8.bolum

Aiden o gece eve döndüğünde elleri hâlâ titriyordu.
Babasıyla yaşananların ağırlığı üzerindeydi, ama kalbinin bir yerinde sönmeye direnen küçük bir ışık vardı.

Ren’in gülüşü.
O gün hissettiği o sıcaklık.
Sanki biri onun içindeki yarayı görmüş ve korkmadan dokunmuş gibiydi.

Gitarını eline aldı. Parmakları tellerin üzerinde gezindiğinde içi biraz olsun rahatladı.
Ve o anda… sanki içinde bir şey kırıldı.

“Ben… vazgeçmeyeceğim,” diye fısıldadı kendi kendine.
“Kimse için.”

Bir melodi mırıldanmaya başladı.
Kırık, duygusal, içten bir melodi…
Sözleri henüz yoktu ama ruhu vardı.

Tam o sırada telefon ekranı titredi.

Bilinmeyen Numara Arıyor…

Aiden şaşkınlıkla cevapladı.
“Efendim?”

“Merhaba Aiden Winters, ben Elliot Reeves. SilverSound Records’un yapımcılarından biri.”

Aiden’ın kalbi ritmini bozdu.
SilverSound… ülkenin en büyük üç müzik şirketinden biri.
Ama… bu nasıl olmuştu?

Aiden’ın sesi titredi.
“Ben… evet, benim. Bir sorun mu var?”

Adam gülerek konuştu:
“Hayır, tam tersi. Geçen ay sokakta çaldığın videoyu hatırlıyor musun?”

Aiden’ın gözleri açıldı.
O video…
Bir turist çekmişti, sonra bir şekilde yüz binlere ulaşmıştı. Aiden önemsememişti.

“Evet… ama ben—”

“Dinledik. Sesin… benzersiz, Aiden. İçinde acı var, gerçek var. Doğallık, kırılganlık… piyasa bunu özledi. Sana bir teklifimiz var.”

Aiden nefes alamadı.
Ayağa kalktı.
Gitar dizlerinden kayıp yere düştü.

“Teklif… derken?”

“Bir demo kaydı. Stüdyomuza gelmeni istiyoruz. Seni dinlemek, çalışmak ve belki… ilk kez profesyonel bir adım atmanı sağlamak.”

Aiden sessiz kaldı.
O kadar sessiz kaldı ki Elliot’ın sesi endişeli bir tona büründü:

“Aiden? Orada mısın?”

Gözyaşı istemsizce yanağından aktı.
Babası az önce ona:
“Hayaller utançtır.”
demişti.

Ve şimdi…
Bir dev, kapısını çalıyordu.

Aiden zor nefes aldı.
“S… sizinle çalışmak isterim. Çok isterim.”

“Harika,” dedi Elliot.
“Yarın öğlen seni bekliyoruz. Hazır ol. Bu… hayatının dönüm noktası olabilir.”

Telefon kapandı.

Aiden bir süre yerinden kıpırdayamadı.
Avuçları titriyordu.
Derin bir nefes aldı, ama nefesi göğsüne sığmadı.

Sonunda dizlerinin üzerine çöktü.
Ellerini yüzüne kapattı.

Ağlamaya başladı.

Bu kez acıdan değil.
Bu kez umut yüzünden.
Yıllardır kimsenin ona inanmadığı bir dünyada…
Biri, ilk kez
“Sen yeterince iyisin.”
demişti.

Ve o an aklına Ren geldi.

Ren’in gözlerindeki o yumuşaklık…
O sessiz kırılganlık…

“Keşke şimdi yanında olsaydın,” diye fısıldadı Aiden.

Çünkü Aiden biliyordu:
Hayatında ilk kez yükselmeye başlıyordu
Ve bu yolculukta yanında olmasını isteyeceği ilk kişi Ren’di.