Bölüm 5

Eve gitmek için yola çıktım. Yolda giderken Mira yanıma geldi

Mira: Beraber gidelim mi?

Azra: Olur.

Mira'yla yollarımız ayrılmıştı. Artık kendi sokağıma girmiştim. Sokağa yeni birinin taşındığını gördüm merak ettim ama yorulduğum için eve gidip uyudum uyandığımda taşınacak olan kişiler eşyalarını getirmiş yerleştiriyorlardı. Pencereden baktım bide ne göreyim Aras buradaydı. Hemen pencereden uzaklaştım. Odama gittim kapıyı kapattım. İçime tuhaf bir his girdi. Aras’ın burada ne işi vardı ki? Taşınan kişi o muydu gerçekten? Kalbim hızlı hızlı atıyordu. Perdeyi hafifçe araladım, yine baktım. Bu sefer Aras başını kaldırdı ve bizim pencereye doğru baktı. Hemen geri çekildim.

O sırada telefonun çaldı. Araya kişi Mira'ydı. Telefonu açtım

Mira: Alooooo kanka sana söyleyeceklerim var.

Azra: Efendim söyle

Mira: Knk bizim sınıfta hani birtane çocuk vardıya Alaz şey ben ondan uzun zamandır hoşlanıyordum. Ama sana ne zaman söyleyeceğimi bilemedim sana söyleyemedim. Hem bide aras geldi sen onunla vakit geçiriyordun aranıza girmek istemedim.

Azra: Kız onun neresine aşık oldun sen hem aras demişken bende sana bişey söylicem.

Mira: Söyleee

Azra: Bugün eve gelirken bizim mahalleye yeni birinin taşındığını gördüm. Ve evin yanında Arası gördüm

Mira: OHAA kız bu tesadüf olamaz inşallah odur. Knk düşünsene eve beraber gidiyorsunuz. Keşke Alazda benim evimin oraya taşınsaydı.

Azra: Ya kanka inşallah o değildir. Yani olmasını isterdim ama ne bileyim hem bide benim odamın penceresinin hemen karşısında ki ev. Onunla eve gelmeyi isterim de kendimden korkuyorum

Mira: Niye korkuyorsun kendinden. Eee kız ne kadar güzel işte eğer oysa sabah uyanırsın direkt onu görürsün
Azra: Sus kız saçmalama yaa. Daha kesin değil hem.

Mira: Kesin kesin ben hissediyorum. Senin hayatına bir anda giren kişi boşuna girmez.

Azra: Off bilmiyorum. Onu görünce içim garip oluyor. Hem mutlu oluyorum hem de tedirgin.

Mira: Çünkü hoşlanıyorsun salak.

Azra: Miraaa!

Mira: Tamam tamam bağırma. Ama bence kaçma. Eğer gerçekten o taşındıysa bu bir şans olabilir.

Azra: Şans mı yoksa sınav mı bilmiyorum.

Tam o sırada dışarıdan bir kapı sesi geldi. Kalbim yine hızlandı. Perdeyi aralamamak için
kendimi zor tuttum.

Mira: Ne oldu niye sustun?

Azra: Galiba… karşı evin kapısı kapandı.

Mira: Bak yine heyecanlandın!

Azra: Kapatıyorum ben ya. Yarın okulda konuşuruz.

Tam o sırada telefonuma bir bildirim geldi.

Ekrana baktım.

Mira: Kim yazdı?

Azra: Bilinmeyen numara…

Mira: Aç aç!

Mesajı açtım.

“Merhaba. Ben karşı eve taşınan komşun. Aras.”

Elim titredi.

Azra: Bu benim numaramı nereden buldu?!

Mira: Kız kesin apartman grubundan almıştır ya da anneler konuşmuştur.

Azra: Ama ben vermedim ki…

Mira: Sakin ol önce ne yazmış devamında?

Mesaja tekrar baktım

“Numaranı annen verdi. Rahatsız ettiysem kusura
bakma.”

Kalbim hem rahatladı hem daha hızlı atmaya başladı.

Mira: Ay ne kadar kibar yazmış!

Azra: Ne cevap vereceğim ben şimdi?

Mira: Yaz ki ‘Hoş geldin.’ Basit ol.

Azra: Çok mu soğuk olur?

Mira: O zaman ‘Hoş geldin, komşu.’ yaz.

Azra derin bir nefes aldı. Parmaklarım klavyede dolaştı.

“Hoş geldin. Taşınma nasıl gidiyor?”

Göndere basmadan önce Mira’ya baktım.

Mira: Gönder gitsin!

Gönderdim.

İkimiz de ekrana bakarak beklemeye başladık. Üç nokta göründü.

Mira: Yazıyor yazıyor!

Azra: Kalbim duracak…

Bir mesaj daha geldi.

“Yarın müsaitsen okul yolunda birlikte yürüyebiliriz.”

Mira gözlerime baktı.

Mira: İşte şimdi başlıyoruz

Azra sessizce yutkundu. Yarın sabah herşey değişebilir...