5.bölüm

Ayaz’la olan konuşmamdan sonra günler biraz daha renkli geçmeye başladı. Sabahları uyanırken içimde bir heyecan, aynaya baktığımda yüzümde hafif bir gülümseme oluyordu. Ama Elif’in söyledikleri de aklımın bir köşesinde dolaşıyordu. Kalbimle aklım kavga ediyordu sanki.

Pazar sabahıydı. Elif mesaj attı.

“Bugün bizimkilerle dışarı çıkıyoruz. Sen de gelsene. Ayaz da geliyor.”

Bir saniye durdum. Ayaz da geliyordu…
Tamam, yazdım ama içimden “bu gün biraz garip geçecek” diye geçirdim.

---

Öğleden sonra buluştuk. Elif, ben, annesi, babası ve Ayaz. Birlikte sahilde yürüyüşe çıktık. Elif her zamanki gibi enerjik, şakacıydı. Ama arada bana öyle bakışlar atıyordu ki, “sakın abimle çok yakınlaşma” der gibiydi.

Ayaz yanımda yürüyordu. Hafif eğilip kulağıma fısıldadı:

— Elif çok gergin, fark ettin mi?

— Fark etmez olur muyum… Beni parçalayacak gibi bakıyor.

İkimiz de hafifçe güldük. Elif döndü:

— Ne gülüyorsunuz öyle gizli gizli?

Ayaz klasik duruşunu takındı:

— Hayatın komik taraflarına gülebiliyoruz biz Yağmur’la.

Elif kaşlarını kaldırdı, sonra hiçbir şey demedi. Yürüyüş boyunca arada sohbet ettik ama Elif hep aramıza girip konuyu değiştiriyordu. Sanki görünmez bir duvar örmek istiyordu aramıza.

Sonra Ayaz’ın telefonu çaldı. Uzaklaştı. Elif hemen bana döndü:

— Bak Yağmur, bir şeyi bilmeni istiyorum.

— Neyi?

— Ayaz’ın geçmişinde biri vardı. Hem de uzun süre. Çok ciddi bir şeydi. Ama kötü bitti. O yüzden onun aşka güveni yok. Yaklaşır ama sonra kaçabilir. Bu seni üzer. Ve ben istemem ki kalbin kırıldıktan sonra dostluğumuz da kırılsın.

Yutkundum. Gözlerim dolmuştu ama Elif’in ne kadar haklı olduğunu da biliyordum. O beni koruyordu. Ama aynı zamanda bir gerçeği de yüzüme vuruyordu.

— Teşekkür ederim Elif… Gerçekten. Ama… kalbimi durduramıyorum.

Elif başını salladı. Sonra uzaklaşan Ayaz’a baktı.

— Umarım seni gerçekten hak ediyordur.

Ayaz geri geldiğinde sessizleştik. Dönüş yolunda herkes sessizdi. Arabada Elif uyumuş gibi yaptı ama ben onun gözlerini arada bir açıp bana baktığını hissediyordum.

Eve geldiğimde yatağıma uzandım. Kafam karmakarışıktı. Elif’in uyarısı, Ayaz’ın gülümsemesi, o eski aşk meselesi… Ama bir bildirim geldi:

Ayaz: “Yarın seni sinemaya götürmek istiyorum. Sadece ikimiz.”

Kalbim yine o tanıdık ritme geçti.
Demek ki bu, sadece bir tesadüf değil…