Zıt Kutuplar

Sınıftaki sesler, öğretmenin masaya defteri vurmasıyla kesilmişti. Rina, sırtını duvara yaslayarak karşısında duran Ren'e bakıyordu.
"Benim düzenime karışmandan nefret ediyorum Ren," dedi Rina, ses tonunda öfkeli olduğu açıktı. "Projeyi kendi kafana göre değiştiremezsin!" Ren, sırtındaki hafif bol ceketinin cebinden ellerini çıkarmadan, o her zamanki umursamaz ve rahat tavrıyla Rina’ya doğru bir adım attı. "Kendi kafama göre yapmadım Rina," dedi Ren, sesi son derece sakindi. "Senin hazırladığın plan çok yumuşaktı. Biraz gerçekçi olmak gerekiyordu, hepsi bu. Abartmayı kes." "Abartmayı mı keseyim?" Rina ellerini beline koydu. "Sen her şeyi dövüşerek ya da kestirmeden çözebileceğini sanıyorsun gerizekalı." Sınıfın arka tarafında, kendi sırasına kurulmuş olan Tan, elindeki kalemi parmaklarının arasında ritmik bir şekilde çeviriyordu. Yüzünde, her zamanki gibi ne düşündüğünü asla belli etmeyen, hafif ve kibar bir tebessüm vardı. Rina’nın çocukluktan beri en yakın kankasıydı ama şu an tartışmaya müdahale etmek yerine, ikilinin arasındaki bu zıtlaşmayı tıpkı bir gözlemci gibi izliyordu. "Rina, sakince nefes al," dedi Tan, yumuşak ve kendinden emin bir sesle. "Ren sadece kendi tarzını yansıtmış. Ama tabii ki senin emeğini yok sayması doğru değil." Ren, başını Tan’a doğru çevirip soğuk bir bakış attı. "Sana soran olmadı Tan." Tan hiç bozuntuya vermedi, hafifçe sırıttı ve kalemini masaya bıraktı. O an sınıftaki gerilim tavan yapmıştı.

OKUL ÇIKIŞI-
Okul çıkışı havanın kararmaya başladığı o saatlerde Rina, çantasının askısını sıkıca kavramış eve doğru yürüyordu. Aklı hala Ren ile sınıfta ettiği kavgadaydı. Tam sokağın köşesini dönecekken önünü kesen üç silüetle adımları duraksadı.

Gölgenin içinden ilk çıkan kişi Lei oldu. Rina’nın eski sevgilisi... Yanında ise Rina’dan ölesiye nefret eden o sinir bozucu çift vardı: Jude ve Hina. Jude kolunu Hina’nın omzuna atmış, yüzünde ukala bir sırıtışla Rina’ya bakıyordu.
"Bakın burada kim varmış..." dedi Hina, tırnaklarını inceliyormuş gibi yaparak. "Küçük masum Rina. Tek başına kalmış."
"Ne istiyorsunuz amk?" dedi Rina, geri adım atmaya çalışarak. "Yolumdan çekilin sizin gibi ucubelerle uğraşmayacağım."
Lei adım adım Rina’ya yaklaştı. "Sadece biraz konuşmak istiyoruz Rina. Eskilerden... Ve yaptığın hatalardan."
Jude öne çıkıp Rina’nın yolunu tamamen kapattı. "Öyle hemen kaçmak yok, daha hesap kapatmadık."
Rina köşeye sıkışmıştı. Kalbi hızla çarpmaya başladığı an, sokağın girişinden adım sesleri duyuldu. Birisi çok rahat bir tavırla, sanki akşam yürüyüşüne çıkmış gibi onlara doğru yürüyordu.
Ren.
Kulaklığının teki kulağında, elleri ceplerinde yürüyen Ren, grubu görünce durdu. Kulaklığı boynuna indirdi.
"Yolu tıkıyorsunuz," dedi Ren, sesi ürkütücü derecede sakindi. Jude alayla güldü. "Sana ne lan? İşine bak, kaybol şuradan arama belanı." Ren gözlerini devirdi. "Sana demedim. Üçünüze birden dedim. Rina, kenara çekil." Rina şaşkınlıkla bir adım geri çekilirken, Jude öfkeyle Ren’e doğru hamle yaptı. Ama Ren tek bir milim bile tereddüt etmedi. Jude’un savurduğu yumruktan zahmetsizce sıyrıldı, Jude’un bileğini yakalayıp ters çevirdiği gibi kızı yere yapıştırdı. Lei ne olduğunu anlamadan öne atıldı ama Ren, tek bir seri hareketle Lei’nin karnına sert bir tekme savurdu. Lei nefessiz kalarak yere kapaklandı. Hina çığlık atarak geri çekildi. Sadece birkaç saniye içinde üçü de yerde kıvranıyordu. Ren, üstünü hafifçe silkeledi, saçlarını geriye attı ve sanki hiçbir şey olmamış gibi Rina’ya döndü. "Hala orada öyle dikilecek misin?" dedi Ren, hafifçe sırıtarak. "Düş önüme, seni eve bırakayım." Rina şaşkın bir ifadeyle dona kaldı. Ren, " Seninle kavga edebilecek tek kişi benim. Boşuna şaşırmış gibi bakma."