2.bölüm

Ertesi sabah uyandığımda hâlâ bilekliğe bakıyordum. Işığın altında parlayan o gümüş kalp… Üzerindeki “Yağmur” yazısı sanki kalbime kazınmış gibiydi. Gülümseyerek kalktım yataktan. İlk defa bir doğum günümden sonra bu kadar mutlu uyanıyordum. Ama içimde bir telaş da vardı. Ayaz’ın o bakışları, söyledikleri, gülümsemesi… Acaba sadece bir doğum günü nezaketi miydi, yoksa…?

Kahvaltıya indiğimde annem hâlâ dünkü kutlamanın etkisindeydi.

— Ne güzel geçti dün değil mi kızım? Ayaz da çok beyefendi çocuk, dedi gözümün içine bakarak.

Bir şey ima eder gibi konuşması beni utandırdı.

— Hadi anne ya, sadece kutladı işte… dedim, ama yanaklarım çoktan kızarmıştı.

Elif mesaj atmıştı:
“Bugün boşum. Kitapçıya tekrar uğrayalım mı? Hem biraz yürürüz.”

“Olur” yazdım ve hazırlanıp evden çıktım. Yağmur durmuştu ama hava hâlâ serindi. Üzerime kalın gri bir kazak, altıma kot giydim. Bilekliği de taktım tabii. Onsuz çıkmak olmazdı artık.

Elif’le buluştuk. Yolda yürürken lafı dolandırdı:

— Dün fena değildi doğum günü… Ama birini etkilemiş gibiydin sanki?

— Ne diyorsun Elif?

— Ayaz diyorum! Gözlerinin içi parlıyordu seni görünce. Ve senin de. Bileklik de pek şık olmuş hani…

Sustum. Sadece gülümsedim. Çünkü ne desem, az olacaktı.

Kitapçıya gittik, yeni çıkanlara baktık. Sonra kahve almaya geçtik. Tam oturmuş, kahvemden ilk yudumu almıştım ki Elif’in telefonu çaldı. Gözlerini devirdi:

— Ayaz… Aaa ne oldu acaba?

Telefonu açtı, biraz konuştuktan sonra kapattı. Bana döndü:

— Seni soruyordu…

Kahvemi masaya bırakıp şaşkınlıkla baktım:

— Ne dedi?

— “Yağmur nasıl biri?” dedi. “Hukuk okuyacakmış galiba, kitap seviyor mu?” diye sordu. Anlayacağın seninle gerçekten ilgileniyor. Ama dikkatli ol Yağmur. Abim kolay kolay birine yakınlık göstermez.

Kalbim delice çarpmaya başladı. Bir yandan mutlu, bir yandan kafam karışıktı. Ayaz gerçekten ilgileniyor muydu, yoksa sadece merak mı?

O akşam odamda yalnızdım. Elif’in söyledikleri aklımda dönüp duruyordu. Bilekliği bir kez daha elime aldım. Kalbindeki ismi okşar gibi dokundum.

Belki bu bir başlangıçtı. Belki de bir yolculuğun ilk adımıydı…