Bölüm 8

Okul çıkış zili çaldığında kalbim sanki göğsümden çıkacak gibiydi. Herkes sınıftan hızla çıkarken ben bilerek yavaş toplandım. Çantamı kapatmam normalden en az üç kat uzun sürdü.

Mira yanıma eğildi.

Mira: Hadi ama! Beni daha fazla germe.

Azra: Sakin ol ya…

Mira: Sakin ol diyen kişi elleri titreyen Azra mı?

Ellerime baktım. Gerçekten titriyordu.

Okulun bahçesine çıktığımda Aras duvarın kenarında bekliyordu. Gün batmaya başlamıştı, ışık yüzüne vuruyordu. O an kalbim bir saniyeliğine durdu sanki.

Beni görünce dikeldi.

Aras: Beklettim mi?

Azra: Hayır… ben de yeni çıktım zaten.

Aslında yalan söylemiştim.

Mira arkamdan dürttü.

Mira: Ben biraz kantine uğrayacağım… siz konuşun.

“Biraz” demek Mira için en az yarım saat demekti.

Aras’la okul bahçesinden yavaşça çıktık. İlk başta yan yana yürüyorduk ama aramızda küçük bir mesafe vardı. Ne çok yakın ne çok uzak.

Aras: Sabah söylediğim şey…

Azra: Hangi?

Aras: Taşınma meselesi.

Boğazım kurudu.

Azra: Evet?

Aras derin bir nefes aldı.

Aras: Azra… seni gördüğümden beri bazı şeyler değişti.

Yüzüne baktım. Şaka yapmıyordu.

Aras: Taşınmam sadece aile kararı değildi. Ben de istedim.

Azra: Benim yüzümden mi?

Aras birkaç saniye sustu.

Aras: Biraz.

Kalbim hızlandı. Ama aynı anda içime bir korku düştü.

Azra: Aras… bu çok büyük bir şey.

Aras: Biliyorum. O yüzden hemen her şeyi yüklemek istemiyorum. Sadece… seni görmek istedim.

Bir an gözlerim dolacak gibi oldu ama toparladım.

Azra: Peki ya… ya yanlış anlıyorsak?

Aras hafifçe gülümsedi.

Aras: O zaman birlikte yanlış anlayalım.

O cümle içimde bir yere dokundu.

Tam o sırada uzaktan bir ses geldi.

Elif.

Elif arkadaş grubuyla yanımızdan geçerken Aras’a bakıp gülümsedi.

Elif: Görüşürüz Aras.

Aras: Görüşürüz.

İçimde minicik bir kıskançlık kıpırdadı.

Aras fark etti.

Aras: Kıskandın mı?

Azra: Hayır!

Aras hafifçe eğildi.

Aras: Az biraz.

Yanaklarım yandı.

O gün vedalaşırken içimde hem huzur hem karmaşa vardı.
Bu artık sıradan bir şey değildi.