8.bölüm

Ertesi gün Ayaz’tan bir mesaj geldi:
“Seni bir yere götürmek istiyorum. Sessiz, güzel bir yere. Hazır mısın?”

Kalbim küt küt. Hemen aynanın karşısına geçtim. Bugün fazla abartmak istemedim. Jean pantolon, krem boğazlı kazak, siyah kısa mont. Gümüş halka küpelerimle tamamladım. Hani sade ama fark edilen bir güzellik olur ya… İşte öyle hissettim kendimi.

Ayaz geldi, kapıda bekliyordu. Bu sefer çiçekle.
— Bunlar senin gibi: zarif, sade ve etkileyici.

Çiçeklere bakarken yüzüm kızardı. Ayaz her defasında şaşırtmayı başarıyordu.

Arabaya bindik. Şehirden biraz uzak, küçük bir kır kahvesine geldik. Ahşap masa, yanında şömine gibi duran küçük bir ısıtıcı. Karşımda Ayaz. Elinde çay. Kitaplarla dolu bir raf da vardı köşede.

— Burası… çok güzel.

— Benim kaçış yerim. Artık seninle paylaşmak istedim.

İçeride hafif bir müzik çalıyordu. Sessizliğin içinde birbirimize doğru eğildik sanki. Ayaz bir kitap uzattı:
“Senin için seçtim. Güçlü karakterler, adalet savaşı…”

— Hukuk okuyan bir kıza özel kitap mı? Puan verdim.

Kahkahalarımız yavaşça yükseldi. Sıcacık çaylar, ince ince akan sohbet… Zamanın durduğu anlardan biriydi. Ayaz bir an sustu. Gözlerim gözlerinde.

— Yağmur… Seninle konuşurken zamanın farkına varmıyorum. Yanındayken her şey duruyor.

Ben sadece gülümsedim. Çünkü bazen kelimeler yetmiyor, sadece bakış anlatıyor her şeyi.

Bir anda yağmur çiselemeye başladı. Camın dışında damlalar süzülürken, Ayaz hafifçe elimi tuttu.
— Yağmurda bile ismin güzel yankılanıyor biliyor musun?

Gözlerim doldu. Ama bu sefer sevinçten. Kalbim ısınmıştı, üşüyen hiçbir yerim kalmamıştı. Sessizce oturduk, ellerimiz birleşmiş halde. Dışarda yağmur, içerde biz…

İşte tam o an, içimden geçirdim:
“İlk defa, birinin yanında gerçekten kendim gibiyim"