6.bölüm

Ayaz’la buluşacağım sabah erkenden uyandım. Kalbim sanki zil sesiyle birlikte ayağa kalktı. Aynanın karşısına geçtim. Ne giyeceğimi seçmek on yıl sürdü sanki. Sonunda krem rengi bir kazak, kahverengi palto ve gümüş takılarımı taktım.
Ayaz’ın sevdiği sadelik… Benim stilimle buluşmuştu.

Kapının önünde bekliyordu. Arabasına bindiğimde bana öyle bir baktı ki, içim ısındı.

— Çok güzelsin.

— Teşekkür ederim… Sen de fena değilsin hani.

Gülümsedi. O sessiz karizması, sıcaklığıyla birleşince… Of.

Sinemaya vardığımızda kalabalık yoktu. Sessiz, loş bir salon. Romantik ama fazla da iddialı değildi. Tam ortada koltuklarımız vardı. Film başladı ama ben tek bir sahneyi bile takip edemedim. Aklım Ayaz’ın parmaklarında, nefesinde, bana uzaktan bakışındaydı.

Bir sahnede başrol kızı şöyle diyordu:
“Gözlerine baktığımda, geçmişimi unuttum.”
İşte o an, Ayaz hafifçe başını bana çevirdi. Sanki aynı cümleyi bana söylüyordu gibi…

Film bitti. Dışarı çıktığımızda hava soğuktu. Ayaz montunun cebinden ince, zarif bir atkı çıkardı.
— Boynunu koru. Rüzgar sevmiyor seni.

Boynuma doladı. Usulca. Göz göze geldik. Ve… bir an sessizlik oldu. Sanki her şey durdu. Sadece biz ve kalp atışlarımız.

Tam o sırada, uzakta bir kız sesi duydum.

— Ayaz?

Döndük. Uzun boylu, şık bir kız yürüyordu bize doğru. Gözleri Ayaz’ın gözlerine kitlendi.
Ayaz bir adım geri çekildi. Yüzü değişmişti.

— Defne?

Elim refleksle atkıya gitti. Kalbim duracak gibiydi.

Defne yanımıza geldi. Bana kısaca baktı, sonra Ayaz’a:

— Bu kadar zaman sonra seni böyle görmek… ilginç. Bu kim?

Ayaz bir an durdu. Sesinde tereddüt vardı.

— Bu… Yağmur.

— Yeni mi? Hızlıymışsın.

Sözleri buz gibiydi. Gözlerim doldu ama dik durmaya çalıştım. Ayaz ona dönüp ciddi bir ses tonuyla konuştu:

— Bu farklı. Yağmur’a böyle konuşma.

Defne sadece gülümsedi.
— Umarım öyledir. Çünkü ben seni hâlâ tanıyorum Ayaz. Nelerden kaçtığını da…

Sonra uzaklaştı. Ama içimde bir fırtına bırakmıştı.

Ayaz sessizce yanıma döndü. Gözlerimdeki gölgeyi fark etti.

— Yağmur… Ben anlatacaktım. Gerçekten.

— Biliyorum. Ama artık… anlatman gerek.

O an sinema çıkışı kadar sıcak değildik. Ama daha gerçek, daha çıplak duygularla yan yanaydık. Ayaz’ın geçmişi artık sadece onun değildi.
Benim de yüküm olmuştu.