi. Yanındaki duvara yaslanmış olan okulun diğer belalı tiplerinden biri, "Şu yanı başındaki masum kız var ya," diye başını salladı. "Ren falan koruyor ama yakında o da harcanacak."
Scarlett çakmağı sertçe kapatıp cebine attı. Bakışlarını bir saniye bile Rina’dan ayırmadan, dudaklarının arasından o cümle döküldü:
"Çok fena şeyler olacak..." dedi Scarlett, sesi rüzgârda kaybolacak kadar kısık ama hissedilebilecek kadar keskin çıkmıştı. "O kızın etrafındaki o tatlı masumiyet kabuğu bir kırılırsa, geriye kalan enkazı kimse toplamaz. Bu dünyada zayıflara yer yok; ya ezilirsin ya da..." Durdu, kendi hayatının gelecekteki karanlık fragmanını görür gibi tehlikeli bir gülümseme yerleşti yüzüne. "...ya da can alırsın."
O an Scarlett, Rina’nın sadece lise koridorlarında harcanacak bir kız olmadığını, ama kendisinin de bir gün bu masum lise duvarlarından çok daha derin, çok daha kanlı bir bataklığın içine saplanacağını henüz bilmiyordu.