Bölüm 9

Akşam Mira görüntülü aradı.

Mira: Anlat. Her detayı anlat.

Yatağıma oturdum.

Azra: Bana taşınmada benim de etkimin olduğunu söyledi.

Mira çığlık attı.

Mira: BEN DEMİŞTİM!

Azra: Ama korkuyorum biraz.

Mira: Neden?

Azra: Ya ben onun düşündüğü kadar güçlü bir şey hissetmiyorsam?

Mira bir an ciddileşti.

Mira: Azra… kalbin hızlı atıyor mu yanında?

Azra: Evet.

Mira: Gözlerine bakınca garipleşiyor musun?

Azra: Evet.

Mira: Kıskanıyor musun?

Azra: Biraz…

Mira: O zaman sus.

Telefonu kapattıktan sonra bir mesaj geldi.

Aras: “Yarın biraz dışarı çıkalım mı?”

Mesaja uzun süre baktım.

Cevap yazdım.

Azra: “Olur.”

Ertesi gün parkta buluştuk.

Bu sefer hava daha serindi. Bankta yan yana oturduk ama omuzlarımız değiyordu.

Aras: Rahatsız mısın?

Azra: Hayır.

Bir süre sessizce konuştuk. Okuldan, eski anılardan…

Sonra bir an durdu.

Aras: Azra… ben acele etmek istemiyorum. Ama duygularımı saklamak da istemiyorum.

Kalbim sanki göğsümde yankılandı.

Aras: Sen ne hissediyorsun?

Cevap vermek zorundaydım.

Azra: Korkuyorum biraz. Ama… mutluyum da.

Aras’ın yüzü yumuşadı.

Aras: O zaman yavaş yavaş gidelim.

Tam o sırada Elif parktan geçiyordu.

Elif: Aaa siz buradasınız demek.

İçimdeki huzur bir an sarsıldı.

Elif Aras’ın yanına biraz fazla yaklaştı.

Elif: Yarın birlikte proje yapalım mı?

Aras bana baktı.

Aras: Azra’yla plan yapmıştık aslında.

Elif’in yüzü değişti.

Elif: Öyle mi… tamam o zaman.

Gitti.

İçimdeki kıskançlık yerini tuhaf bir rahatlamaya bıraktı.

Aras bana döndü.

Aras: Sana öncelik vermek istedim.

Kalbim… resmen eridi.