Bölüm 4

Zil çaldıktan sonra sınıf yavaş yavaş boşalmaya başladı. Herkes konuşuyor, gülüyor, bir yerlere yetişmeye çalışıyordu ama ben yerimden kalkamıyordum. Kalbim hâlâ biraz önceki cümlede takılı kalmıştı.

Aras defterini çantasına koyarken bana baktı.

Aras: Birlikte kantine gidelim mi?

Bir an duraksadım. Bu kadar basit bir cümle neden bu kadar heyecanlandırıyordu beni?

Azra: Olur…

Kantine doğru yürürken Mira’yı gördüm. Göz göze geldik ve o o bakışı attı. Her şeyi anladım bakışı. Hafifçe kaşlarını kaldırdı, ben de gözlerimi devirdim. Aras fark etmedi sanıyordum ama gülümsedi.

Aras: Arkadaşın mı?

Azra: Evet… Mira.

Aras: Güzel. Şanslısın.

Neden böyle dediğini bilmiyordum ama içim ısındı. Kantinde yan yana oturduk. Aramızda çok az bir mesafe vardı ama bana kilometrelerce yakın geliyordu. Elimi masaya koyduğumda onun eli de çok yakındaydı. Dokunmadık ama sanki dokunmuş gibiydi.

Aras: Sen hep böyle sessiz misin?

Azra: Aslında… hayır. Ama bazen susmak daha kolay geliyor.

Başını hafifçe salladı.

Aras: Anlıyorum. Ben de herkesle konuşamam zaten.

O an fark ettim. Bu sadece hoşlanmak değildi. Birini gerçekten anlamak gibiydi.

Ders zili çaldığında ikimiz de aynı anda ayağa kalktık.

Aras: Yarın da yan yana otururuz, değil mi?

Kalbim bir an duracak sandım.

Azra: Sanırım… evet.

Sınıfa dönerken içimden geçen tek şey şuydu:
Bazı hikâyeler sessiz başlar.
Ama en çok ses getirenler de onlar olur.