26. bölüm · Kaçış yok
25 . Bölüm Yeni Sayfa
İçeri birlikte girdik.
Kapı kapandığında dış dünya da kapandı sanki.
Nera’nın adımları yavaştı.
Güçlü duruyordu ama yorgundu.
Öyle bir yorgunluk… insanın kemiğine kadar iner.
Onu koltuğa oturttum.
Yanına diz çöktüm.
“Buradayım,” dedim.
“Bak. Gitmedim.”
Nera başını salladı.
Gözleri doluydu ama ağlamıyordu artık.
Sadece… bırakıyordu.
Saçlarını okşadım.
Ritmi yavaştı.
Bilerek.
Nefesi düzenlenmeye başladı.
Omuzları indi.
Gerginliği çözülürken, bana doğru yaslandı.
“Uyuyabilirsin,” dedim fısıltıyla.
“Ben buradayken.”
Gözleri kapandı.
Kirpikleri titredi bir an.
Sonra geçti.
Uykuya daldı.
O an zaman durdu.
Yüzüne baktım.
Kaçtığı her şeyden sonra bile hâlâ buradaydı.
Hâlâ yumuşaktı.
Gözlerim istemeden dudaklarına kaydı.
Uykuda biraz aralanmıştı.
Savunmasız.
Gerçek.
Bir an durdum.
Çünkü bu an… kutsaldı.
Sonra eğildim.
Hafifçe.
Sessizce.
Bir öpücük.
Ne acele.
Ne sahiplenme.
Sadece bir söz gibiydi:
Buradayım. Kaçış yok.
Geri çekildiğimde Nera kıpırdamadı.
Ama yüzü…
biraz daha sakindi.
Saçlarını tekrar düzelttim.
Alnını ona doğru yasladım.
“Dinlen,” dedim sessizce.
“Bu sefer ben beklerim.”
Ve o an şunu biliyordum:
Bu öpücük bir başlangıçtı.
Ama asıl sınav…
uyanınca başlayacaktı. 🖤✨