7.bolum

Ren’i evinin kapısına bırakıp vedalaştıktan sonra Aiden arabasına bindi. Motoru çalıştırmadan önce kısa bir an gözlerini kapadı.
Ren’in o kırılgan gülüşü hâlâ gözlerinin önündeydi.

“Bu çocuk… neden bu kadar kalbime dokunuyor?” diye mırıldandı kendi kendine.

Ama düşünceleri bir anda dağıldı. Telefonuna gelen bir mesaj…

Annesi:
“Eve uzun zamandır gelmiyorsun Aiden… Lütfen bu akşam uğra.”

Aiden derin bir nefes aldı.
Gitmek istemiyordu.
Ama annesi…
Onu görmeyi her zaman hak ediyordu.

Arabayı sürdü, çocukluğunun geçtiği o eve vardığında dış kapının ışığı yanıyordu.
Sanki biri onun için bekliyordu.

Kapıyı açtığında sıcak bir yemek kokusu doldu yüzüne.
Ama o sıcaklık… sadece annenin olduğu yere kadardı.

“Aiden!”
Annesi hızla ona koştu, kollarını boynuna doladı.
“Canım oğlum… sonunda geldin.”

Aiden sarılmayı özlemişti.
Ama o anın huzuru uzun sürmedi.

Gölgede biri belirdi.
Sert bakışlı, omuzları dik…
Babası.

Aiden gözünü bile kırpmadan ona baktı.
Ama babası sadece bir adım attı
Ve şiddetli bir tokat patladı Aiden’ın yanağında.

O an, evin içindeki sıcak hava buz gibi kesildi.

Annesi çığlık attı.
“Daniel! Ne yapıyorsun?!”

Aiden yüzünü yana çevirip dudak kenarından akan kanı silerken sadece nefes aldı.
Bu ilk değildi.
Ama yine de canı yandı…
Yüzünden çok, kalbinin en savunmasız yerinde.

Babası hırladı:
“Bu eve bir daha gelme demiştim. Sözümü tutamıyorsun bile.”

Aiden bir süre cevap veremedi.
Sesi boğazında düğümlendi.

“Ben…”
yutkundu.
“…sadece annemi görmek istedim.”

Babası masaya yumruğunu vurdu.
“Bizi umursadığını ne zaman gördüm Aiden? Hangi başarını bizimle paylaştın? Hangi gidişinde dönüp arkana baktın?”

Aiden’in gözleri doldu, ama inatla bakışını kaçırmadı.
“Çünkü… burada kendimi hiçbir zaman iyi hissetmedim. Çünkü burada… ben değilim.”

Annesi araya girdi, gözyaşları yanaklarına dökülüyordu.
“Yeter! Aiden eve geldi diye kavga etmeyin. O hâlâ bizim oğlumuz!”

Babası soğuk bir kahkaha attı.
“Benim oğlum olmaz. Ben sorumluluk alan bir evlat isterim. Şarkıcı olacakmış. Sokaklarda çalıp dilenen bir çocuk gibi dolaşan biri değil.”

Aiden’ın nefesi kesildi.
Boğazı yanmaya başladı.
Sanki yıllardır duymadığı kelimeler değilmiş gibi…

“Ben dilenmedim.”
Sesi titredi.
“Ben sadece… hayalimi takip ettim.”

Babası daha da yaklaştı.
“Hayal mi? Hayalin bizi utandırmak mıydı?”

Annesi oğlunun koluna sarıldı.
“Lütfen gitme… lütfen…” diye fısıldadı.

Aiden gözlerini annesine çevirdi.
Bir damla gözyaşı yanağına düştü.
“Anne… seni çok özledim. Ama burada… kendimi hep suçlu gibi hissediyorum.”

Annesi ağlayarak başını salladı.
“Suçlu değilsin.”

Aiden babasına baktı.
Konuşurken sesi kısılmıştı.
“Ben zaten… kimseyi utandırmak istemedim baba. Sadece… beni kabul etmeni istedim.”

Babası hiçbir şey söylemedi.

Sessizlik… ağırdı.
Eziciydi.
Keskin bir bıçak gibi.

Aiden sonunda nefesini bıraktı.
“Tamam… anladım.”
Kapıya doğru adım attı.
“Beni istemiyorsun. Bunu yıllardır söylüyorsun. Bu sefer duyuyorum.”

Annesi kolundan tutmaya çalıştı ama Aiden nazikçe elini çekti.

“Anne… üzülme. Ben hep buradayım. Ama bu ev… bana nefes aldırmıyor.”

Kapıyı açarken son kez dönüp babasına baktı.
Gülümsemedi.
Kızmadı.
Sadece yorgundu.

“Baba… bir gün… keşke beni olduğum gibi sevebileceğini bilseydim.”

Ve kapıyı kapattı.

Dışarı çıkar çıkmaz nefesi buzlu havada buhar oldu.
Arabaya yaslandı ve başını ellerinin arasına aldı.

Sessizce ağladı.
Babasının tokadı değil…
Kabul edilmemek…
O daha derine vurmuştu.

Ama o an aklına Ren geldi.
Ren’in sıcak gülüşü.
Hafif titreyen sesi.
Dikkatli bakışları.

Aiden gözyaşlarını sildi.
“En azından… biri bana bakınca kötü biri olduğumu düşünmüyor,” diye fısıldadı.

Telefonunu açıp Ren’in kapısını bıraktığında çektiği fotoğrafa baktı
Sadece bir sokak fotoğrafıydı ama Ren’i düşündüren bir anıydı.

Aiden derin bir nefes aldı.

“Belki… belki de hayatımda ilk kez gerçek bir şey başlıyor.”