6.Bölüm Yanlış Karanlık

Yanlış insanlar bazen doğru kişilere dokunur.
Ben bunu o gün öğrendim.

Arven’in annesinin adı geçtiğinde havanın bir anda değiştiğini hissetmiştim. Sanki görünmeyen bir el, hikâyemin yönünü sertçe çekmişti. Kaçırıldığım an panik değildi ilk hissettiğim. Daha çok… bir boşluktu.
Yanlış yerde, yanlış zamanda, yanlış bir bedendim onların gözünde.

Beni bıraktıklarında geceydi.
Ayaktaydım ama içim titriyordu.

Ve sonra Arven’i gördüm.

Koşmadı.
Uçtu resmen.

Kolları bana dolandığında nefesim kesildi. Kalbi deli gibi atıyordu, ben onun göğsünde sayabildim o atışları. Başını saçlarıma gömdü, sesi çatladı.

“Bir daha seninle uğraşamicam diye çok korktum bebe…”

O an anladım.
Bazı insanlar seni kaybetme ihtimalinde bile paramparça olur.

Geri çekildi, yüzüme baktı. Kaşlarının arasındaki o çizgi… hep sinirlendiğinde olurdu ama bu başka bir şeydi. Suçluluk gibi.

“Ben sana hiç hediye almadım,” dedi bir anda.
Konunun oraya gelmesi o kadar Arven’di ki.

Gülümsedim. “Sorun değil.”

“Değil,” dedi net bir şekilde. Sonra durdu. “Balık ekmek yiyelim mi?”

Başımı salladım.

Okulun etrafında dolaştık önce. Boştu. Sessizdi.
Ama hayat her zaman sessiz kalmıyor.

Onları gördüm.
Diyar, Melek’i öperken.

Durmadım.
Bakmadım bile uzun uzun.
İçimde bir şey sessizce kapandı sadece.

Arven fark etmedi.
Ben de söylemedim.

Sahile vardığımızda hava serindi. Deniz karanlıktı ama huzurluydu. Arven rakı içti. Fazla içti. Normalde kontrol manyağı olan o çocuk, ilk kez bu kadar dağılıyordu.

Eve kadar onu neredeyse sürükledim.

“Ben koltukta uyurum,” dedi mırıldanarak.
“Rahatsız etmiyim seni.”

O an kalbim biraz daha kırıldı.
Yine de ses etmedim.

Gece uyandığımda karnım ağrıyordu. Öyle böyle değil. Kıvrandım. Kalkamadım yataktan. Elimi yastığın kenarına attığımda sert bir şeye dokundum.

Bir çikolata.

Benim ona gönderdiğimden.
Aynısı.

Gülümsedim.
Yavaşça açtım, küçük bir parça aldım. Sanki ilaç gibiydi.
Sonra gözlerim kapandı.

Bazı geceler böyle biter.
Bağırmadan.
Ağlamadan.
Ama kalbe yerleşerek.

--