11.bölüm

Ayaz’ın söyledikleri hala kafamda çalkalanıyordu. Geçmişiyle barışamamıştı, ama şimdi önümde bir adım atmıştı. Ayaz’a bakarak içimden düşündüm: “Her şeyin bedeli var mı? Geçmişin, geleceği silebilir mi?”

Gecenin derinliklerinde sessizce yürürken, aramızdaki o mesafeyi hissetmeye başladım. Ayaz bana ne kadar yakınsa, bir o kadar da uzak bir yerdeydi. Her ne kadar bana doğru adımlar atsalar da, içimdeki boşluk büyüyordu.

Sabah Ayaz’la buluşmak için hazırlık yaparken, telefonum çaldı. Elif’ti. Onun sesini duymak, içimdeki karışıklığı biraz olsun hafifletiyordu.

— Yağmur, bir şey konuşmamız gerek. Hemen gel, evdeyim.

İçimden bir şeyler rahatsız edici bir şekilde sıçradı. Elif’in sesindeki o sert ton, sanki bir şeylerin yolunda gitmediğini haber veriyordu. Derhal dışarı çıktım ve Elif’in evine doğru yöneldim.

Kapıyı çaldığımda, Elif şaşkın bir şekilde karşımda duruyordu. Yüzündeki endişeli ifade, yavaşça bir merak duygusuna dönüşmüştü.

— Ne oldu? Neden bu kadar ciddi görünüyorsun?

Elif, derin bir nefes aldı. O an, sesindeki endişeyi daha iyi anlamıştım.
— Ayaz’ın geçmişi, ben sana anlatmadım ama… Defne hala bir şekilde hayatında. Ve bu, gerçekten büyük bir sorun olabilir.

Kalbimde bir acı hissettim. Ayaz’ın geçmişi… Yine o aynı gölge. Elif’le oturduk ve konuştuk.

— Yağmur, ben sana bir şey söylemek zorundayım. Defne, Ayaz’ı tamamen bırakmış gibi görünse de hâlâ duygusal olarak ona bağlı. Ve o bağlılık, Ayaz’ı yeniden içine çekebilir. Biz onu kurtarmaya çalışıyoruz ama… bazen geçmişi geride bırakmak o kadar kolay olmuyor.

Bir an sessiz kaldım. Elif’in söyledikleri, içimdeki korkuyu daha da büyütüyordu. Ayaz’la gerçekten bir gelecek mi kuracaktık? Yoksa geçmişin her gölgesi, bizi ayırmaya mı çalışıyordu?

— Bunu nasıl fark ettin, Elif?
— Gözlerinde görüyordum, Yağmur. Ama bunu sana daha önce söylemek istemedim. Benim amacım seni üzmek değil ama… Ayaz’la olmak, onun geçmişini bilmeden mümkün değil.

Birkaç saniye boyunca, söyledikleri kulaklarımda yankılandı. Ayaz’ın geçmişi, her zaman aramızda bir engel olacak mıydı? Yoksa ben onu her şeyiyle kabul etmeli miydim?

O esnada telefonum çaldı. Ayaz’dı. Hemen açtım.

— Yağmur, seni görmek istiyorum. Gel, seni bekliyorum.

Bir an, ne yapmam gerektiğini bilemedim. Ayaz’a olan duygularım hala derindi, ama Elif’in söyledikleri bir gerçekti. Geçmiş, her zaman bir tehdit gibi üzerimizdeydi. O yüzden, kararımı vermek zorundaydım.

— Elif, ben şimdi gitmeliyim. Ayaz’la konuşmam lazım. Teşekkür ederim her şey için.

Elif bana endişeyle baktı ama hiçbir şey demedi. O an, içimdeki karmaşayı sadece ben yaşıyordum. Ayaz’a doğru yöneldim, kalbim hızla atıyordu. Bir yanda sevgi, diğer yanda korku vardı.

---

Ayaz’ın evine vardığımda, kapıyı açtı. Odaya girdiğimde, yine her şey normaldi. Ama hislerim, bir şeylerin yanlış olduğunu söylüyordu.

— Yağmur, geldiğine sevindim. Bir şeyler içmek ister misin?

Gözlerimde bir gariplik vardı. Konuşmak zorundaydım.

— Ayaz… seninle ciddi bir şey konuşmamız lazım.
— Tabii, söyle.

Derin bir nefes alarak başladım.
— Elif bana her şeyi söyledi. Geçmişinle ilgili her şeyin farkındayım. Defne… Onun hayatında hala bir yeri var, değil mi?

Ayaz, bir an donakaldı. Gözleri aniden sertleşti. Bir süre sessiz kaldı ve sonunda, çok derin bir nefes aldı.

— Yağmur, biliyorum sana her şeyi açıklamadım. Ama Defne… Onunla her şey bitti. Gerçekten. Ama seninle olan her şey bambaşka. Seninle, geçmişin hiç olmadığını hissediyorum. Sadece biz varız, sadece sen ve ben.

Gözlerim, Ayaz’ın gözlerinde kayboldu. Onun söylediklerinin doğruluğuna inanmak istedim. Ama bir anda, içimdeki o karanlık köşe tekrar alevlendi.

— Ayaz, seninle her şey güzel. Ama geçmişin gölgesi beni korkutuyor. Bir yanda seni seviyorum, diğer yanda, bu karanlık geçmişin… Her ikisini bir arada nasıl taşıyacağız?

Ayaz, adım adım bana yaklaştı ve ellerimi tuttu.
— Yağmur, seninle olmak istiyorum. Her şeyin bir çözümü var. Geçmişin seni ne kadar rahatsız ediyorsa, ben sana o kadar açıklama yapacağım. Ama bir şartla: Birlikte yol alalım.

O an, bir karar verdim. Geçmişin gölgesi üzerimde olsa da, Ayaz’a güvenmeye karar verdim. Çünkü bazen, geçmişi unutmak, en büyük cesaretti.

Ayaz’a sarıldım.
— O zaman, birlikte yol alalım.